Προβολή πηγαίου κώδικα για τη σελίδα Ελληνική γλώσσα

{{ανακατεύθυνση|Ελληνικά}}
{{Πληροφορίες γλώσσας
|χρώμα = #c9ffd9
|language = 
|γλώσσα = Ελληνικά
|προφορά = [[Βοήθεια:ΔΦΑ για ελληνικά|[eliniˈka]]]
|περιοχή = [[Ανατολική Μεσόγειος]] 
|ομιλητές = 13,5 εκατομμύρια (2012)<ref>Nationalencyklopedin ''"Världens 100 största språk 2012"'' ("The World's 100 Largest Languages in 2012").</ref>
|Οικογένεια_1 = [[Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες|Ινδοευρωπαϊκές]]
|Οικογένεια_2 = [[Ελληνικές γλώσσες|Ελληνικές]]
|Οικογένεια_3 = Ελληνική
|διάλεκτοι = [[Αρχαία ελληνική γλώσσα#Οι αρχαίες διάλεκτοι|Αρχαίες διάλεκτοι]] <br>[[Διάλεκτοι της Νεοελληνικής γλώσσας|Νέες διάλεκτοι]]
|σύστημα γραφής = [[Ελληνικό αλφάβητο]]
|επίσημη γλώσσα = {{flagdeco|Greece}} [[Ελλάδα]]<br />{{flagdeco|Cyprus}} [[Κύπρος]]<br />{{flagdeco|European Union}} [[Ευρωπαϊκή Ένωση]] <br> <ref name="HumanRights">{{cite web|url=http://www.unhchr.ch/udhr/lang/grk.htm|title=Greek|publisher=Office of the High Commissioner for Human Rights|archive-url=https://web.archive.org/web/20081118212657/http://www.unhchr.ch/udhr/lang/grk.htm|archive-date=18 November 2008|url-status=dead|access-date=8 December 2008}}</ref><ref>{{cite book |url=http://books.google.com/books?id=kqCnCOgGc5AC&pg=PA68&dq=greek+minority+albania&lr=&as_drrb_is=q&as_minm_is=0&as_miny_is=&as_maxm_is=0&as_maxy_is=&as_brr=0 |title=Eastern Europe at the end of the 20th century |first=Ian |last=Jeffries |page=69 |publisher=books.google.com |date= |accessdate=2013-09-09}}</ref>
|μειονοτική γλώσσα = {{ALB}}<br>
{{ARM}}<ref name="CouncilofEurope"/><br>
{{ITA}}<ref>Hellenic Republic: Ministry of Foreign Affairs: [https://web.archive.org/web/20060717183746/http://www.mfa.gr/www.mfa.gr/en-US/Policy/Geographic+Regions/Europe/Relationships+with+EU+Member+States/Italy/ Italy: The Greek Community]</ref><br>{{UKR}}<ref name=CouncilofEurope>{{cite web |url=http://conventions.coe.int/Treaty/Commun/ListeDeclarations.asp?NT=148&CM=8&DF=23/01/05&CL=ENG&VL=1 |title=List of declarations made with respect to treaty No. 148 |publisher=Council of Europe |date= |accessdate=8 December 2008 |archive-date=2012-05-22 |archive-url=https://web.archive.org/web/20120522083136/http://conventions.coe.int/Treaty/Commun/ListeDeclarations.asp?NT=148&CM=8&DF=23%2F01%2F05&CL=ENG&VL=1 |url-status= }}</ref><br />{{HUN}}<ref>{{cite web |url=http://languagecharter.eokik.hu/sites/languages/L-Greek_in_Hungary.htm |title=Greek in Hungary |website=Database for the European Charter for Regional or Minority Languages |publisher=Public Foundation for European Comparative Minority Research |accessdate=31 May 2013 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20130429113237/http://languagecharter.eokik.hu/sites/languages/L-Greek_in_Hungary.htm |archivedate=2013-04-29 |url-status=dead }}</ref><br />{{ROM}}<ref name="CouncilofEurope"/><br />{{TUR}}<ref>{{cite book |first=Konstantinos |last=Tsitselikis |chapter=A surviving treaty: the Lausanne minority protection in Greece and Turkey |title=The interrelation between the right to identity of minorities and their socio-economic participation |editor=Kristin Henrard |location=Leiden |publisher=Martinus Nijhoff |year=2013 |pages=294–295}}</ref><br />
{{endplainlist}}
|iso-1 = el
|iso-2 = gre
|iso3 = Ποικιλοτρόπως: <br />
[http://www-01.sil.org/iso639-3/documentation.asp?id=gmy gmy] – [[Μυκηναϊκή ελληνική|Μυκηναϊκά]] <br />
[http://www-01.sil.org/iso639-3/documentation.asp?id=grc grc&nbsp;&nbsp;]&nbsp;–&nbsp;[[Αρχαία ελληνική γλώσσα|Αρχαία&nbsp;ελληνικά]] <br />
[http://www-01.sil.org/iso639-3/documentation.asp?id=tsd tsd&nbsp;&nbsp;] – [[Τσακωνική διάλεκτος|Τσακωνικά]] <br />
[http://www-01.sil.org/iso639-3/documentation.asp?id=cpg cpg&nbsp;] – [[Καππαδοκική διάλεκτος|Καππαδοκικά]] <br />
[http://www-01.sil.org/iso639-3/documentation.asp?id=pnt pnt&nbsp;&nbsp;] – [[Ποντιακή διάλεκτος|Ποντιακά]] <br />
[http://www-01.sil.org/iso639-3/documentation.asp?id=yej yej&nbsp;&nbsp;&nbsp;] – [[Ρωμανιώτικη διάλεκτος|Γεβανικά]] <br />
[http://www-01.sil.org/iso639-3/documentation.asp?id=ell ell&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;] – [[Νέα ελληνική γλώσσα|Νέα ελληνικά]]
|lingua = 56-AAA-a <br>56-AAA-aa <small>σε</small> -am <small>(ποικιλ.)</small>
|glotto = gree1276
|χάρτης = [[Αρχείο:Idioma Griego.PNG|center|250px]]
|λεζάντα = {{Legend|#0082FF|Περιοχές στις οποίες τα ελληνικά αποτελούν επίσημη γλώσσα.}} {{Legend|#8CC7FF|Περιοχές στις οποίες τα ελληνικά αποτελούν μειονοτική γλώσσα.}}

|σημειώσεις = '''Το άρθρο περιέχει φωνητικά [[Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο|ΔΦΑ]] σύμβολα.''' Εκτός από την [[Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο|παροχή υποστήριξης]], μπορείτε να δείτε [[Mojibake|ερωτηματικά, πλαίσια, ή άλλα σύμβολα]] αντί των χαρακτήρων [[Unicode]].
}}
{{Ιστορία της Ελληνικής γλώσσας}}

Η '''ελληνική γλώσσα''' ανήκει στην [[Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες|ινδοευρωπαϊκή οικογένεια]]<ref>{{cite book|title=Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας|first=[[Αναστάσιος-Φοίβος Χριστίδης|Α.-Φ.]]|last=[[Αναστάσιος-Φοίβος Χριστίδης|Χριστίδης]]|editor-first=Μ. Ζ.|editor-last=Κοπιδάκης|page=20|chapter=Η διαμόρφωση της ελληνικής γλώσσας|year=1999|publisher=Ε.Λ.Ι.Α.|location=Αθήνα}}</ref> secεπίσης στο [[Βαλκανικός γλωσσικός δεσμός|βαλκανικό γλωσσικό δεσμό]].  ελληνική γλώσσα, έχουμε γραπτά κείμενα ήδη από τον [[15ος αιώνας π.Χ.|15ο αιώνα π.Χ.]]. Σαν [[Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας]], κάθε έτος, έχει καθιερωθεί η 9η Φεβρουαρίου. Έχει την μακροβιότερη καταγεγραμμένη ιστορία από οποιαδήποτε άλλη ζωντανή ινδοευρωπαϊκή γλώσσα με τουλάχιστον 3.400 χρόνια γραπτής ιστορίας.<ref name=":1">{{cite encyclopedia|title=Greek language|encyclopedia=[[Encyclopædia Britannica]]|publisher=Encyclopædia Britannica, Inc.|access-date=29 April 2014|url=http://www.britannica.com/EBchecked/topic/244595/Greek-language}}</ref> Γράφεται με το [[ελληνικό αλφάβητο]], το οποίο χρησιμοποιείται αδιάκοπα (αρχικά με τοπικές παραλλαγές, μετέπειτα υπό μια, ενιαία μορφή) εδώ και περίπου 2.600 χρόνια.<ref>{{Cite book|title=Anthropology: The Human Challenge|first=William A.|last=Haviland|first2=Harald E. L.|last2=Prins|publisher=[[Cengage|Cengage Learning]]|isbn=978-1-285-67758-3|date=2013|chapter=Chapter 15: Language and Communication|pages=394|url=https://books.google.com/books?id=nfIWAAAAQBAJ&pg=PT437|language=en|quote=Most of the alphabets used today descended from the Phoenician one. The Greeks adopted it about 2,800 years ago, modifying the characters to suit sounds in their own language.|author-link2=Harald Prins|first4=Bunny|last4=McBride|first3=Dana|last3=Walrath|author-link4=Bunny McBride}}</ref><ref>{{Cite book|title=The World's Major Languages|first=Bernard|last=Comrie|publisher=[[Routledge]]|isbn=978-1-317-29049-0|date=1987|url=https://books.google.com/books?id=lR9WDwAAQBAJ&pg=PT463|language=en|quote=... the Greek alphabet has served the Greek language well for some 2,800 years since its introduction into Greece in the tenth or ninth century BC.|publication-date=2018|author-link=Bernard Comrie}}</ref> Προηγουμένως η ελληνική γλώσσα γραφόταν με τη [[Γραμμική Β]] και το [[κυπριακό συλλαβάριο]].<ref>{{Cite book|title=A history of the Greek language : from its origins to the present|url=https://archive.org/details/historyofgreekla0000adra|first=Adrados, Francisco Rodríguez|last=1922-|publisher=Brill|isbn=978-90-04-12835-4|date=2005|location=Leiden|oclc=59712402}}</ref> Το ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από το [[φοινικικό αλφάβητο]], με κάποιες προσαρμογές. Στο ελληνικό αλφάβητο βασίζεται το [[Λατινικό αλφάβητο|λατινικό]], το [[Κυριλλικό αλφάβητο|κυριλλικό]], το [[Αρμενικό αλφάβητο|αρμενικό]], το [[Κοπτικό αλφάβητο|κοπτικό]], το [[Γοτθικό αλφάβητο|γοτθικό]] και πολλά άλλα αλφάβητα.

Η ελληνική γλώσσα κατέχει υψηλή -ιστορική- θέση στην ιστορία του [[Δυτικός Κόσμος|Δυτικού κόσμου]].<ref>''A history of ancient Greek'' by Maria Chritē, Maria Arapopoulou, Centre for the Greek Language (Thessalonikē, Greece) pg 436 {{ISBN|0-521-83307-8}}</ref> Ξεκινώντας με τα [[Όμηρος|Ομηρικά έπη]], η [[αρχαία ελληνική λογοτεχνία]] περιλαμβάνει πολλά σημαντικά έργα της Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Η ελληνική γλώσσα είναι η γλώσσα με την οποία συντέθηκαν πολλά από τα θεμελιώδη επιστημονικά και φιλοσοφικά κείμενα. Η [[Καινή Διαθήκη]] γράφτηκε στα ελληνικά και έπειτα μεταφράστηκε σε άλλες γλώσσες.<ref>Kurt Aland, Barbara Aland The text of the New Testament: an introduction to the critical 1995 p52</ref><ref>Archibald Macbride Hunter Introducing the New Testament 1972 p9</ref> Μαζί με τα λατινικά κείμενα και τις παραδόσεις του [[Αρχαία Ρώμη|Ρωμαϊκού κόσμου]], τα ελληνικά κείμενα και η ελληνική κοινωνία της αρχαιότητας αποτελούν μέρος της [[Κλασική εποχή|κλασικής επιστήμης]]. 

