Προβολή πηγαίου κώδικα για τη σελίδα Παχυσαρκία

'''Παχυσαρκία''' είναι η [[κλινική κατάσταση]] που προκαλείται από υπερβολική συσσώρευση [[λιπώδης ιστός|λίπους]] στο σώμα και είναι πιθανό να επιφέρει αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία.<ref>WHO 2000 p.6</ref> Προσδιορίζεται από τον δείκτη μάζας- σώματος και την περαιτέρω αξιολόγηση της κατανομής λίπους δια της [[αναλογία μέσης-γοφού|αναλογίας μέσης-γοφού]] και των συνολικών καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου.<ref>{{cite journal |journal= Nutr J |year=2007 |volume=6 |page=32 |title= Measurement and Definitions of Obesity In Childhood and Adolescence: A field guide for the uninitiated |author= Sweeting HN|doi=10.1186/1475-2891-6-32|pmid=17963490 |url=http://www.nutritionj.com/content/6/1/32 |pmc= 2164947|issue=1}}</ref><ref>NHLBI p.xiv</ref> Ο ΔΜΣ συνδέεται στενά τόσο με το ποσοστό σωματικού λίπους, όσο και με το συνολικό σωματικό λίπος.<ref>{{cite journal |author=Gray DS |author2=Fujioka K |title=Use of relative weight and Body Mass Index for the determination of adiposity |url=https://archive.org/details/sim_journal-of-clinical-epidemiology_1991_44_6/page/545 |journal=J Clin Epidemiol |volume=44 |issue=6 |pages=545–50 |year=1991 |pmid=2037859 |doi= 10.1016/0895-4356(91)90218-X}}</ref>

[[Αρχείο:Obesity6.JPG|thumb|left|alt=A front and side view of a "super obese" male torso. Stretch marks of the skin are visible along with gynecomastia.|Άνδρας με σοβαρή παχυσαρκία (Τύπου ΙΙΙ) με ΔΜΣ 47&nbsp;kg/m<sup>2</sup>: βάρος 146&nbsp;kg, ύψος 177&nbsp;cm.]]

Το υγιές βάρος στα παιδιά διαφέρει ανάλογα με την ηλικία και το φύλο. Η παχυσαρκία στα παιδιά και τους εφήβους δεν προσδιορίζεται από έναν συγκεκριμένο αριθμό, αλλά σχετίζεται με μια ομάδα αριθμών, σύμφωνα με την οποία ένα παιδί θεωρείται παχύσαρκο αν ο ΔΜΣ του βρίσκεται πάνω από το 95ο&nbsp;[[εκατοστημόριο]].<ref name="cdc.gov">{{cite web|url=http://www.cdc.gov/nccdphp/dnpa/healthyweight/assessing/bmi/childrens_BMI/about_childrens_BMI.htm |title=Healthy Weight: Assessing Your Weight: BMI: About BMI for Children and Teens|publisher=Center for disease control and prevention|accessdate= 2009-04-06}}</ref> Τα στοιχεία αναφοράς στα οποία βασίστηκαν αυτά τα εκατοστημόρια χρονολογούνται από το 1963 έως το 1994, και ως εκ τούτου δεν έχουν επηρεαστεί από τις πρόσφατες αυξήσεις του βάρους.<ref name="Flegal KM, Ogden CL, Wei R, Kuczmarski RL, Johnson CL 2001 1086–93">{{cite journal |author=Flegal KM |author2=Ogden CL |author3=Wei R |author4=Kuczmarski RL |author5=Johnson CL|title=Prevalence of overweight in US children: comparison of US growth charts from the Centers for Disease Control and Prevention with other reference values for body mass index |journal=Am. J. Clin. Nutr. |volume=73 |issue=6|pages=1086–93 |date=Ιούνιος 2001 |pmid=11382664 |url=http://www.ajcn.org/cgi/content/full/73/6/1086}}</ref>

{| class="wikitable" style = "float: right; margin-left:15px; text-align:center"
|-
! BMI !! Ταξινόμηση ΔΜΣ
|-
|width=50%| < 20 ||Λιποβαρής
|-
|20–25 || Κανονικό βάρος
|-
|25-30 || Υπέρβαρος
|-
|30-35 || Παχυσαρκία Τύπου I
|-
|35–40 || Παχυσαρκία Τύπου II
|-
|≥ 40 || Παχυσαρκία Τύπου IIΙ
|}

Ο ΔΜΣ υπολογίζεται διαιρώντας το βάρος ενός ατόμου με το τετράγωνο του ύψους του και συνήθως εκφράζεται είτε με το [[Διεθνές σύστημα μονάδων|μετρικό σύστημα]], είτε με τις παραδοσιακές μονάδες μέτρησης των ΗΠΑ (ίντσες, λίβρες).