Κατά τη διάρκεια της αρχαιότητας, η ελληνική ήταν η κύρια γλώσσα του μεσογειακού κόσμου. Έπειτα  έγινε η επίσημη γλώσσα της [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντινής Αυτοκρατορίας]] και εξελίχθηκε στα [[Μεσαιωνική ελληνική γλώσσα|Μεσαιωνικά Ελληνικά]].<ref>{{Cite book|title=A study of the preservation of the classical tradition in the education, language, and literature of the Byzantine Empire|first=Germaine Catherine|last=Manuel|year=1989|location=HVD ALEPH}}</ref> Στη [[Νέα ελληνική γλώσσα|σύγχρονη μορφή]] τους τα ελληνικά είναι η επίσημη γλώσσα της Ελλάδας και της Κύπρου και μια από τις 24 [[Γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης|επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης]]. Την ομιλούν, ως μητρική γλώσσα, τουλάχιστον 13,5 εκατομμύρια άνθρωποι στην [[Ελλάδα]], την [[Κύπρος|Κύπρο]], την [[Ιταλία]], την [[Αλβανία]], την [[Τουρκία]] και την [[Απόδημος Ελληνισμός|ελληνική διασπορά]]. Επίσης εκατομμύρια άτομα γνωρίζουν ελληνικά, είτε την αρχαία μορφή της ή τα νέα ελληνικά.

Οι ελληνικές [[Ρίζα (γλωσσολογία)|ρίζες]] χρησιμοποιούνται για αιώνες και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ευρέως για να σχηματίσουν νέες λέξεις σε άλλες γλώσσες. Πολλές ελληνικές λέξεις μπορούν να εντοπιστούν στις περισσότερες κύριες γλώσσες του κόσμου. Τα ελληνικά και τα λατινικά, ως γλωσσικές δεξαμένες, είναι οι κύριες πηγές του [[Διεθνές επιστημονικό λεξιλόγιο|διεθνούς επιστημονικού και τεχνολογικού λεξιλογίου]].

Ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που μιλούν τα νέα ελληνικά ως μητρική τους γλώσσα είναι περίπου 14 εκατομμύρια άτομα. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι Έλληνες στην εθνικότητα, αν και στην Ελλάδα χρησιμοποιείται επίσης ευρέως από αρκετούς εξελληνισμένους [[Βλάχοι|Αρωμάνους]], Μεγλενορουμάνους, [[Ρομά|Τσιγγάνους]], [[Αλβανοί|Αλβανούς]], Σλάβους και μια σειρά από [[Μουσουλμανική μειονότητα Δυτικής Θράκης|μουσουλμανικές εθνότητες]] στα βόρεια της χώρας. Χάρη στους αυξημένους οικονομικούς δεσμούς της Ελλάδας με άλλες βαλκανικές χώρες, καθώς και χάρη στις μαζικές μεταναστεύσεις προς την Ελλάδα και την Κύπρο τα τελευταία είκοσι χρόνια, ένας σημαντικός αριθμός κατοίκων στις χώρες που συνορεύουν με την Ελλάδα μιλάει και ελληνικά. Ελληνόγλωσσοι υπάρχουν πάρα πολλοί στην Αλβανία, όπου ομιλείται ευρέως στα νότια της χώρας και στις μεγάλες πόλεις και είναι ουσιαστικά η γλώσσα εργασίας σε τρεις δήμους της Αλβανίας. Ως σημαντική γλώσσα της διασποράς, τα ελληνικά χρησιμοποιούνται μεταξύ των Ελλήνων της Αυστραλίας, του Καναδά και των ΗΠΑ. Ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που μιλούν την ελληνική ως ξένη γλώσσα κυμαίνεται στα 3 με 5 εκατομμύρια άτομα. 

Η ελληνική λογοτεχνία έχει πλούσια παραγωγή σε όλα τα στάδια της ιστορίας της. Στη [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία]] η γνώση της ελληνικής γλώσσας θεωρούνταν υποχρέωση του κάθε μορφωμένου Ρωμαίου. Τα λατινικά έχουν δανειστεί μεγάλο αριθμό ελληνικών δανείων και αντιθέτως τα ελληνικά έχουν σημαντικό αριθμό λατινικών και ρομανικών λέξεων.

== Γεωγραφική εξάπλωση ==
{{Κύριο|Γεωγραφική κατανομή των ομιλητών της ελληνικής γλώσσας|}}
[[Αρχείο:Greek_language_in_the_Russian_Empire_(1897).svg|μικρογραφία|Γεωγραφική κατανομή των Ελληνόφωνων στην Ρωσική Αυτοκρατορία (απογραφή του 1897)]]
Η ελληνική ομιλείται από τουλάχιστον 13 εκατομμύρια άτομα σήμερα, κυρίως στην [[Ελλάδα]] και την [[Κύπρος|Κύπρο]], μαζί με μια μεγάλη ελληνόφωνη μειονότητα στην [[Αλβανία]] κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα. Ένα σημαντικό ποσοστό των Αλβανών έχει βασική γνώση της ελληνικής λόγω του κύματος της [[Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα|αλβανικής μετανάστευσης στην Ελλάδα]] τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Πριν τη [[Μικρασιατική εκστρατεία|Μικρασιατική Εκστρατεία]] και την [[Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923|ανταλλαγή πληθυσμών του 1923]], υπήρχε ένας πολύ μεγάλος αριθμός Ελληνόφωνων στη Τουρκία, αλλά σήμερα παραμένουν ελάχιστοι.<ref name=":1" /> Μια σημαντική ελληνόφωνη κοινότητα βρίσκεται στη [[Βουλγαρία]] κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Η ελληνική ομιλείται από μεγάλες κοινότητες [[Απόδημος Ελληνισμός|απόδημων Ελλήνων]] στις [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|Ηνωμένες Πολιτείες]], την [[Αυστραλία]], τον [[Καναδάς|Καναδά]], τη [[Νότια Αφρική]], τη [[Χιλή]], τη [[Βραζιλία]], την [[Αργεντινή]], τη [[Ρωσία]], την [[Ουκρανία]], το [[Ηνωμένο Βασίλειο]], και στην [[Ευρωπαϊκή Ένωση]], ιδίως στη [[Γερμανία]]. 

Ιστορικά υπήρχαν σημαντικές ελληνόφωνες κοινότητες στην [[Ανατολική Μεσόγειος|Ανατολική Μεσόγειο]], τη [[Μεγάλη Ελλάδα|νότια Ιταλία]], την [[Τουρκία]], την [[Κύπρος|Κύπρο]], την [[Συρία]], τον [[Λίβανος|Λίβανο]], το [[Ισραήλ]], την [[Αίγυπτος|Αίγυπτο]], τη [[Λιβύη]], στη περιοχή της [[Μαύρη Θάλασσα|Μαύρης Θάλασσας]] (στις περιοχές της σημερινής [[Βουλγαρία|Βουλγαρίας]], [[Τουρκία|Τουρκίας]], [[Ρουμανία|Ρουμανίας]], [[Ουκρανία|Ουκρανίας]], [[Ρωσία|Ρωσίας]], [[Γεωργία|Γεωργίας]], [[Αρμενία|Αρμενίας]] και [[Αζερμπαϊτζάν]]) και σε μια μικρότερη έκταση στη δυτική [[Μεσόγειος Θάλασσα|Μεσόγειο]] εντός και γύρω από αποικίες όπως η [[Μασσαλία]], ο [[Μονακό|Μόνοικος]] και η [[Μαινάκη]]. Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως [[Ιερή γλώσσα|λειτουργική γλώσσα]] στο χριστιανικό βασίλειο της [[Μακουρία|Μακουρίας]] στο σημερινό [[Σουδάν]].{{sfn|Welsby|2002|p=239}}

Η ελληνική υπήρξε στην [[αρχαιότητα]] η πιο διαδεδομένη γλώσσα στη [[Μεσόγειος|Μεσόγειο]] και στη [[Νότια Ευρώπη]], κυρίως εξαιτίας του πλήθους των αποικιών που είχαν ιδρυθεί από τους [[Έλληνες]] στις ακτές της Μεσογείου, ενώ έφτασε να είναι η γλώσσα του εμπορίου ακόμα και μέχρι και τα τέλη της αλεξανδρινής περιόδου. Η ελληνική σήμερα αποτελεί τη [[μητρική γλώσσα]] περίπου 12 εκατομμυρίων ανθρώπων, κυρίως στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αποτελεί επίσης τη μητρική γλώσσα αυτοχθόνων πληθυσμών στην [[Αλβανία]], τη [[Βουλγαρία]], την [[Ιταλία]], την [[Βόρεια Μακεδονία]] και την [[Τουρκία]]. Εξαιτίας της [[Μετανάστευση|μετανάστευσης]] η γλώσσα ομιλείται ακόμα σε χώρες-προορισμούς ελληνόφωνων πληθυσμών μεταξύ των οποίων η [[Αυστραλία]], η [[Γερμανία]], οι [[Ηνωμένες Πολιτείες]], το [[Ελληνική γλώσσα στο Ηνωμένο Βασίλειο|Ηνωμένο Βασίλειο]], ο [[Καναδάς]], η [[Ρωσία]] και άλλα κράτη της πρώην [[Σοβιετική Ένωση|Σοβιετικής Ένωσης]]. Υπολογίζεται ότι ο συνολικός αριθμός ανθρώπων παγκοσμίως που μιλούν τα ελληνικά ως πρώτη ή δεύτερη γλώσσα είναι γύρω στα 25 εκατομμύρια.{{πηγή}}

== Επίσημη κατάσταση της γλώσσας ==
Η ελληνική γλώσσα, στη σύγχρονη μορφή της (''νεοελληνική γλώσσα''), είναι η [[επίσημη γλώσσα]] της [[Ελλάδα]]ς, η οποία ομιλείται από σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού.<ref>{{cite web|url=https://www.cia.gov/the-world-factbook/countries/greece/|title=Greece|work=The World Factbook|publisher=Central Intelligence Agency|access-date=23 January 2010}}</ref> Είναι επίσης μια από τις δύο επίσημες γλώσσες της [[Κύπρος|Κύπρου]] (ονομαστικά μαζί με τα [[Τουρκική γλώσσα|τουρκικά]]), αλλά είναι η μόνη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι αρχές της χώρας, καθώς οι τουρκόφωνες περιοχές της Κύπρου δεν ελέγχονται από τις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.<ref name="GreekCyprus">{{cite web|url=http://www.cyprus.gov.cy/portal/portal.nsf/0/302578ad62e1ea3ac2256fd5003b61d4?OpenDocument&ExpandSection=3&Click=|title=The Constitution of Cyprus, App. D., Part 1, Art. 3|archive-url=https://web.archive.org/web/20120407035710/http://www.cyprus.gov.cy/portal/portal.nsf/0/302578ad62e1ea3ac2256fd5003b61d4?OpenDocument&ExpandSection=3&Click=|archive-date=7 April 2012|url-status=dead}} states that ''The official languages of the Republic are Greek and Turkish''. However, the official status of Turkish is only nominal in the Greek-dominated Republic of Cyprus; in practice, outside Turkish-dominated [[Northern Cyprus]], Turkish is little used; see A. Arvaniti (2006): Erasure as a Means of Maintaining Diglossia in Cyprus, ''San Diego Linguistics Papers'' 2: pp. 25–38 [27].</ref> Λόγω της ιδιότητας μέλους της Ελλάδας και της Κύπρου στην [[Ευρωπαϊκή Ένωση]], τα ελληνικά είναι μια από τις 24 [[Γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης|επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης]].<ref name="European Union">{{cite web|url=http://europa.eu/abc/european_countries/languages/index_en.htm|title=The EU at a Glance – Languages in the EU|work=Europa|publisher=European Union|access-date=30 July 2010|archive-date=2013-06-23|archive-url=https://www.webcitation.org/6HaI2Rv70?url=http://europa.eu/about-eu/facts-figures/administration/index_en.htm|url-status=dead}}</ref> Επίσης τα ελληνικά είναι επίσημη γλώσσα στη [[Δρόπολη]] και τη [[Χειμάρρα]] της [[Αλβανία|Αλβανίας]], και έχει αναγνωριστεί ως [[μειονοτική γλώσσα]] στην υπόλοιπη χώρα.<ref name="HumanRights">{{cite web|url=http://www.unhchr.ch/udhr/lang/grk.htm|title=Greek|publisher=Office of the High Commissioner for Human Rights|archive-url=https://web.archive.org/web/20081118212657/http://www.unhchr.ch/udhr/lang/grk.htm|archive-date=18 November 2008|url-status=dead|access-date=8 December 2008}}</ref> Επίσης είναι επίσημη μειονοτική γλώσσα στην [[Απουλία]] και την [[Καλαβρία]] της [[Ιταλία|Ιταλίας]]. Στο πλαίσιο του [[Ευρωπαϊκός χάρτης των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών|ευρωπαϊκού χάρτη των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών]], η ελληνική προστατεύεται και προωθείται επίσημα ως περιφερειακή και μειονοτική γλώσσα στην [[Αρμενία]], την [[Ουγγαρία]], τη [[Ρουμανία]] και την [[Ουκρανία]].<ref name="CouncilofEurope"/>