:Μετρικό σύστημα: <math>\mathrm{BMI}= \frac{m}{h^2}</math><!--<math>ΔΜΣ=κιλά/μέτρα^2</math>-->
<!--
:ΗΠΑ και [[αυτοκρατορικό σύστημα]]: <math>ΔΜΣ=lb*703/in^2</math>
-->
Όπου <math>lb</math> έχουμε το βάρος του ατόμου σε [[λίβρα|λίβρες]] και <math>in</math> το ύψος του ατόμου σε ίντσες.

Οι πιο διαδεδομένοι ορισμοί που έχουν καθοριστεί από τον [[Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας|Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας]] ( Π.Ο.Υ), το 1997 και δημοσιεύτηκαν το 2000, ενώ παρέχουν τις τιμές που αναγράφονται στον πίνακα δεξιά.<ref name="WHO 2000 p.9">WHO 2000 p.9</ref>

Από συγκεκριμένους φορείς έχουν γίνει κάποιες τροποποιήσεις στους ορισμούς του Π.Ο.Υ. Έτσι, ο «Τύπος ΙΙΙ» έχει διασπαστεί σε περαιτέρω κατηγορίες, όπου οι ακριβείς τιμές εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο διαφωνιών.<ref name=morbid2007>{{cite journal|author=Sturm R |title=Increases in morbid obesity in the USA: 2000–2005 |journal=Public Health |volume=121 |issue=7|pages=492–6 |date=Ιούλιος 2007 |pmid=17399752 |pmc=2864630 |doi=10.1016/j.puhe.2007.01.006 |url=https://archive.org/details/sim_public-health_2007-07_121_7/page/492}}</ref>
•	ΔΜΣ ≥ 35 ή 40 Σοβαρή μορφή παχυσαρκίας
•	ΔΜΣ ≥ 35 ή 40–44,9 ή 49,9 Νοσογόνος παχυσαρκία
•	ΔΜΣ ≥ 45 ή 50 Υπέρ-παχυσαρκία

Καθώς στους πληθυσμούς της [[Ασία]]ς παρουσιάζονται δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία σε χαμηλότερο ΔΜΣ από τους Καυκάσιους, ορισμένα έθνη έχουν επαναπροσδιορίσει την έννοια της παχυσαρκίας. Οι Ιάπωνες χαρακτηρίζουν παχύσαρκο κάποιον με ΔΜΣ μεγαλύτερο του 25,<ref>{{cite journal |author=Kanazawa M |author2=Yoshiike N |author3=Osaka T |author4=Numba Y |author5=Zimmet P |author6=Inoue S |title=Criteria and classification of obesity in Japan and Asia-Oceania|journal=Asia Pac J Clin Nutr |volume=11 Suppl 8 |pages=S732–S737 |date=Δεκέμβριος 2002 |pmid=12534701|doi= 10.1046/j.1440-6047.11.s8.19.x}}</ref> ενώ η [[Κίνα]] με ΔΜΣ μεγαλύτερο του 28.<ref>{{cite journal|author=Bei-Fan Z |title=Predictive values of body mass index and waist circumference for risk factors of certain related diseases in Chinese adults: study on optimal cut-off points of body mass index and waist circumference in Chinese adults |journal=Asia Pac J Clin Nutr |volume=11 Suppl 8|pages=S685–93 |date=Δεκέμβριος 2002 |pmid=12534691 |doi= 10.1046/j.1440-6047.11.s8.9.x|author2=Cooperative Meta-Analysis Group of Working Group on Obesity in China}}</ref>

==Επιπτώσεις στην υγεία==
Το υπερβολικό [[σωματικό βάρος]] σχετίζεται με διάφορες [[ασθένεια|ασθένειες]], όπως [[καρδιαγγειακή πάθηση|καρδιοαγγειακές παθήσεις]], [[Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2|διαβήτη τύπου 2]], αποφρακτική άπνοια ύπνου, ορισμένα είδη [[καρκίνος|καρκίνου]], [[οστεοαρθρίτιδα]]<ref name=HaslamJames/> και [[άσθμα]].<ref name=HaslamJames/><ref name=Poulain/> Συνεπώς η παχυσαρκία έχει βρεθεί ότι μειώνει το [[προσδόκιμο ζωής]].<ref name=HaslamJames/>