== Ιστορία ==
{{κύριο|Ιστορία της ελληνικής γλώσσας}}Σύμφωνα με τον σύμβουλο πολιτισμικής διαχείρισης, [[Ηλίας Μπουντούρης|Ηλία Μπουντούρη]], μετά από την κατοίκηση των πρώτων ελληνικών φύλων στον ελλαδικό χώρο τον 19<sup>ο</sup> αιώνα π.Χ., και αφού ο άνθρωπος είχε προ χιλιάδων ετών επικοινωνήσει γραπτά, αρχικά με την εικονογραφή, έπειτα με την [[Ιδεόγραμμα|ιδεογραφή]] και αργότερα με την συμβολογραφή, οι Έλληνες χρησιμοποιούν πια την [[Συλλαβή|συλλαβογραφή]] -της οποίας οι πληροφορίες για τη χρήση χάνονται τον 13<sup>ο</sup> αιώνα π.Χ.- εμπλουτισμένη από γλωσσικά στοιχεία πληθυσμών όπως οι [[Πελασγοί]], οι [[Λέλεγες]], οι [[Ετρούσκοι|Τυρσηνοί]] και οι [[Κάρες]], που ήδη κατοικούσαν εκεί και που σήμερα ονομάζουμε Προέλληνες. Κάποιες ενδεικτικές λέξεις των Προελλήνων είναι οι: ''[[Υάκινθος (μυθολογία)|Υάκινθος]]'', ''συναγρίς'', ''χρυσός'', ''μέγαρον'', ''ειρήνη'', ''θάλασσα''· επίσης, ονόματα θεών, όπως: ''[[Ήφαιστος]]'', ''[[Αφροδίτη (μυθολογία)|Αφροδίτη]]'', ''[[Αθηνά]]'', καθώς και αρκετά τοπωνύμια: ''[[Κόρινθος]]'', ''[[Αθήνα|Αθήναι]]'', ''[[Κρήτη]]'', ''[[Υμηττός]]'' κ.ά. Στη συνέχεια, μέσω των εμπορικών τους δραστηριοτήτων, παραλαμβάνουν από τους [[Φοίνικες (αρχαίος λαός)|Φοίνικες]] το δικό τους βορειοσημιτικό αλφάβητο, το οποίο εξελίσσουν επινοώντας τα φωνήεντα που έλειπαν από εκείνο, καθώς και μερικά νέα σύμφωνα, καθιερώνοντας πλέον την αλφαβητική γραφή με το κάθε γράμμα να δηλώνει έναν φθόγγο.<ref>{{Cite book|title=από το Α - ένα μικρό οδοιπορικό στην ελληνική γλώσσα|first=Ηλίας|last=Μπουντούρης|publisher=Little Island Publications|location=Ιωάννινα|page=31}}</ref>

Συνεπώς, η ελληνική ομιλείται από την 3η χιλιετία π.Χ.,<ref name="BVG2">{{harvnb|Renfrew|2003|p=35}}; {{harvnb|Georgiev|1981|p=192}}.</ref> πιθανώς και νωρίτερα.<ref>{{harvnb|Gray|Atkinson|2003|pp=437–438}}; {{harvnb|Atkinson|Gray|2006|p=102}}.</ref> Το αρχαιότερο γραπτό κείμενο στα ελληνικά είναι η [[Γραμμική Β]], η οποία χρονολογείται από το 1450 με 1350 π.Χ.,<ref>{{cite web|url=http://news.nationalgeographic.com/news/2011/03/110330-oldest-writing-europe-tablet-greece-science-mycenae-greek|title=Ancient Tablet Found: Oldest Readable Writing in Europe|date=30 March 2011|publisher=National Geographic Society|access-date=22 November 2013}}</ref> κάνοντας τα ελληνικά την παλαιότερη [[ζωντανή γλώσσα]] στον ευρωπαϊκό κόσμο. Στις [[ινδοευρωπαϊκές γλώσσες]], οι μόνες γλώσσες που συγκρίνονται ως προς την παλαιότερη πρώτη γραπτή καταγραφή χρονικά είναι οι [[Γλώσσες της Ανατολίας|μικρασιατικές γλώσσες]], οι οποίες αφομοιώθηκαν από την ελληνική κατά την [[Αρχαία Ιστορία|αρχαιότητα]] και τον [[Μεσαίωνας|Μεσαίωνα]].

=== Περίοδοι ===
[[Αρχείο:Proto_Greek_Area_reconstruction.png|μικρογραφία|Η πρωτοελληνόφωνη περιοχή σύμφωνα με τον [[Βλαντίμιρ Ι. Γκεοργκίεφ]].]]
Η ελληνική γλώσσα διαιρείται ιστορικά στις εξής περιόδους:

* '''[[Πρωτοελληνική γλώσσα]]''': ο μη καταγεγραμμένος αλλά τελευταίος πρόγονος των ποικιλιών της ελληνικής. Η ενότητα της πρωτοελληνικής τελείωσε όταν έλληνες μετανάστες εισήλθαν στην ελληνική χερσόνησο στην [[Νεολιθική περίοδος|νεολιθική εποχή]] ή την [[εποχή του Χαλκού]]. 
* '''[[Μυκηναϊκή ελληνική|Μυκηναϊκά ελληνικά]]''': η γλώσσα του [[Μυκηναϊκός πολιτισμός|μυκηναϊκού πολιτισμού]], η οποία καταγράφεται σε πίνακες γραμμένους σε [[γραμμική Β]] από τον 15ο αιώνα π.Χ. και έπειτα.
* '''[[Αρχαία ελληνική γλώσσα|Αρχαία ελληνικά]]''': με πολλές [[Διάλεκτοι της αρχαίας ελληνικής γλώσσας|διαλέκτους]], είναι η γλώσσα της [[Αρχαϊκή εποχή|αρχαϊκής]] και [[Κλασική εποχή|κλασικής εποχής]], καθώς και η γλώσσα του [[Αρχαία Ελλάδα|αρχαίου ελληνικού πολιτισμού]]. Σημαντικότατη γλώσσα στη [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία]]. Η χρήση της έπεσε σε παρακμή στη δυτική Ευρώπη στον Μεσαίωνα, αλλά συνέχισε να χρησιμοποιείται στον [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|βυζαντινό]] κόσμο και επανεισήχθη στην υπόλοιπη Ευρώπη με την [[Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)|άλωση της Κωνσταντινούπολης]] και την μετανάστευση Ελλήνων στη δυτική Ευρώπη.
* '''[[Ελληνιστική Κοινή|Ελληνιστική κοινή]]''': Από την συγχώνευση της [[Ιωνική διάλεκτος|ιωνικής διαλέκτου]] με την [[Αττική διάλεκτος|αττική διάλεκτο]] προέκυψε η δημιουργία της πρώτης κοινής ελληνικής διαλέκτου. Η ελληνιστική κοινή ομιλούταν σε μια μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση από την αρχαία ελληνική και έγινε η γλώσσα επικοινωνίας για τους κατοίκους της [[Ανατολική Μεσόγειος|Ανατολικής Μεσογείου]] και της [[Εγγύς Ανατολή|Εγγύς Ανατολής]]. Η προέλευση της ελληνιστικής κοινής ανάγεται στους στρατιώτες των εκστρατειών των κατακτητικών εκστρατειών του [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Μεγάλου Αλεξάνδρου]]. Οι Έλληνες επεκτάθηκαν γεωγραφικά σε όλο το γνωστό κόσμο. Ομιλητές της ελληνικής γλώσσας ζούσαν σε μια ευρύτατη γεωγραφική έκταση από την [[Αίγυπτος|Αίγυπτο]] μέχρι την [[Ινδία]]. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Ελλάδας, στη [[Αρχαία Ρώμη|Ρώμη]] άρχισε να επικρατεί μια ανεπίσημη ελληνολατινική διγλωσσία και η ελληνιστική κοινή έγινε πρώτη ή δεύτερη γλώσσα για μεγάλο μέρος των κατοίκων της [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]]. Η προέλευση του [[Χριστιανισμός|Χριστιανισμού]] ανάγεται στην ελληνιστική κοινή, επειδή οι [[Απόστολος|Δώδεκα Απόστολοι]] διέδωσαν τον Χριστιανισμό διαμέσου της ελληνικής γλώσσας και τα πρώτα χριστιανικά κείμενα είναι γραμμένα σε αυτή. Είναι γνωστή και ως ελληνιστική ελληνική, ελληνικά της Καινής Διαθήκης και βιβλικά ελληνικά επειδή είναι η πρωτότυπη γλώσσα της [[Καινή Διαθήκη|Καινής Διαθήκης]] και η [[Παλαιά Διαθήκη]] μεταφράστηκε στην ίδια γλώσσα από τη [[μετάφραση των Εβδομήκοντα]]. 

* '''[[Μεσαιωνική ελληνική γλώσσα|Μεσαιωνική ελληνική]]''': γνωστή και ως '''βυζαντινή ελληνική'''. Αποτελεί την συνέχεια της κοινής ελληνικής μέχρι την πτώση της [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντινής Αυτοκρατορίας]] τον 15ο αιώνα. Τα μεσαιωνικά ελληνικά είναι ένας όρος που καλύπτει ένα ολόκληρο συνεχές διαφορετικών τρόπων ομιλίας και γραφής, ξεκινώντας από καθομιλούμενες συνέχειες της ελληνιστικής κοινής που μοιάζουν με τα σημερινά ελληνικά σε πολλά σημεία, έως λόγιες μορφές που μιμούνται τη κλασσική αττική διάλεκτο. Το μεγαλύτερο μέρος των γραπτών ελληνικών που χρησιμοποιήθηκαν ως η επίσημη γλώσσα του Βυζαντίου ήταν μια εκλεκτική ποικιλία βασιζόμενη στη παράδοση της γραπτής κοινής. Ομιλούταν κυρίως στα [[Βαλκάνια]] και τη [[Μικρά Ασία]], ενώ στη [[Μέση Ανατολή]] και την Αίγυπτο αντικαταστάθηκε σταδιακά από τα αραβικά από τον 7ο αιώνα και έπειτα. Συνέχισε να έχει σημαντική παρουσία στην [[Ευρώπη]], π.χ. μέσω της διάδοσης του Χριστιανισμού.
* '''[[Νέα ελληνική γλώσσα|Νεοελληνική γλώσσα]]''':<ref name="Ethnologue2">{{Cite web|url=https://www.ethnologue.com/language/ell|title=Greek|website=Ethnologue|language=en|access-date=12 April 2020}}</ref> Προέρχεται από τη μεσαιωνική ελληνική. Η νεοελληνική γλώσσα ανάγεται από την βυζαντινή ελληνική, ακόμη και από τον 11ο αιώνα. Είναι η γλώσσα των σημερινών Ελλήνων και έχει πολλές διαλέκτους. Λόγω της φοράς των γεγονότων από τη [[μάχη του Μαντζικέρτ]] και έπειτα μειώθηκε σημαντικά η εδαφική εξάπλωση της, περιοριζόμενη στα [[Βαλκάνια]], την [[Κύπρος|Κύπρο]], τη δυτική [[Μικρά Ασία]] και τον [[Πόντος|Πόντο]] κατά κύριο λόγο, ενώ οι ελληνικές αποικίες της [[Μεγάλη Ελλάδα|Κάτω Ιταλίας]] έχουν αφομοιωθεί γλωσσικά, και ήταν η σημαντικότερη γλώσσα στα Βαλκάνια επί [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]].