=== Θνησιμότητα===
{{Double image|right|MenBMIMort.png|200|WomenBMIMort.png|200|alt=(Αριστερά) Γραφική παράσταση που δείχνει πως ο κίνδυνος θανάτου ποικίλει ανάλογα με το ΔΜΣ. Ο μικρότερος κίνδυνος παρατηρείται στο ΔΜΣ 20 με 25 και αυξάνεται και προς τις δυο κατευθύνσεις. (Δεξιά) Μια γραφική παράσταση που δείχνει τη διαφοροποίηση της θνησιμότητας ανάλογα με το ΔΜΣ. Ο μικρότερος κίνδυνος παρατηρείται στο ΔΜΣ 20 με 25 και αυξάνεται και προς τις δυο κατευθύνσεις.|Σχετικός κίνδυνος θανάτου ανά 10ετία σε λευκούς άνδρες (αριστερά) και γυναίκες (δεξιά) στις ΗΠΑ, οι οποίοι δεν έχουν καπνίσει ποτέ, ανά ΔΜΣ.<ref name=NEJM10>{{cite journal |author=Berrington de Gonzalez A |title=Body-Mass Index and Mortality among 1.46 Million White Adults |journal=N. Engl. J. Med. |volume=363 |issue=23 |pages=2211–9 |date=Δεκέμβριος 2010 |pmid=21121834 |doi=10.1056/NEJMoa1000367 |pmc=3066051 |display-authors=3}}</ref>||}}