=== Διγλωσσία ===
{{Main|Γλωσσικό ζήτημα}}
Στη σύγχρονη εποχή, η ελληνική γλώσσα εισήλθε σε μια κατάσταση [[Διγλωσσία|διγλωσσίας]]: η συνύπαρξη των καθομιλουμένων μορφών με τις αρχαϊκές μορφές της γλώσσας. Το [[γλωσσικό ζήτημα]] αφορούσε τη διαμάχη μεταξύ της χρήσης δύο ελληνικών [[Διάλεκτοι της Νεοελληνικής γλώσσας|διαλέκτων]]: της [[Δημοτική γλώσσα|δημοτικής γλώσσας]], της καθομιλουμένης ελληνικής γλώσσας, και της [[Καθαρεύουσα|καθαρεύουσας]], ενός μείγματος μεταξύ της δημοτικής και της αρχαίας ελληνικής που αναπτύχθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, η οποία χρησιμοποιήθηκε για [[Λογοτεχνία|λογοτεχνικούς]] και επίσημους σκοπούς στο ελληνικό κράτος. Το 1976, η δημοτική έγινε επίσημη γλώσσα της Ελλάδας, ενσωματώνοντας στοιχεία της καθαρεύουσας στη νεοελληνική γλώσσα, και χρησιμοποιείται σε όλους τους επίσημους σκοπούς και την [[Εκπαίδευση στην Ελλάδα|εκπαίδευση]].<ref>{{Cite book|title=The modern Greek language : a descriptive analysis of standard modern Greek|first=Mackridge|last=Peter|publisher=Oxford University Press|isbn=978-0-19-815770-0|date=1985|location=Oxford [Oxfordshire]|oclc=11134463}}</ref>

=== Ιστορική ενότητα ===
Συχνά δίδεται έμφαση στην ιστορική ενότητα των διαφόρων σταδίων της ελληνικής γλώσσας.<ref>{{Cite book|title=Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας|first=Μπαμπινιώτης|last=Γιώργος|publisher=Κέντρο Λεξικολογίας|isbn=960-86190-1-7|location=Αθήνα|page=1|quote=Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία γλώσσα, ελληνική, όπως εξελίχθηκε από την αρχαία, που έφτασε να είναι το μεγάλο καμάρι μας και το μεγάλο μας στήριγμα. Οδυσσέας Ελύτης"  /  "Γράφω την κοινή γλώσσα του λαού. Όταν η δημοτική μας δεν έχει μία λέξη που μας χρειάζεται, παίρνω τη λέξη από την αρχαία και προσπαθώ να την ταιριάξω με τη γραμματική του λαού. Γιάννης Ψυχάρης" /  "Η ελληνική γλώσσα, ο άνθρωπος, η θάλασσα. Για κοιτάξτε πόσο θαυμάσιο πράγμα είναι να λογαριάζει κανείς πως από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε, με την ίδια γλώσσα. Και αυτό δεν σταμάτησε ποτέ. Είτε σκέφτομαι την Κλυταιμνήστρα που μιλά στον Αγαμέμνονα, είτε την Καινή Διαθήκη, είτε  τους ύμνους του Ρωμανού και τον Διγενή Ακρίτα, είτε το Κρητικό θέατρο και τον Ερωτόκριτο, είτε το δημοτικό τραγούδι. Και  όλοι αυτοί οι μεγάλοι και οι μικροί, που σκέφτηκαν ,μίλησαν, μέτρησαν ελληνικά, δεν πρέπει να νομίζετε πως είναι σαν ένας δρόμος, μία σειρά ιστορική, που χάνεται στη νύχτα των περασμένων και βρίσκεται έξω από σας. Πρέπει να σκεφτείτε, πως όλα αυτά βρίσκουνται μέσα σας, τώρα,  βρίσκουνται μέσα σας όλα μαζί, πως είναι το μεδούλι των κοκάλων σας και πως θα τα βρείτε αν σκάψετε αρκετά βαθιά στον εαυτό σας". Γεώργιος Σεφέρης, Δοκιμές Α.}}</ref> Μολονότι τα ελληνικά έχουν υποστεί [[Φωνολογία|φωνολογικές]] και [[Μορφολογία (γλωσσολογία)|μορφολογικές]] αλλαγές παρόμοιες με αυτές άλλων γλωσσών, δεν έχει υπάρξει χάσμα [[Ορθογραφία|ορθογραφικό]] ή λογοτεχνικό ανά τους αιώνες τέτοιου μεγέθους ώστε η αρχαία γλώσσα να θεωρηθεί ως ξένη από τους ομιλητές της νεοελληνικής. Βάσει μιας εκτίμησης, η ελληνική του [[Όμηρος|Ομήρου]] είναι πλησιέστερη προς τη δημοτική απ' ό,τι η [[Αγγλική γλώσσα|αγγλική]] του 12ου αιώνα προς τη σύγχρονη αγγλική γλώσσα.<ref>{{cite book|last=Alexiou|first=Margaret|year=1982|chapter=Diglossia in Greece|pages=161|editor-last=Haas|editor-first=William|title=Standard Languages: Spoken and Written|location=Manchester|publisher=Manchester University Press|isbn=978-0-389-20291-2|url=https://books.google.com/books?id=sza8AAAAIAAJ|ref=harv}}</ref>

== Χαρακτηριστικά ==
Η [[φωνολογία]], η [[Μορφολογία (γλωσσολογία)|μορφολογία]], η [[Σύνταξη (γλωσσολογία)|σύνταξη]] και το [[λεξιλόγιο]] της γλώσσας δείχνουν τόσο συντηρητικά όσο και καινοτόμα στοιχεία σε ολόκληρη την ιστορική πορεία της γλώσσας από την αρχαία έως τη σύγχρονη περίοδο. Η διαίρεση σε συμβατικές περιόδους είναι σχετικά αυθαίρετη, ειδικά επειδή σε όλες τις περιόδους ύπαρξης της η αρχαία ελληνική έχει απολαύσει υψηλό κύρος και οι εγγράμματοι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν πολλά δάνεια από τα αρχαία ελληνικά.

=== Φωνολογία ===
Σε όλη την ιστορία της, η συλλαβική δομή της ελληνικής γλώσσας έχει μεταβληθεί ελάχιστα: η ελληνική παρουσιάζει μια μικτή συλλαβική δομή, επιτρέποντας σύνθετες συλλαβικές συνθέσεις αλλά πολύ περιορισμένους κώδικες. Έχει μόνο προφορικά [[Φωνήεν|φωνήεντα]] και ένα αρκετά σταθερό σύνολο συμφωνικών αντιθέσεων. Οι κύριες [[Φωνολογία|φωνολογικές]] αλλαγές σημειώθηκαν κατά την [[Ελληνιστική περίοδος|Ελληνιστική]] και [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Ρωμαϊκή]] περίοδο:

* αντικατάσταση του τόνου έμφασης με τον [[Τονισμός|τονισμό]].
* απλοποίηση του συστήματος των [[Φωνήεν|φωνηέντων]] και των [[Δίφθογγος|διφθόγγων]]: απώλεια της διάκρισης μήκους φωνηέντων, μονοφθογγισμός των περισσότερων διφθόγγων και άλλες αλλαγές σε μια μετατόπιση αλυσίδας των φωνηέντων προς το {{ΔΦΑ|/i/}} ([[ιωτακισμός]]).
* αλλαγή της προφοράς των άφωνων απορροφητικών [[Κλειστά σύμφωνα|κλειστών συμφώνων]] {{ΔΦΑ|/pʰ/}} και {{ΔΦΑ|/tʰ/}}, αποκτώντας την προφορά των άφωνων [[Τριβόμενα σύμφωνα|τριβόμενων συμφώνων]] {{ΔΦΑ|/f/}} και {{ΔΦΑ|/θ/}}, αντίστοιχα. Αργότερα ίσως έλαβε χώρα μια μετατροπή του ήχου {{ΔΦΑ|/kʰ/}} σε {{ΔΦΑ|/x/}} (οι φωνολογικές αλλαγές δεν αντικατοπτρίζονται στην ορθογραφία, ενώ οι πρότεροι και μεταγενέστεροι ήχοι γράφονται με τα γράμματα [[Φι|φ]], [[Θήτα|θ]], και [[Χι|χ]]).
* ανάπτυξη των προφερόμενων έκκροτων φθόγγων {{ΔΦΑ|/b/}}, {{ΔΦΑ|/d/}}, και {{ΔΦΑ|/ɡ/}} στους προφερόμενους τριβόμενους ομολόγους τους {{ΔΦΑ|/β/}} (μεταγενέστεροι ήχοι {{ΔΦΑ|/v/}}), {{ΔΦΑ|/ð/}}, και {{ΔΦΑ|/ɣ/}}.

=== Μορφολογία ===
Σε όλα τα στάδιά της, η [[Μορφολογία (γλωσσολογία)|μορφολογία]] της ελληνικής γλώσσας παρουσιάζει ένα εκτεταμένο σύνολο παραγωγικών καταλήξεων, ένα περιορισμένο αλλά παραγωγικό σύστημα σύνθεσης<ref>{{Harvnb|Ralli|2001}}.</ref> και ένα πλούσιο σύστημα διακύμανσης. Αν και οι μορφολογικές κατηγορίες της ελληνικής γλώσσας ήταν αρκετά σταθερές με την πάροδο του χρόνου, υπάρχουν μορφολογικές αλλαγές σε όλη την ελληνική γλώσσα, ιδιαίτερα στα ονομαστικά και λεκτικά συστήματα. Η κύρια αλλαγή στην ονομαστική μορφολογία από το κλασικό στάδιο ήταν η αποβολή της [[Δοτική|δοτικής πτώσης]] από το ελληνικό κλιτικό σύστημα (οι λειτουργίες της δοτικής έχουν περάσει ως επί το πλείστον στη [[Γενική|γενική πτώση]]). Στο λεκτικό σύστημα η ελληνική γλώσσα έχει απωλέσει το [[απαρέμφατο]], τον συνθετικά σχηματισμένο [[Μέλλοντας|μέλλοντα]], τους συντελεσμένους χρόνους την [[Ευκτική (αρχαία ελληνικά)|ευκτική]] και την [[δοτική]]. Πολλοί τύποι των αρχαίων έχουν αντικατασταθεί από περιφραστικούς τύπους.

==== Ουσιαστικά και επίθετα ====
Οι [[Αντωνυμία|αντωνυμίες]] διακρίνονται σε πρόσωπα, [[Αριθμός (γραμματική)|αριθμούς]] (σε ενικό, δυϊκό και πληθυντικό, από τους Ελληνιστικούς χρόνους ο [[δυϊκός αριθμός]] αποβλήθηκε από τα ελληνικά) και [[Γραμματικό γένος|φύλα]] (αρσενικό, θηλυκό και ουδέτερο). Επίσης οι [[Πτώση (γραμματική)|πτώσεις]] έχουν μειωθεί από έξι σε τέσσερις σήμερα (έχουν αποβληθεί η δοτική και η [[Οργανική πτώση|οργανική]]). Τα [[Ουσιαστικό|ουσιαστικά]], τα [[Άρθρο (γραμματική)|άρθρα]] και τα [[Επίθετο|επίθετα]] δείχνουν όλες τις διακρίσεις εκτός από τις προσωπικές. Τόσο τα προσδιοριστικά όσο και τα κατηγορηματικά επίθετα συμφωνούν γραμματικά με το ουσιαστικό.

==== Ρήμα ====
Οι κλιτικές κατηγορίες του ελληνικού [[Ρήμα|ρήματος]] έχουν επίσης παραμείνει σε μεγάλο βαθμό οι ίδιες κατά τη διάρκεια της [[Ιστορία της ελληνικής γλώσσας|ιστορίας της γλώσσας]], αλλά με σημαντικές αλλαγές που έχουν οδηγήσει σε απλοποίηση των κανόνων σε κάθε κατηγορία, αλλαγές στον αριθμό των διακρίσεων σε κάθε κατηγορία και στη μορφολογική τους έκφραση. Τα ελληνικά ρήματα έχουν τα εξής χαρακτηριστικά:

{| class="wikitable"
!
!Αρχαία Ελληνικά
!Νεοελληνικά
|-
!Πρόσωπο
|πρώτο, δεύτερο και τρίτο
|όπως και στα αρχαία, με την προσθήκη [[Πληθυντικός ευγενείας|πληθυντικού ευγενείας]] για το δεύτερο πρόσωπο
|-
!Αριθμός
|ενικός, [[Δυϊκός αριθμός|δυϊκός]] και πληθυντικός
|ενικός και πληθυντικός
|-
![[Χρόνος (γραμματική)|Χρονικές περίοδοι των χρόνων]]
|[[ενεστώτας]], [[αόριστος]] και [[μέλλοντας]]
|ενεστώτας και παρακείμενος/αόριστος (ο μέλλοντας εκφράζεται με την προσθήκη του μόριου "θα")
|-
![[Ποιόν ενέργειας (γραμματική)|Ποιόν ενέργειας]]
|[[παρατατικός]], παρακείμενος και αόριστος
|παρατατικός και παρακείμενος/αόριστος (ο παρακείμενος εκφράζεται με το ρήμα "έχω")
|-
![[Έγκλιση|Εγκλίσεις]]
|οριστική, υποτακτική, ευκτική και προστακτική
|οριστική, υποτακτική και προστακτική (άλλες λειτουργίες εκφράζονται περιφραστικά)
|-
![[Φωνή (γλωσσολογία)|Φωνές]]
|ενεργητική, μέση, και παθητική
|ενεργητική και μεσοπαθητική
|}

=== Συντακτικό ===
Πολλές πτυχές του [[Σύνταξη (γλωσσολογία)|συντακτικού]] της ελληνικής γλώσσας έχουν παραμείνει όπως είναι: τα ρήματα συμφωνούν μόνο με το υποκείμενο τους, η χρήση των επιζώντων πτώσεων είναι σε μεγάλο βαθμό άθικτη (ονομαστική για τα θέματα και τα κατηγορούμενα, αιτιατική για τα αντικείμενα των περισσότερων ρημάτων και πολλές προθέσεις, γενική για τους κατόχους), τα άρθρα προηγούνται των ουσιαστικών, οι προσθέσεις είναι σε μεγάλο βαθμό προθετικές, οι δευτερεύουσες προτάσεις ακολουθούν το ουσιαστικό που τροποποιούν και οι δευτερεύουσες αντωνυμίες αρχίζουν τέτοιες προτάσεις. Ωστόσο, οι μορφολογικές αλλαγές έχουν επίσης τους ομολόγους τους στο συντακτικού και υπάρχουν επίσης σημαντικές διαφορές μεταξύ του συντακτικού στα αρχαία και στα νέα ελληνικά. Η αρχαία ελληνική έκανε μεγάλη χρήση των συντάξεων με μετοχές και απαρέμφατα, ενώ τα σημερινά ελληνικά δεν έχουν καθόλου απαρέμφατο (χρησιμοποιώντας μια σειρά από νέες περιφραστικές κατασκευές) και χρησιμοποιεί τις μετοχές λιγότερο. Η απώλεια της δοτικής οδήγησε σε άνοδο των προθετικών έμμεσων [[Αντικείμενο (γραμματική)|αντικειμένων]] (και στη χρήση της γενικής για την άμεση σήμανση αυτών επίσης). Τα αρχαία ελληνικά είναι μια γλώσσα όπου το ρήμα μπαίνει συχνά στη μέση ή το τέλος, αλλά η ουδέτερη σειρά λέξεων στη σύγχρονη γλώσσα είναι ρήμα-[[Υποκείμενο (γραμματική)|υποκείμενο]]-αντικείμενο ή υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο.

=== Λεξιλόγιο ===
Η νεοελληνική γλώσσα διατηρεί το μεγαλύτερο μέρος του λεξιλογίου της από την αρχαία ελληνική, η οποία με τη σειρά της είναι μια [[Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες|ινδοευρωπαϊκή γλώσσα]], αλλά περιλαμβάνει και μια σειρά από [[Δάνειο (γλώσσα)|δάνεια]] από τις γλώσσες των πληθυσμών που κατοικούσαν στην [[Αρχαία Ελλάδα|Ελλάδα]] πριν την άφιξη των Πρωτοελλήνων,<ref>{{Harvnb|Beekes|2009}}.</ref> μερικές από τις οποίες τεκμηριώνονται σε [[Γραμμική Β|μυκηναϊκά κείμενα]], συμπεριλαμβανομένων πολλών τοπωνυμίων. Η μορφή και η έννοια πολλών λέξεων έχει εξελιχθεί. Τα γλωσσικά δάνεια προέρχονται κυρίως από τα [[Λατινική γλώσσα|λατινικά]], τα [[Νέα βενετική γλώσσα|ενετικά]] και τα [[Τουρκική γλώσσα|τουρκικά]]. Κατά τη διάρκεια των παλαιότερων περιόδων της ελληνικής, οι ξένες λέξεις στα ελληνικά εξελληνίστηκαν ως προς την κλίση, αφήνοντας έτσι μόνο μια ξένη ριζική λέξη. Τα σύγχρονα δάνεια (από τον 20ό αιώνα και μετά), ειδικά από τα [[Γαλλική γλώσσα|γαλλικά]] και τα [[Αγγλική γλώσσα|αγγλικά]], δεν κλίνονται κατά το ελληνικό σύστημα. Άλλα σύγχρονα δάνεια προέρχονται από τις [[Νότιες σλαβικές γλώσσες|νοτιοσλαβικές γλώσσες]] ([[Σλαβομακεδονική γλώσσα|σλαβομακεδονικά]]/[[Βουλγαρική γλώσσα|βουλγαρικά]]) και [[ανατολικές ρομανικές γλώσσες]] ([[Βλάχικη γλώσσα|βλάχικα]] και [[Βλάχικη (Μογλενίτικη) γλώσσα|μογλενίτικα]]).

=== Ελληνικά δάνεια σε άλλες γλώσσες ===
Οι ελληνικές λέξεις χρησιμοποιούνται πολύ σε άλλες γλώσσες. Τέτοιες ελληνικές λέξεις με ευρύτατη χρήση εκτός της ελληνικής είναι οι: [[μαθηματικά]], [[φυσική]], [[αστρονομία]], [[δημοκρατία]], [[φιλοσοφία]], [[wiktionary:athletics|αθλητισμός]], [[θέατρο]], [[ρητορική]], [[Βάπτισμα (Χριστιανισμός)|βάπτισμα]], ευαγγελιστής, κλπ. Επιπλέον, ελληνικές λέξεις και [[Μόρφημα|μορφήματα]] συνεχίζουν να αποτελούν συστατικά στοιχεία νέων λέξεων: [[ανθρωπολογία]], [[φωτογραφία]], [[τηλεφωνία]], [[Ισομέρεια|ισομερές]], [[βιομηχανική]], κινηματογραφία κλπ. Μαζί με τις λατινικές λέξεις είναι η βάση του επιστημονικού και τεχνολογικού λεξιλογίου διεθνώς, με πολλές ελληνικές καταλήξεις και λέξεις να είναι παρούσες στη διεθνή ορολογία. Υπάρχουν χιλιάδες ελληνικές λέξεις στα αγγλικά και στις άλλες γλώσσες της Ευρώπης.<ref>{{Harvnb|Scheler|1977}}.</ref><ref>{{Cite web|url=https://www.newsit.gr/ellada/poso-ellinikes-einai-oi-ksenes-glosses/2918001/|title=Πόσο "ελληνικές" είναι οι ξένες γλώσσες|ημερομηνία=18 November 2019|website=NewsIt}}</ref>

== Ταξινόμηση ==
Η ελληνική είναι ανεξάρτητος κλάδος της [[Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες|ινδοευρωπαϊκής]] γλωσσικής οικογένειας. Η αρχαία γλώσσα που σχετίζεται στενότερα με αυτήν μπορεί να είναι η [[Αρχαία μακεδονική γλώσσα|αρχαία μακεδονική]],<ref>{{Harvnb|Hamp|2013}}.</ref> για την οποία περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι είναι μια ελληνική διάλεκτος,<ref name="Crespo2018">{{Cite book|title=Studies in Ancient Greek Dialects: From Central Greece to the Black Sea|first=Emilio|last=Crespo|publisher=Walter de Gruyter|isbn=978-3-11-053081-0|date=2018|chapter=The Softening of Obstruent Consonants in the Macedonian Dialect|editor-last=Giannakis|editor-first=Georgios K.|page=329}}</ref><ref name="Hatzopoulos2018">{{Cite book|title=Studies in Ancient Greek Dialects: From Central Greece to the Black Sea|first=Miltiades B.|last=Hatzopoulos|publisher=Walter de Gruyter|isbn=978-3-11-053081-0|date=2018|chapter=Recent Research in the Ancient Macedonian Dialect: Consolidation and New Perspectives|editor-last=Giannakis|editor-first=Georgios K.|page=299}}</ref><ref>{{Harvnb|Babiniotis|1992}}; {{Harvnb|Dosuna|2012}}.</ref> αλλά είναι ανεπαρκώς μελετημένη και είναι δύσκολο να εξαχθεί συμπέρασμα. Ανεξάρτητα από το [[μακεδονικό ζήτημα]], μερικοί μελετητές έχουν ομαδοποιήσει τα ελληνικά στις [[ελληνοφρυγικές γλώσσες]], καθώς η ελληνική και η εξαφανισμένη [[φρυγική γλώσσα]] μοιράζονταν χαρακτηριστικά που δεν βρίσκονται σε άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.<ref>{{Glottolog|grae1234|Graeco-Phrygian}}</ref> Μεταξύ των ζωντανών γλωσσών, ορισμένοι ινδοευρωπαϊστές θεωρούν ότι η ελληνική σχετίζεται στενότερα με τα [[Αρμενική γλώσσα|αρμενικά]] ή τις [[ινδοϊρανικές γλώσσες]] (βλέπε [[ελληνοάρειες γλώσσες]]), αλλά έχουν βρεθεί ελάχιστα οριστικά στοιχεία για την ομαδοποίηση των ζωντανών κλάδων της οικογένειας.<ref>{{Harvnb|Renfrew|1990}}; {{Harvnb|Gamkrelidze|Ivanov|1990}}; {{Harvnb|Renfrew|2003}}; {{Harvnb|Gray|Atkinson|2003}}.</ref> Επιπλέον, τα [[Αλβανική γλώσσα|αλβανικά]], σύμφωνα με κάποιους γλωσσολόγους έχει κάποια σχέση με τα ελληνικά και τα [[Αρμενική γλώσσα|αρμενικά]]. Εάν αποδειχθεί και αναγνωριστεί, οι τρεις γλώσσες θα αποτελέσουν ένα νέο βαλκανικό γλωσσικό κλάδο μαζί με άλλες νεκρές ευρωπαϊκές γλώσσες.<ref>{{Harvnb|Holm|2008}}.</ref>

== Φάσεις εξέλιξης ==

=== Πρωτοελληνική ===
{{Κύριο|Πρωτοελληνική γλώσσα}}
[[Αρχείο:Proto Greek Area reconstruction.png|left|thumb|340px|Η εικαζόμενη περιοχή της πρωτο-ελληνικής]]
Για την πρώτη φάση (πρωτοελληνική) η οποία τοποθετείται πριν το 1600 π.Χ., οι όποιες γνώσεις μας για την ελληνική γλώσσα βασίζονται σε τεχνικές επανασύνθεσης που προκύπτουν από τη [[συγκριτική γλωσσολογία]]. Η πρωτοελληνική είχε επτά [[Πτώση (γραμματική)|πτώσεις]] ([[ονομαστική]], [[γενική]], [[δοτική]], [[αιτιατική]], [[αφαιρετική]], [[τοπική]], [[κλητική]]). Επίσης είχε διατηρήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της [[Ινδοευρωπαϊκές Γλώσσες|Ινδοευρωπαϊκής]] μητέρας-γλώσσας. Είχε τρεις [[Φωνή (γλωσσολογία)|φωνές]] ([[Ενεργητική φωνή|ενεργητική]], [[Παθητική φωνή|παθητική]], [[Μέση φωνή|μέση]]) και τρεις [[Αριθμός (γραμματική)|αριθμούς]] ([[Ενικός αριθμός|ενικός]], [[Δυϊκός αριθμός|δυϊκός]], [[Πληθυντικός αριθμός|πληθυντικός]]). Σημαντικό χαρακτηριστικό της (που διατηρήθηκε σχεδόν μέχρι τα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια) ήταν ο μουσικός τόνος. Ο [[Τόνος (γραφή)|τόνος]] στα αρχαία ελληνικά δεν αντιστοιχούσε σε αύξηση της έντασης της φωνής, αλλά σε αύξηση του τονικού ύψους.