Η παχυσαρκία είναι μια από τις κυρίες [[αποτρέψιμες αιτίες θανάτου]] παγκοσμίως.<ref name=Barn1999>{{cite journal|author = Barness LA |author2=Opitz JM |author3=Gilbert-Barness E | title = Obesity: genetic, molecular, and environmental aspects | journal = American Journal of Medical Genetics. Part A | volume = 143A | issue = 24 | pages = 3016–34 | date = Δεκέμβριος 2007 | pmid = 18000969 | doi = 10.1002/ajmg.a.32035 | s2cid = 7205587 }}</ref><ref>{{cite journal|author=Mokdad AH |author2=Marks JS |author3=Stroup DF |author4=Gerberding JL |title=Actual causes of death in the United States, 2000|journal=JAMA |volume=291 |issue=10 |pages=1238–45 |date=Μάρτιος 2004 |pmid=15010446 |doi=10.1001/jama.291.10.1238 |url=http://www.csdp.org/research/1238.pdf|format=PDF}}</ref><ref name=Allison>{{cite journal |author=Allison DB |author2=Fontaine KR |author3=Manson JE |author4=Stevens J |author5=VanItallie TB |title=Annual deaths attributable to obesity in the United States |journal=JAMA |volume=282 |issue=16 |pages=1530–8 |date=Οκτώβριος 1999 |pmid=10546692 |doi= 10.1001/jama.282.16.1530|url=http://jama.ama-assn.org/cgi/content/full/282/16/1530}}</ref> Μεγάλης κλίμακας αμερικάνικες και ευρωπαϊκές μελέτες έχουν δείξει, ότι ο κίνδυνος θνησιμότητας σε άτομα με ΔΜΣ 20–25&nbsp;kg/m<sup>2</sup><ref name=NEJM10/><ref name=Lancet2009>{{cite journal |author=Whitlock G |title=Body-mass index and cause-specific mortality in 900 000 adults: collaborative analyses of 57 prospective studies |journal=Lancet |volume=373 |issue=9669 |pages=1083–96 |date=Μάρτιος 2009 |pmid=19299006 |doi=10.1016/S0140-6736(09)60318-4 |pmc=2662372 |author2=Lewington S |author3=Sherliker P |display-authors=3 |last4=Sherliker |first4=P |last5=Clarke |first5=R|last6=Emberson |first6=J |last7=Halsey |first7=J |last8=Qizilbash |first8=N |last9=Collins |first9=R}}</ref> είναι χαμηλότερος ανάμεσα σε μη καπνιστές και με ΔΜΣ 24-27 &nbsp;kg/m<sup>2</sup>, αντίστοιχα, σε καπνιστές με τον κίνδυνο αύξησης, σε οποιαδήποτε κατεύθυνση.<ref>{{cite journal |author=Calle EE |author2=Thun MJ |author3=Petrelli JM |author4=Rodriguez C |author5=Heath CW |title=Body-mass index and mortality in a prospective cohort of U.S. adults |journal=N. Engl. J. Med. |volume=341 |issue=15 |pages=1097–105|date=Οκτώβριος 1999 |pmid=10511607 |doi= 10.1056/NEJM199910073411501|url=http://content.nejm.org/cgi/content/full/341/15/1097}}</ref><ref name=Euro2008>{{cite journal |author=Pischon T |title=General and abdominal adiposity and risk of death in Europe |journal=N. Engl. J. Med.|volume=359 |issue=20 |pages=2105–20 |date=Νοέμβριος 2008 |pmid=19005195 |doi=10.1056/NEJMoa0801891 |author2=Boeing Η |author3=Hoffmann K |display-authors=3 |last4=Bergmann |first4=M. |last5=Schulze|first5=M.B. |last6=Overvad |first6=K. |last7=Van Der Schouw |first7=Y.T. |last8=Spencer |first8=E. |last9=Moons|first9=K.G.M.}}</ref> Ο ΔΜΣ πάνω από 32&nbsp;kg/m<sup>2</sup> έχει συσχετιστεί με διπλάσιο [[ποσοστό θνησιμότητας]] μεταξύ των γυναικών, σε διάρκεια μεγαλύτερη από μια 16-ετία.<ref>{{cite journal |author=Manson JE |title=Body weight and mortality among women |journal=N. Engl. J. Med.|volume=333 |issue=11 |pages=677–85 |year=1995 |pmid=7637744| doi = 10.1056/NEJM199509143331101 |author2=Willett WC |author3=Stampfer MJ |display-authors=3 |last4=Colditz |first4=Graham A. |last5=Hunter|first5=David J. |last6=Hankinson |first6=Susan E. |last7=Hennekens |first7=Charles H. |last8=Speizer |first8=Frank E.}}</ref> Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπολογίζεται ότι η παχυσαρκία προκαλεί 111.909 έως 365.000 θανάτους ετησίως,<ref name=HaslamJames>{{cite journal |author=Haslam DW |author2=James WP |title=Obesity |journal=Lancet |volume=366 |issue=9492|pages=1197–209 |year=2005 |pmid=16198769 |doi=10.1016/S0140-6736(05)67483-1}}</ref><ref name=Allison/> ενώ στην Ευρώπη 1.000.000 των θανάτων αποδίδεται στο υπερβολικό βάρος.<ref name=EuroG2008/><ref name=Euro2007>{{cite journal|author=Fried M |title=Inter-disciplinary European guidelines on surgery of severe obesity |journal=Int J Obes (Lond)|volume=31 |issue=4 |pages=569–77 |date=Απρίλιος 2007 |pmid=17325689 |doi=10.1038/sj.ijo.0803560 |author2=Hainer V |author3=Basdevant A |display-authors=3 |last4=Buchwald |first4=Η |last5=Deitel|first5=M |last6=Finer |first6=N |last7=Greve |first7=J W M |last8=Horber |first8=F |last9=Mathus-Vliegen|first9=E}}</ref> Κατά μέσο όρο η παχυσαρκία μειώνει το προσδόκιμο χρόνο ζωής, κατά έξι με επτά χρόνια:<ref name=HaslamJames/><ref>{{cite journal |author=Peeters A |author2=Barendregt JJ |author3=Willekens F |author4=Mackenbach JP |author5=Al Mamun A |author6=Bonneux L |title=Obesity in adulthood and its consequences for life expectancy: A life-table analysis |journal=Ann. Intern. Med. |volume=138 |issue=1 |pages=24–32 |date=Ιανουάριος 2003 |pmid=12513041 |url=http://www.annals.org/cgi/reprint/138/1/24 | format=PDF |last7=Nedcom}}</ref>, ο ΔΜΣ 30-35 μειώνει το προσδόκιμο ζωής κατά δυο με τέσσερα έτη, ενώ η σοβαρή παχυσαρκία (ΔΜΣ&nbsp;>&nbsp;40) μειώνει το προσδόκιμο ζωής κατά 10 έτη.<ref name=Lancet2009/>

===Νοσηρότητα===
Η παχυσαρκία αυξάνει τον κίνδυνο παρουσίασης πολλών σωματικών και ψυχικών παθήσεων. Τα συνοδά αυτά νοσήματα (συννοσηρότητες) εκδηλώνονται συνήθως μέσω του [[Μεταβολικό σύνδρομο|μεταβολικού συνδρόμου]],<ref name=HaslamJames/> ενός συνδυασμού προβλημάτων υγείας που συμπεριλαμβάνουν: τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, την [[υπέρταση|υψηλή αρτηριακή πίεση]], τις [[υπερχοληστερολαιμία|υψηλές τιμές χοληστερόλης στο αίμα]] και τα [[υπερτριγλυκεριδαιμία|υψηλά επίπεδα τριγλυκεριδίων]].<ref>{{cite journal |author=Grundy SM |title=Obesity, metabolic syndrome, and cardiovascular disease |journal=J. Clin. Endocrinol. Metab. |volume=89 |issue=6 |pages=2595–600|year=2004 |pmid=15181029 |doi=10.1210/jc.2004-0372}}</ref>