=== Μυκηναϊκή ελληνική ===
{{Κύριο|Μυκηναϊκή διάλεκτος}}

Στην αμέσως επόμενη φάση (μυκηναϊκή ελληνική), η οποία μαρτυρείται από τις πινακίδες της [[Γραμμική Β|Γραμμικής Β΄]] και από ορισμένους στίχους των [[Ομηρικά Έπη|ομηρικών επών]], παρατηρούμε εξίσου πολλούς [[Αρχαϊσμός|αρχαϊσμούς]]. Π.χ. η γενική των ονομάτων σε ''-ος'' σχηματιζόταν με την κατάληξη ''-οιο'' (πρβλ. ομηρικό «Πριάμοιο»), ενώ υπάρχει φθόγγος (που συμβολίζεται με) '''«q»''' ο οποίος βρίσκεται σε λέξεις όπου από την ΙΕ θα αναμενόταν ένα '''*<math>k^w</math>''' ή ένα '''*<math>g^w</math>.''' Η [[αφαιρετική]] και η [[τοπική]] πτώση διατηρείται αλλά σε μάλλον περιορισμένο βαθμό.

=== Κλασική ελληνική ===
{{Κύριο|Αρχαία ελληνική γλώσσα}}
{{Ιστορία της Ελληνικής γλώσσας}}
Στην κλασική ελληνική, αρχαιότερα κείμενα της οποίας είναι τα [[Ομηρικά έπη]] και αρχαιότερο τεκμήριο η επιγραφή του Διπύλου, το βασικότερο χαρακτηριστικό είναι η υψηλή [[διάλεκτος|διαλεκτική]] διαφοροποίηση, η οποία οφείλεται πιθανότατα στην πολυδιάσπαση του ελληνόφωνου κόσμου σε διάφορα κρατίδια. Ως προς το αν οι βασικές διάλεκτοι της κλασικής εποχής ([[Ιωνική διάλεκτος|ιωνική]], [[Αιολική διάλεκτος|αιολική]], [[Δωρική διάλεκτος|δωρική]] κλπ.) δημιουργήθηκαν στην [[Αρχαία Ελλάδα|Ελλάδα]] λόγω της πολιτικής πολυδιάσπασης των Ελλήνων ή «ήλθαν» μαζί με τα αντίστοιχα φύλα κατά την [[εποχή του Χαλκού]], οι γνώμες διίστανται. Φαίνεται πως δεν αποκλείεται να συνέβησαν και τα δύο. Πάντως οι διάλεκτοι της [[Κλασική εποχή|κλασικής εποχής]] διέφεραν αρκετά μεταξύ τους και δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηριχθεί ότι οι ομιλητές τους βρίσκονταν πολλές φορές στα ακραία όρια της αλληλοκατανόησης.

Μία από τις σημαντικότερες διαλέκτους της κλασικής εποχής ήταν η [[αττική διάλεκτος]], που χρησιμοποιούταν κυρίως στην [[Αρχαία Αθήνα|Αθήνα]] αλλά και ως γλώσσα των [[φιλόσοφος|φιλοσόφων]] και των [[επιστήμονας|επιστημόνων]]. Η αττική διάλεκτος προέρχεται από την [[Ιωνική διάλεκτος|ιωνική]] (τη βασική διάλεκτο των [[Όμηρος|ομηρικών επών]]) με αρκετές [[Δωρική διάλεκτος|δωρικές]] επιδράσεις. Υιοθετήθηκε ως επίσημη γλώσσα όλης της Ελλάδος από τον [[Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας|Φίλιππο τον Μακεδόνα]] και ως επίσημη γλώσσα ολόκληρου του [[Ελληνιστική περίοδος|ελληνιστικού κόσμου]] από τον γιο του [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Αλέξανδρο]]. Από αυτήν προέρχονται απευθείας σχεδόν όλες οι μεταγενέστερες ελληνικές διάλεκτοι.

=== Ελληνιστική κοινή ===
{{Κύριο|Ελληνιστική Κοινή γλώσσα}}

Αποτέλεσμα της χρήσεως της αττικής διαλέκτου ως δεύτερης (και συχνά πρώτης) γλώσσας από πάρα πολλούς αλλόγλωσσους (αλλά και από ελληνόφωνους που μιλούσαν πρωτύτερα μια άλλη ελληνική διάλεκτο) ήταν σαρωτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της γλώσσας. Έτσι:

* Η προφορά, η οποία είχε ήδη από την κλασική εποχή αρχίσει να εξελίσσεται, άλλαξε ριζικά με κυριότερο χαρακτηριστικό την προφορά των '''ει, η, υ, υι''' ως '''«ι»''' ([[ιωτακισμός]]) και την απώλεια των φθόγγων [[δίγαμμα|F]] (w) και [[δασεία|Η (δασεία)]].
* Ο [[δυϊκός αριθμός]], το [[απαρέμφατο]] και η [[μέση φωνή]] χάθηκαν.
* Απλοποιήθηκε σημαντικά το σύστημα [[Κλίση (γλωσσολογία)|κλίσεως]] [[Όνομα (γραμματική)|ονομάτων]] και [[Ρήμα|ρημάτων]].

Το αποτέλεσμα όλων αυτών των μεταβολών ήταν η [[Ελληνιστική Κοινή γλώσσα|ελληνιστική κοινή]], η οποία μαρτυρείται κυρίως στην [[Καινή Διαθήκη]]. Είναι χαρακτηριστικό ότι την ίδια εποχή έχουμε και τους πρώτους [[Αττικισμός|αττικιστές]], αυτούς που θεωρούσαν απαραίτητη τη διατήρηση της «αυθεντικής» αττικής διαλέκτου, τουλάχιστον στον γραπτό λόγο.

=== Μεσαιωνική ελληνική ===
{{Κύριο|Μεσαιωνική ελληνική γλώσσα}}

Η ελληνιστική κοινή εξελίχθηκε στη μεσαιωνική ελληνική, αυτό φαίνεται κυρίως από [[Δημοτικό τραγούδι|δημοτικά τραγούδια]]. Τελευταία φωνολογική μεταβολή κατά το 9ο αιώνα ήταν ο [[ιωτακισμός]] και του '''«οι»''' και του '''«υ»''' που ως τότε προφέρονταν ως '''''[y]''''', δηλαδή σαν το γαλλικό '''''«u»'''''.

=== Νέα ελληνική ===
{{Κύριο|Νέα ελληνική γλώσσα}}

Τα όρια μεταξύ νέας ελληνικής και μεσαιωνικής ελληνικής δεν είναι ιδιαίτερα σαφή, πάντως τοποθετούνται χονδρικά κάπου στα τελευταία χρόνια του [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντίου]]. Κατά την περίοδο αυτή (καθώς και στην [[Οθωμανική περίοδος στην Ελλάδα|οθωμανική περίοδο]]) παρατηρείται μια εξίσου έντονη διαλεκτική διαφοροποίηση, η οποία συνεχιζόταν μέχρι πριν μερικές δεκαετίες.

Η [[Νεοελληνική Γραμματική του Μανόλη Τριανταφυλλίδη|Γραμματική]] του [[Μανόλης Τριανταφυλλίδης|Μανόλη Τριανταφυλλίδη]] ενώ περιγράφει την κοινή νέα ελληνική είναι παράλληλα υπερβολικά ρυθμιστική για τη σημερινή χρήση της γλώσσας είτε στο σχολείο είτε αλλού και έχει επιφέρει ως αποτέλεσμα την απόλυτη διάκριση μεταξύ ορθού και λάθους, καθώς και τη συνακόλουθη ρύθμιση του τι είναι αποδεκτό ή μη αποδεκτό, η οποία όμως δεν ανταποκρίνεται στην γλωσσική - είτε στο [[Φωνολογία της Νέας Ελληνικής|φωνολογικό]] είτε στο [[Σύνταξη (γλωσσολογία)|συντακτικό]] επίπεδο - πολυμορφία{{Εκκρεμεί παραπομπή|σχόλιο=31/-3/2017}}.

== Γλωσσική επαφή ==
Η ελληνική γλώσσα έχει επηρεάσει σημαντικά τις άλλες γλώσσες, τόσο στην [[πολιτική]], όσο και στους [[Επιστήμη|επιστημονικούς]] όρους, στις [[τέχνες]], στη [[φιλοσοφία]], στο [[θέατρο]] και γενικά σε τομείς στους οποίους είχε προηγηθεί κοινωνικά και, κατά συνέπεια, γλωσσολογικά. Υπήρξε για μεγάλο διάστημα η ''[[lingua franca]]'' της ανατολικής και δυτικής [[Μεσόγειος Θάλασσα|Μεσογείου]] και τα πρώτα [[Χριστιανισμός|χριστιανικά]] κείμενα γράφτηκαν σε αυτήν. Οι [[Λατίνοι]] επηρεάστηκαν βαθύτατα από τα ελληνικά που ήταν πλουσιότερη γλώσσα τότε και έτσι πολλά ελληνικά στοιχεία εντάχθηκαν σχεδόν αυτούσια στα λατινικά, από τα οποία εν συνεχεία εντάχθηκαν και σε άλλες συγγενείς προς τα λατινικά γλώσσες. Με τη σειρά τους τα ελληνικά επηρεάστηκαν κι αυτά από την γλώσσα λαών που κατέκτησαν την χώρα είτε με [[Πόλεμος|πολέμους]] είτε [[Οικονομία|οικονομικά]], με αποτέλεσμα στην διάρκεια των αιώνων να μπουν στο ελληνικό λεξιλόγιο [[Λατινική γλώσσα|λατινικές]], [[Ενετοί|ενετικές]] και [[Τουρκική γλώσσα|τουρκικές]] λέξεις. Στα προεπαναστατικά [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|του 1821]] χρόνια η ελληνική γλώσσα άρχισε να επηρεάζεται περισσότερο από τις δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες, κάτι που συνεχίστηκε μετά την απελευθέρωση με περισσότερη ένταση, επειδή ο ελληνικός, ως υπόδουλος πληθυσμός με μη ιδιαίτερα ανεπτυγμένη οικονομία, δεν διέθετε πληθώρα όρων που είχαν δημιουργήσει με την πρόοδό τους οι πιο ανεπτυγμένες πλέον δυτικές κοινωνίες. Εντούτοις, χάρη στο ενδιαφέρον των δυτικών για την αρχαία ελληνική και την λατινική γλώσσα, πολλοί επιστήμονές τους δανείστηκαν αρχαιοελληνικές λέξεις για το σχηματισμό νεολογισμών και έτσι η ελληνική επιβίωσε και σε μια πληθώρα ξένων επιστημονικών ή φιλοσοφικών όρων. Η ελληνική στην περίοδο της [[καθαρεύουσα]]ς άρχισε να επανεισάγει τρόπον τινά τις λέξεις της, καθώς έπαιρνε ξανά πίσω λέξεις που είχε δανείσει πρώτη σε άλλες γλώσσες. Η παραπάνω διαδικασία ονομάζεται [[αντιδάνειο]].