Οι επιπλοκές που προκαλούνται μπορεί να έχουν άμεση σχέση με την παχυσαρκία ή να σχετίζονται με παράγοντες κοινής αιτιολογίας, όπως για παράδειγμα την κακή διατροφή ή την [[καθιστική ζωή]]. Η βαρύτητα της σχέσης μεταξύ παχυσαρκίας και συγκεκριμένων παθήσεων ποικίλλει. Η πάθηση με την οποία η παχυσαρκία συνδέεται περισσότερο από κάθε άλλη είναι ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2. Το πλεονάζον σωματικό λίπος αποτελεί την κύρια αιτία για το 64% των περιπτώσεων διαβήτη στους άντρες και το 77% των περιπτώσεων στις γυναίκες.<ref>Seidell 2005 p.9</ref>

Οι επιπτώσεις στην υγεία χωρίζονται σε δύο ευρείες κατηγορίες: αυτές που αποδίδονται στην αυξημένη λιπώδη μάζα (όπως είναι η [[οστεοαρθρίτιδα]], η αποφρακτική υπνική άπνοια, ο κοινωνικός στιγματισμός) και σε αυτές που αποδίδονται στον αυξημένο αριθμό [[Λιποκύτταρα|λιποκυττάρων]] σάκχαρο, καρκίνος, [[καρδιαγγειακή πάθηση]], [[μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος]]).<ref name=HaslamJames/><ref name=Bray2004>{{cite journal |author=Bray GA |title=Medical consequences of obesity |journal=J. Clin. Endocrinol. Metab. |volume=89 |issue=6 |pages=2583–9 |year=2004 |pmid=15181027|doi=10.1210/jc.2004-0535}}</ref> Η αύξηση του σωματικού λίπους αλλοιώνει την αντίδραση του σώματος στην [[ινσουλίνη]] και υπάρχει το ενδεχόμενο να οδηγήσει σε [[αντίσταση στην ινσουλίνη]]. Η αύξηση του λίπους προκαλεί επίσης καταστάσεις όπως την [[φλεγμονή|προφλεγμονώδη κατάσταση]],<ref>{{cite journal|author=Shoelson SE |author2=Herrero L |author3=Naaz A |title=Obesity, inflammation, and insulin resistance |url=https://archive.org/details/sim_gastroenterology_2007-05_132_6/page/2169 |journal=Gastroenterology |volume=132 |issue=6 |pages=2169–80 |date=Μάιος 2007 |pmid=17498510|doi=10.1053/j.gastro.2007.03.059}}</ref><ref>{{cite journal |author=Shoelson SE |author2=Lee J |author3=Goldfine AB|title=Inflammation and insulin resistance |journal=J. Clin. Invest. |volume=116 |issue=7 |pages=1793–801 |date=Ιούλιος 2006 |pmid=16823477 |pmc=1483173 |doi=10.1172/JCI29069 |url=http://www.jci.org/articles/view/29069}}</ref> και την [[θρόμβωση|προθρομβωτική]] κατάσταση.<ref name=Bray2004/><ref>{{cite journal |author=Dentali F |author2=Squizzato A |author3=Ageno W|title=The metabolic syndrome as a risk factor for venous and arterial thrombosis |journal=Semin. Thromb. Hemost.|volume=35 |issue=5 |pages=451–7 |date=Ιούλιος 2009 |pmid=19739035 |doi=10.1055/s-0029-1234140}}</ref>

{| class="wikitable"
|-
! Κλάδος της Ιατρικής
! Πάθηση
! Κλάδος της Ιατρικής
! Πάθηση
|-
<!--κατά αλφαβητική σειρά-->|width=10%| [[Καρδιολογία]]
|
* [[ισχαιμική καρδιοπάθεια]]:<ref name=Yusuf2004>{{cite journal|author=Yusuf S |author2=Hawken S |author3=Ounpuu S |author4=Dans T |author5=Avezum A |author6=Lanas F |author7=McQueen M |author8=Budaj A |author9=Pais P |author10=Varigos J |author11=Lisheng L |display-authos=4 | title=Effect of potentially modifiable risk factors associated with myocardial infarction in 52 countries (the INTERHEART study): Case-control study|journal=Lancet | year=2004 | pages=937–52 | volume=364 | pmid=15364185 |doi=10.1016/S0140-6736(04)17018-9 | issue=9438}}</ref> [[στηθάγχη]] και [[έμφραγμα του μυοκαρδίου]]
* [[συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια]]<ref name=HaslamJames/>
* [[υψηλή αρτηριακή πίεση]]<ref name=HaslamJames/>
* [[δυσλιπιδαιμία|μη φυσιολογικές τιμές χοληστερόλης]]<ref name=HaslamJames/>
* [[εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση]] και [[πνευμονική εμβολή]]<ref>{{cite journal |author=Darvall KA |author2=Sam RC |author3=Silverman SH |author4=Bradbury AW |author5=Adam DJ |title=Obesity and thrombosis |journal=Eur J Vasc Endovasc Surg |volume=33 |issue=2 |pages=223–33|date=Φεβρουάριος 2007 |pmid=17185009 |doi=10.1016/j.ejvs.2006.10.006}}</ref>
| <!--κατά αλφαβητική σειρά-->[[Δερματολογία]]
|
* [[ραγάδες]]<ref name=derm2007/>
* [[μελανίζουσα ακάνθωση]]<ref name=derm2007>{{cite journal |author=Yosipovitch G |author2=DeVore A |author3=Dawn A |title=Obesity and the skin: skin physiology and skin manifestations of obesity |journal=J. Am. Acad. Dermatol. |volume=56 |issue=6|pages=901–16; quiz 917–20 |date=Ιούνιος 2007 |pmid=17504714 |doi=10.1016/j.jaad.2006.12.004 }}</ref>
* [[λεμφοίδημα]]<ref name=derm2007/>
* [[κυτταρίτιδα]]<ref name=derm2007/>
* [[υπερτρίχωση]]<ref name=derm2007/>
* [[παράτριμμα]]<ref>{{cite journal |author=Hahler B |title=An overview of dermatological conditions commonly associated with the obese patient |journal=Ostomy Wound Manage |volume=52 |issue=6 |pages=34–6, 38, 40 passim|date=Ιούνιος 2006 |pmid=16799182 }}</ref>
|-
| <!--κατά αλφαβητική σειρά-->[[Ενδοκρινολογία]] και [[Αναπαραγωγική Ιατρική]]
|
* σακχαρώδης διαβήτης<ref name=HaslamJames/>
* [[σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών]]<ref name=HaslamJames/>
* [[έμμηνος ρήση|εμμηνορροϊκές]] διαταραχές<ref name=HaslamJames/>
* [[στειρότητα]]<ref name=HaslamJames/><ref name=OBGYN2008>{{cite journal |author=Arendas K |author2=Qiu Q |author3=Gruslin A|title=Obesity in pregnancy: pre-conceptional to postpartum consequences |journal=J Obstet Gynaecol Can |volume=30|issue=6 |pages=477–88 |date=Ιούνιος 2008 |pmid=18611299 }}</ref>
* [[Μητρική παχυσαρκία|επιπλοκές κατά την εγκυμοσύνη]]<ref name=HaslamJames/><ref name=OBGYN2008/>
* [[συγγενείς ανωμαλίες]]<ref name=HaslamJames/>
* [[θνησιγένεια|ενδομήτριος θάνατος του εμβρύου]]<ref name=OBGYN2008/>
| <!--κατά αλφαβητική σειρά-->[[Γαστρεντερικά νοσήματα]]
|
* [[γαστροοισοφαγική παλινδρομική νόσος]]<ref name=HaslamJames/><ref name=GERD2008>{{cite journal |author=Anand G |author2=Katz PO |title=Gastroesophageal reflux disease and obesity |journal=Rev Gastroenterol Disord |volume=8 |issue=4 |pages=233–9 |year=2008 |pmid=19107097 |url=http://www.medreviews.com/pubmed.cfm?j=3&v=8&i=4&p=233 |date= |accessdate=2012-02-22 |archivedate=2016-09-18 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20160918092414/http://www.medreviews.com/pubmed.cfm?j=3&v=8&i=4&p=233 |deadurl=dead }}</ref>