== Γραφή ==
Η πρώτη γραφή που ιστορικά αποδεδειγμένα χρησιμοποιήθηκε για τη γραφή της ελληνικής γλώσσας είναι η [[Γραμμική Β]] περίπου τον 15ο αιώνα π.Χ.. 

Το [[ελληνικό αλφάβητο]] άρχισε να χρησιμοποιείται από τον 9ο αιώνα π.Χ.. Το 403 π.Χ. έγινε στην [[Αρχαία Αθήνα|Αθήνα]] η μεταρρύθμιση του Αρχίνου, ο οποίος διαμόρφωσε το αττικό αλφάβητο στηριζόμενος στο ιωνικό. Το αλφάβητο που προέκυψε ονομάστηκε και [[ευκλείδειο αλφάβητο]] γιατί η μεταρρύθμιση έγινε το δεύτερο έτος της 94ης Ολυμπιάδας επί επωνύμου άρχοντος Ευκλείδου. 

Το παλαιό αττικό αλφάβητο ήταν: Α, Β, Γ, Δ, Ε, F, Ζ, Η, Θ, Ι, Κ, Λ, Μ, Ν, Ο, Π, Ϟ, Ρ, Σ, Τ, Υ, Φ, Χ. Το Λ, το Ρ και το Ϟ το έγραφαν ως L, R και Q. Παρόμοια το έγραφαν και οι Κυμαίοι οι οποίοι έδωσαν το αλφάβητό τους στους Ιταλιώτες. Το Χ είχε τη μορφή σταυρού (+). Αρχικά χρησιμοποιούσαν τα Ε, Η και ΕΙ για ποικιλίες (ανοιχτότερα ή πιο κλειστά) του φθόγγου [e]! αντίστοιχα με τα Ο, Ω και ΟΥ δήλωναν τον φθόγγο [o]. Με την μεταρρύθμιση αφαιρέθηκαν τα γράμματα [[δίγαμμα|Ϝ]] και [[κόππα|Ϟ]] τα οποία είχαν περιπέσει σε αχρησία και υιοθετήθηκαν τα γράμματα [[Ξ]], [[Ψ]] και [[Ωμέγα|Ω]]. Το Η δεν αντιστοιχούσε πλέον στο δασύ πνεύμα 'h' αλλά στο μακρύ 'e'. Το Ω αντιστοιχούσε στο μακρύ 'ο'. Το Ξ αντικατέστησε το σύμπλεγμα 'ΧΣ' και το Ψ αντιστοίχως το σύμπλεγμα 'ΦΣ' (διπλά σύμφωνα). 

Σε όλη την αρχαιότητα το αλφάβητο περιελάμβανε μόνο τις μορφές των γραμμάτων που σήμερα τις λέμε κεφαλαία. Είναι η λεγόμενη [[Μεγαλογράμματη Γραφή|μεγαλογράμματη γραφή]]. Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, η επιθυμία των γραφέων να γράφουν πιο γρήγορα, καθώς επίσης και η ανάγκη να χωρούν περισσότερες πληροφορίες στα, μικρά σε μέγεθος αλλά και ακριβά, φύλλα [[πάπυρος|παπύρου]] ή [[περγαμηνή]]ς, οδήγησαν σιγά σιγά στη διαμόρφωση των μορφών των γραμμάτων που σήμερα λέγονται πεζά. Αυτή είναι η [[μικρογράμματη γραφή]]. Αυτή η διαδικασία μεταβολής της μορφής των κεφαλαίων γραμμάτων είχε ολοκληρωθεί μέχρι τον 9ο αιώνα.

Σήμερα η ελληνική εξακολουθεί να γράφεται με το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο, όμως το [[Πολυτονική γραφή της ελληνικής γλώσσας|πολυτονικό σύστημα]] έχει επισήμως αντικατασταθεί από το [[Μονοτονικό σύστημα της ελληνικής γλώσσας|μονοτονικό]], με νόμο του 1982.

=== Γραμμική Β ===
Η [[Γραμμική Β]], η οποία ανάγεται στα τέλη του 15ου αιώνα π.Χ., ήταν το πρώτο αλφάβητο που χρησιμοποιείται για τη γραφή της ελληνικής. Είναι βασικά ένα συλλαβάριο το οποίο αποκρυπτογραφήθηκε από τους [[Μάικλ Βέντρις]] και [[Τζων Τσάντγουικ|Τζον Τσάντγουικ]] στη δεκαετία του 1950 (ο πρόδρομος της, η [[Γραμμική Α]], δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί και πιθανότατα είναι γραμμένος σε μια μη ελληνική γλώσσα).<ref name=":0">{{Cite book|title=Linear B : an introduction|first=Hooker, J.|last=T.|publisher=Bristol Classical Press|isbn=978-0-906515-69-3|date=1980|location=Bristol}}</ref> Η γλώσσα των κειμένων της Γραμμικής Β, τα [[Μυκηναϊκή ελληνική|μυκηναϊκά ελληνικά]], είναι η παλαιότερη γνωστή μορφή της ελληνικής.

=== Κυπριακό συλλαβάριο ===
[[Αρχείο:Cypriot_syllabic_inscription_600-500BC.jpg|μικρογραφία|Ελληνική επιγραφή σε Κυπριακό συλλαβάριο]]
Ένα άλλο παρόμοιο αλφάβητο για τη γραφή της ελληνικής γλώσσας ήταν το [[κυπριακό συλλαβάριο]] (επίσης απόγονος της [[Γραμμική Α|Γραμμικής Α]] μέσω του ενδιάμεσου [[Κυπρομινωικό συλλαβάριο|κυπρομινωικού συλλαβάριου]]), η οποία σχετίζεται στενά με τη Γραμμική Β αλλά χρησιμοποιεί κάπως διαφορετικές συλλαβικές συμβάσεις για να αντιπροσωπεύει τις ακολουθίες των φωνημάτων. Το κυπριακό συλλαβάριο χρησιμοποιήθηκε στην [[Κύπρος|Κύπρο]] από τον 11ο αιώνα π.Χ. μέχρι τη σταδιακή εγκατάλειψή του στην ύστερη κλασική περίοδο, υπέρ του ελληνικού αλφαβήτου.<ref>{{Cite web|url=http://academic.eb.com/levels/collegiate/article/Cypriot-syllabary/28419|title=Cypriot syllabary|website=Britannica Academic|accessdate=1 August 2017}}</ref>

=== Ελληνικό αλφάβητο ===
[[Αρχείο:Greek_alphabet_variants.png|μικρογραφία|Αρχαίες επιχωρικές παραλλαγές του ελληνικού αλφαβήτου από την [[Εύβοια]], την [[Ιωνία]], την [[Αθήνα]] και την [[Αρχαία Κόρινθος|Κόρινθο]]. Τα σημερινά γράμματα δίνονται για σύγκριση.]]
Τα ελληνικά γράφονται στο ελληνικό αλφάβητο από τον 9ο αιώνα π.Χ. περίπου. Δημιουργήθηκε με την τροποποίηση του [[Φοινικικό αλφάβητο|φοινικικού αλφαβήτου]], με την καινοτομία της υιοθέτησης ορισμένων νέων γραμμάτων για την γραφή των [[Φωνήεν|φωνηέντων]]. Η παραλλαγή του αλφαβήτου που χρησιμοποιείται σήμερα είναι ουσιαστικά η ύστερη [[Ιωνική διάλεκτος|ιωνική]] παραλλαγή, η οποία εισήχθη για την γραφή της [[Αττική διάλεκτος|αττικής διαλέκτου]] το 403 π.Χ. Στην κλασική ελληνική, όπως και στην κλασική λατινική, υπήρχαν μόνο κεφαλαία γράμματα. Τα πεζά ελληνικά γράμματα αναπτύχθηκαν πολύ αργότερα από τους μεσαιωνικούς γραμματείς για να επιτρέψουν έναν ταχύτερο, πιο βολικό τρόπο γραφής με τη χρήση [[Μελάνη|μελανιού]] και πένας.

Το ελληνικό αλφάβητο αποτελείται από 24 γράμματα, το καθένα με κεφαλαία και πεζά (μικρά) γράμματα. Το [[σίγμα]] έχει μια πρόσθετη πεζή μορφή (ς) που χρησιμοποιείται όταν μπαίνει στο τέλος μιας λέξης:
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
! colspan="33" |κεφαλαία γράμματα
|-
|[[Άλφα|Α]]
|[[Βήτα|Β]]
|[[Γάμμα|Γ]]
|[[Δέλτα|Δ]]
|[[Έψιλον|Ε]]
|[[Ζήτα|Ζ]]
|[[Ήτα|Η]]
|[[Θήτα|Θ]]
|[[Ιώτα|Ι]]
|[[Κάππα|Κ]]
|[[Λάμδα|Λ]]
|[[Μι|Μ]]
|[[Νι|Ν]]
|[[Ξι|Ξ]]
|[[Όμικρον|Ο]]
|[[Πι|Π]]
|[[Ρω|Ρ]]
|[[Σίγμα|Σ]]
|[[Ταυ|Τ]]
|[[Ύψιλον|Υ]]
|[[Φι|Φ]]
|[[Χι|Χ]]
|[[Ψι|Ψ]]
|[[Ωμέγα|Ω]]
|-
! colspan="33" |πεζά γράμματα
|-
|α
|β
|γ
|δ
|ε
|ζ
|η
|θ
|ι
|κ
|λ
|μ
|ν
|ξ
|ο
|π
|ρ
|σ
ς
|τ
|υ
|φ
|χ
|ψ
|ω
|}

==== Διακριτικά ====
Εκτός από τα γράμματα, το ελληνικό αλφάβητο διαθέτει έναν αριθμό διακριτικών σημείων: τρεις [[Τόνος (γραφή)|τόνους]] ([[οξεία]], [[βαρεία]] και [[περισπωμένη]]), δύο σημάδια που έδειχναν την προφορά ενός φωνήεντος ([[δασεία]] και [[ψιλή]]), τα οποία αρχικά χρησιμοποιήθηκαν για την επισήμανση της απουσίας του αρχικού ήχου / h/, και τα [[διαλυτικά]], τα οποία χρησιμοποιούνται για να σηματοδοτήσει την πλήρη συλλαβική ανεξαρτησία ενός φωνήεντος που διαφορετικά θα διαβαζόταν ως μέρος ενός διφθόγγου. Αυτά τα διακριτικά εισήχθησαν κατά τη διάρκεια της [[Ελληνιστική περίοδος|ελληνιστικής περιόδου]]. Η χρήση της βαρείας στη γραφή της γλώσσας συρρικνώθηκε υπέρ της ομοιόμορφης χρήσης της οξείας κατά τα τέλη του 20ού αιώνα, και έχει διατηρηθεί μόνο στην [[τυπογραφία]], ενώ ανεπίσημα το ίδιο συμβαίνει μερικώς και στα αρχαία ελληνικά στην Ελλάδα.

Μετά τη ορθογραφική μεταρρύθμιση του 1982, τα περισσότερα διακριτικά δεν χρησιμοποιούνται. Από τότε, τα ελληνικά γράφονται με το [[Μονοτονικό σύστημα της ελληνικής γλώσσας|μονοτονικό σύστημα]], το οποίο χρησιμοποιεί μόνο την οξεία και τα διαλυτικά. Το παραδοσιακό σύστημα, που σήμερα ονομάζεται πολυτονική ορθογραφία (ή [[Πολυτονική γραφή της ελληνικής γλώσσας|πολυτονικό σύστημα]]), εξακολουθεί να χρησιμοποιείται διεθνώς για τα [[Αρχαία ελληνική γλώσσα|αρχαία ελληνικά]]. Το πολυτονικό χρησιμοποιείται επίσης από την [[Εκκλησία της Ελλάδος|Εκκλησία]], πολλά άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και άτομα που υποστηρίζουν την αποκατάσταση του πολυτονικού.