* [[μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος|λιπώδης εκφύλιση του ήπατος]]<ref name=HaslamJames/>
* [[χολολιθίαση]] (χολόλιθοι)<ref name=HaslamJames/>
|-
| <!--κατά αλφαβητική σειρά-->[[Νευρολογία]]
| style="width:40%;"|
* [[εγκεφαλικό επεισόδιο]]<ref name=HaslamJames/>
* [[παραισθητική μηραλγία]]<ref>{{cite journal |author=Harney D |author2=Patijn J |title=Meralgia paresthetica: diagnosis and management strategies |journal=Pain Med |volume=8 |issue=8 |pages=669–77 |year=2007 |pmid=18028045|doi=10.1111/j.1526-4637.2006.00227.x }}</ref>
* [[ημικρανίες]]<ref name="Bigal ME, Lipton RB 2008 56–61">{{cite journal |author=Bigal ME |author2=Lipton RB |title=Obesity and chronic daily headache |journal=Curr Pain Headache Rep |volume=12 |issue=1 |pages=56–61 |date= Ιανουάριος 2008 |pmid=18417025 |doi= 10.1007/s11916-008-0011-8}}</ref>
* [[σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα]]<ref>{{cite journal |author=Sharifi-Mollayousefi A |title=Assessment of body mass index and hand anthropometric measurements as independent risk factors for carpal tunnel syndrome |journal=Folia Morphol. (Warsz)|volume=67 |issue=1 |pages=36–42 |date=Φεβρουάριος 2008 |pmid=18335412 |author2=Yazdchi-Marandi M |author3=Ayramlou Η |display-authors=3 |last4=Heidari |first4=P |last5=Salavati |first5=A|last6=Zarrintan |first6=S |last7=Sharifi-Mollayousefi |first7=A}}</ref>
* [[άνοια]]<ref>{{cite journal |author=Beydoun MA |author2=Beydoun HA |author3=Wang Y |title=Obesity and central obesity as risk factors for incident dementia and its subtypes: A systematic review and meta-analysis |journal=Obes Rev |volume=9|issue=3 |pages=204–18 |date=Μάιος 2008 |pmid=18331422 |doi=10.1111/j.1467-789X.2008.00473.x}}</ref>
* [[ιδιοπαθής ενδοκρανιακή υπέρταση]]<ref>{{cite journal |author=Wall M |title=Idiopathic intracranial hypertension (pseudotumor cerebri) |journal=Curr Neurol Neurosci Rep |volume=8 |issue=2 |pages=87–93 |date=Μάρτιος 2008 |pmid=18460275 |doi= 10.1007/s11910-008-0015-0}}</ref>
* [[σκλήρυνση κατά πλάκας]]<ref name="ReferenceA">{{cite journal | last1 = Munger | first1 = KL | last2 = Chitnis | first2 = T | last3 = Ascherio | first3 = A. | year = 2009 | title = Body size and risk of MS in two cohorts of US women | journal = Neurology | volume = 73 | issue = 19| pages = 1543–50 | doi = 10.1212/WNL.0b013e3181c0d6e0 | pmc = 2777074 | pmid = 19901245 }}</ref>
| <!--κατά αλφαβητική σειρά-->[[Ογκολογία]]<ref>{{cite journal |author=Calle EE |author2=Rodriguez C |author3=Walker-Thurmond K |author4=Thun MJ |title=Overweight, obesity, and mortality from cancer in a prospectively studied cohort of U.S. adults |journal=N. Engl. J. Med. |volume=348 |issue=17 |pages=1625–38 |date=Απρίλιος 2003 |pmid=12711737|doi=10.1056/NEJMoa021423}}</ref>
|
* [[καρκίνος του μαστού|μαστού]], [[καρκίνος των ωοθηκών|ωοθηκών]]
* [[καρκίνος του οισοφάγου|οισοφάγου]], [[ορθοκολικός καρκίνος|παχέος εντέρου]]
* [[ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα|ήπατος]], [[καρκίνος του παγκρέατος|παγκρέατος]]
* [[καρκίνος της χοληδόχου κύστης|χοληδόχου κύστης]], [[καρκίνος του στομάχου|στομάχου]]
* [[καρκίνος του ενδομητρίου|ενδομητρίου]], [[καρκίνος του τραχήλου|τραχήλου]]
* [[καρκίνος του προστάτη|προστάτη]], [[νεφροκυτταρικό καρκίνωμα|νεφρού]]
* [[λέμφωμα μη-Hodgkin]], [[πολλαπλό μυέλωμα]]
|-
| style="width:10%;"| <!--κατά αλφαβητική σειρά-->[[Ψυχιατρική]]
| style="width:40%;"|
* [[Μείζων καταθλιπτική διαταραχή|κατάθλιψη]] στις γυναίκες<ref name=HaslamJames/>
* κοινωνικός [[στιγματισμός]]<ref name=HaslamJames/>
| [[Πνευμονολογία]]
|