==== Στίξη ====
Στα ελληνικά, το [[ερωτηματικό]] αποτελείται από μια [[άνω τελεία]] και [[Κόμμα (στίξη)|κόμμα]], ενώ η άνω τελεία ( • ), εκπροσωπεί την παύση του λόγου. Στα ελληνικά το [[Κόμμα (στίξη)|κόμμα]] επίσης λειτουργεί ως σιωπηλό γράμμα σε συγκεκριμένες λέξεις, κυρίως για τη διάκριση του ότι από το ό,τι.<ref>{{Cite web|url=http://www.tlg.uci.edu/~opoudjis/unicode/punctuation.html|title=Greek Unicode Issues: Punctuation|last=Nicolas|first=Nick|year=2005|archiveurl=https://archive.today/20120806003722/http://www.tlg.uci.edu/~opoudjis/unicode/punctuation.html|archivedate=6 August 2012|accessdate=7 October 2014}}</ref>

Τα αρχαία ελληνικά κείμενα συχνά χρησιμοποιούσαν τη συνεχή γραφή (scriptio continua), που σημαίνει ότι οι αρχαίοι συγγραφείς και γραμματείς έγραφαν χωρίς κενά μεταξύ των λέξεων ή σημεία στίξης.<ref>{{Cite book|title=The concise Oxford dictionary of linguistics|first=Matthews Peter|last=Hugoe|isbn=978-0-19-967512-8|date=March 2014|others=Oxford University Press.|edition=Third|location=Oxford}}</ref> Το [[βουστροφηδόν]], ή κείμενο με αμφίδρομη κατεύθυνση, επίσης χρησιμοποιήθηκε στα αρχαία ελληνικά, ακόμα παλαιότερα.

=== Λατινικό αλφάβητο ===
Τα ελληνικά έχουν γραφτεί κατά καιρούς σε [[λατινική γραφή]], ειδικά κατά την [[Κράτος της Θάλασσας|ενετοκρατία]] ή από [[Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα|Έλληνες καθολικούς]]. Ο όρος φραγκολεβαντίνικα εφαρμόζεται όταν το λατινικό αλφάβητο χρησιμοποιείται για να γράψει ελληνικά στο πολιτιστικό πεδίο του [[Καθολική Εκκλησία|Καθολικισμού]]. Ο όρος φραγκοχιώτικα παραπέμπει στη σημαντική παρουσία καθολικών ιεραποστόλων με έδρα τη [[Χίος|Χίο]]. Επιπροσθέτως, ο όρος [[Greeklish|γκρίκλις]] χρησιμοποιείται συχνά όταν η ελληνική γλώσσα γράφεται σε λατινικό αλφάβητο στο [[διαδίκτυο]].<ref>{{Harvnb|Androutsopoulos|2009}}.</ref>

Το [[λατινικό αλφάβητο]] χρησιμοποιείται σήμερα από τις [[Έλληνες της Κάτω Ιταλίας|Ελληνόφωνες κοινότητες]] της Νότιας Ιταλίας.

=== Εβραϊκό αλφάβητο ===
Η [[ρωμανιώτικη διάλεκτος]] των [[Ρωμανιώτες|Ρωμανιωτών Εβραίων]] και των Καραϊτών Εβραίων της [[Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη|Κωνσταντινούπολης]] έγραφαν τα ελληνικά με [[εβραϊκό αλφάβητο]].<ref>{{Cite web|url=https://www.omniglot.com/writing/yevanic.htm|title=Yevanic alphabet, pronunciation and language|website=www.omniglot.com|accessdate=18 April 2020}}</ref>

=== Αραβικό αλφάβητο ===
Κάποιοι [[Έλληνες μουσουλμάνοι]] από την [[Τουρκοκρητικοί|Κρήτη]] έγραφαν την [[Κρητική διάλεκτος|κρητική διάλεκτο]] στο [[αραβικό αλφάβητο]].

Το ίδιο συνέβη μεταξύ κάποιων [[Ηπειρώτες μουσουλμάνοι|Ηπειρωτών μουσουλμάνων]] στα [[Ιωάννινα]].

Αυτό το αλφάβητο αποκαλείται και [[αλτζαμιάδο]], καθώς κάποιες [[Ρομανικές γλώσσες|λατινογενείς γλώσσες]] έχουν γραφεί και με αυτό το αλφάβητο από μουσουλμάνους ομιλητές τους.<ref name="Kotzageorgis">{{Cite book|title=The Prophet's Ascension: Cross-cultural Encounters with the Islamic Mi'rāj Tales|first=Phokion|last=Kotzageorgis|publisher=Indiana University Press|isbn=978-0-253-35361-0|date=2010|editor-last=Gruber|editor-first=Christiane J.|pages=297|url=https://books.google.com/books?id=sjLHirJmvPUC&q=Reworking+the+Ascension+in+Ottoman+Lands:+An+Eighteenth-Century+Mi%27r%C4%81jn%C4%81ma+in+Greek+from+Epirus&pg=PA297|γλώσσα=en|quote=The element that makes this text a ''[[wiktionary:unicum|unicum]]'' is that it is written in Greek script. In the Ottoman Empire, the primary criterion for the selection of an alphabet in which to write was religion. Thus, people who did not speak—or even know—the official language of their religion used to write their religious texts in the languages that they knew, though in the alphabet where the sacred texts of that religion were written. Thus, the Grecophone Catholics of Chios wrote using the Latin alphabet, but in the Greek language (''[[frangochiotika]]''); the Turcophone Orthodox Christians of Cappadocia wrote their Turkish texts using the Greek alphabet (''[[karamanlidika]]''); and the Grecophone Muslims of the Greek peninsula wrote in Greek language using the Arabic alphabet (''[[tourkogianniotika]]'', ''[[tourkokretika]]''). Our case is much stranger, since it is a quite early example for that kind of literature and because it is largely concerned with religious themes."; p. 306. The audience for the Greek ''[[Mi'rājnāma]]'' was most certainly Greek-speaking Muslims, in particular the so-called ''[[Tourkogianniot]]es'' (literally, the Turks of Jannina). Although few examples have been discovered as yet, it seems that these people developed a religious literature mainly composed in verse form. This literary form constituted the mainstream of Greek ''[[Aljamiado]]'' literature from the middle of the seventeenth century until the [[population exchange between Greece and Turkey]] in 1923. Tourkogianniotes were probably of Christian origin and were Islamized sometime during the seventeenth century. They did not speak any language other than Greek. Thus, even their frequency in attending mosque services did not provide them with the necessary knowledge about their faith. Given their low level of literacy, one important way that they could learn about their faith was to listen to religiously edifying texts such as the Greek ''Mi'rājnāma''.}}</ref>

== Άλλα στατιστικά ==

Στην ελληνική γλώσσα, παρά το γεγονός ότι ο αριθμός των ομιλητών της είναι σχετικά μικρός (περίπου 16 εκατομμύρια), η βιομηχανία του βιβλίου είναι ιδιαίτερα ανθηρή. Το 2008 οι νέοι τίτλοι βιβλίων που εκδόθηκαν στα ελληνικά ξεπέρασαν τις 10.000,<ref>{{Cite web|url=https://www.lifo.gr/culture/vivlio/posa-kai-ti-eidoys-biblia-ekdidontai-stin-ellada|title=Πόσα και τι είδους βιβλία εκδίδονται στην Ελλάδα {{!}} LiFO|ημερομηνία=2015-06-13|website=www.lifo.gr|language=el|accessdate=2022-01-06}}</ref> αριθμός που έπεσε στις κάτω από 7.000 το 2012 και αυξήθηκε σε πάνω από 8.000 το 2014. Το παιδικό βιβλίο επίσης έπεσε κατά 25% το 2012 για να επανέλθει το 2014-15 σε επίπεδα προ κρίσης.

== Δείτε επίσης ==
* [[Γλωσσικό ζήτημα]]
* [[Κατάλογος γλωσσών και διαλέκτων της Ελλάδας]]
* [[Ελληνική νοηματική γλώσσα]]
* [[Ελληνικός κώδικας Μπράιγ]]
* [[Κατάλογος γλωσσών και διαλέκτων της Ελλάδας]]
* [[Κατάλογος γλωσσών και διαλέκτων της Κύπρου]]

== Σημειώσεις ==
:α. {{note|α}} Η [[Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου]] είναι ένα ''"ανεπίσημο κράτος"'' το οποίο αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα μόνο από την [[Τουρκία]]. Σε αυτό ζούνε [[Τουρκοκύπριοι]] οι οποίοι ομιλούν κυρίως την [[Τούρκικα|τουρκική γλώσσα]], αλλά και ορισμένες περιοχές της, μιλούν και την ελληνική γλώσσα.

== Παραπομπές ==
<references />

== Βιβλιογραφία ==
* Eklund, Bo-Lennart, «Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ἀνάμεσα στὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴ Δύση: οἱ μαρτυρίες τῶν ξένων λέξεων», στό: Πρακτικὰ τοῦ Α' Εὐρωπαϊκοῦ Συνεδρίου Νεοελληνικῶν Σπουδῶν. [Τόμοι Α' καὶ Β'], Ὁ Ἑλληνικὸς Κόσμος ἀνάμεσα στὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴ Δύση 1453-1981, Τόμος Α', Βερολίνο, 1999, σσ. 603-611.
* Τεντολούρης Φίλιππος, Χατζησαββίδης Σωφρόνης, ''Διδασκαλία της γλώσσας Ιστορία, επιστημολογία, αναστοχαστικότητα''. Νεφέλη, 2014, ISBN 978-960-504-091-8.

== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
{{βικιλεξικό|ελληνικά}}
{{commonscat}}
* [http://www.greek-language.gr/ Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]
* [http://www.greeklanguage.gr/ Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας]
* [http://hellenic-education-uk.europe.sch.gr/%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1%CF%82/ Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας]
* [http://www.greeklanguage.gr/certification/ Εξετάσεις Πιστοποίησης Ελληνομάθειας]
* [http://www.ilsp.gr Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου]
* [http://www.polytoniko.org/ Το πολυτονικό σύστημα γραφής]
* [http://www.komvos.edu.gr/ Ηλεκτρονικός κόμβος για την υποστήριξη των διδασκόντων την ελληνική γλώσσα]
* [http://www.komvos.edu.gr/dictionaries/dictonline/DictOnLineTri.htm Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής] του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη
* [http://www.media.uoa.gr/language/ Τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20060411124728/http://www.media.uoa.gr/language/ |date=2006-04-11 }} (η γραμματική της ελληνικής και η διδασκαλία της)
* [https://web.archive.org/web/20070815212156/http://www.elia.org.gr/pages.fds?pagecode=16.01&langid=1#site Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας] Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο
* {{Αρχείο ΕΡΤ|τίτλος= Η Ελληνική γλώσσα|αριθμός = 74350}}
* [http://www.nlg.gr/epet/all1.asp?id=339&pg=../db/icon/a1961/531.gif&pn=0 John Chadwick, «Η γέννεσις της ελληνικής γλώσσας», Επιστημονική Επετηρίδα της Φιλοσοφικής Σχολής του Παμεπιστημίου Αθηνών, τομ. 12 (1961-1962), σελ.531-544]{{Dead link|date=Οκτώβριος 2019 }}
* [https://web.archive.org/web/20120519165100/http://www.nlg.gr/epet/all1.asp?id=340&pg=0 John Chadwick, «Η πρώτη ελληνική γραφή», Επιστημονική Επετηρίδα της Φιλοσοφικής Σχολής του Παμεπιστημίου Αθηνών, τομ. 12 (1961-1962), σελ.515-530]

{{Ελλάδα}}
{{Ελληνική γλώσσα}}
{{Επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης}}
{{Authority control}}

{{DEFAULTSORT:Ελληνικη γλωσσα}}
[[Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα| ]]
[[Κατηγορία:Ιερές γλώσσες]]