* αποφρακτική υπνική άπνοια<ref name=HaslamJames/><ref name=Poulain>{{cite journal |author=Poulain M|title=The effect of obesity on chronic respiratory diseases: pathophysiology and therapeutic strategies |journal=CMAJ|volume=174 |issue=9 |pages=1293–9 |date=Απρίλιος 2006 |pmid=16636330 |pmc=1435949 |doi=10.1503/cmaj.051299|url=http://www.cmaj.ca/cgi/content/full/174/9/1293 |author2=Doucet M |author3=Major GC|display-authors=3 |last4=Drapeau |first4=V |last5=Sériès |first5=F |last6=Boulet |first6=LP |last7=Tremblay |first7=A|last8=Maltais |first8=F}}</ref>
* [[σύνδρομο παχυσαρκίας-υποαερισμού]]<ref name=HaslamJames/><ref name=Poulain/>
* [[άσθμα]]<ref name=HaslamJames/><ref name=Poulain/>
* αυξημένος κίνδυνος επιπλοκών κατά τη διάρκεια [[γενικής αναισθησίας]]<ref name=HaslamJames/>
|-
| <!--κατά αλφαβητική σειρά-->[[Ρευματολογία]] και [[Ορθοπεδική]]
|
* [[ουρική αρθρίτιδα]]<ref>{{cite journal |author=Choi HK |author2=Atkinson K |author3=Karlson EW |author4=Curhan G |title=Obesity, weight change, hypertension, diuretic use, and risk of gout in men: the health professionals follow-up study |journal=Arch. Intern. Med. |volume=165 |issue=7 |pages=742–8 |date=Απρίλιος 2005 |pmid=15824292 |doi=10.1001/archinte.165.7.742 }}</ref>
* περιορισμένη κινητικότητα<ref>{{cite journal |author=Tukker A |author2=Visscher T |author3=Picavet Η |title=Overweight and health problems of the lower extremities: osteoarthritis, pain and disability |journal=Public Health Nutr |volume= 12|issue= 3|pages=1–10|date=Απρίλιος 2008 |pmid=18426630 |doi=10.1017/S1368980008002103 }}</ref>
* [[οστεοαρθρίτιδα]]<ref name=HaslamJames/>
* [[οσφυαλγία]]<ref name="Molenaar EA, Numans ME, van Ameijden EJ, Grobbee DE 2008 2457–63">{{cite journal |author=Molenaar EA |author2=Numans ME |author3=van Ameijden EJ |author4=Grobbee DE |title=[Considerable comorbidity in overweight adults: results from the Utrecht Health Project] |language=Ολλανδικά |journal=Ned Tijdschr Geneeskd |volume=152 |issue=45 |pages=2457–63 |date=Νοέμβριος 2008 |pmid=19051798 }}</ref>
| <!--κατά αλφαβητική σειρά-->[[Ουρολογία]] και [[Νεφρολογία]]
|
* [[στυτική δυσλειτουργία]]<ref>{{cite journal |author=Esposito K |author2=Giugliano F |author3=Di Palo C |author4=Giugliano G |author5=Marfella R |author6=D'Andrea F |author7=D'Armiento M |author8=Giugliano D |title=Effect of lifestyle changes on erectile dysfunction in obese men: A randomized controlled trial |journal=JAMA |volume=291 |issue=24 |pages=2978–84 |year=2004 |pmid=15213209|doi=10.1001/jama.291.24.2978}}</ref>
* [[ακράτεια ούρων]]<ref>{{cite journal |author=Hunskaar S |title=A systematic review of overweight and obesity as risk factors and targets for clinical intervention for urinary incontinence in women |journal=Neurourol. Urodyn.|volume=27 |issue=8 |pages=749–57 |year=2008 |pmid=18951445 |doi=10.1002/nau.20635 }}</ref>
* [[χρόνια νεφρική ανεπάρκεια]]<ref>{{cite journal |author=Ejerblad E |author2=Fored CM |author3=Lindblad P |author4=Fryzek J |author5=McLaughlin JK |author6=Nyrén Ο |title=Obesity and risk for chronic renal failure |journal=J. Am. Soc. Nephrol. |volume=17 |issue=6 |pages=1695–702|year=2006 |pmid=16641153 |doi=10.1681/ASN.2005060638}}</ref>
* [[υπογοναδισμός]]<ref>{{cite journal |author=Makhsida N |author2=Shah J |author3=Yan G |author4=Fisch H |author5=Shabsigh R |title=Hypogonadism and metabolic syndrome: Implications for testosterone therapy |url=https://archive.org/details/sim_journal-of-urology_2005-09_174_3/page/827 |journal=J. Urol. |volume=174 |issue=3 |pages=827–34|date=Σεπτέμβριος 2005 |pmid=16093964 |doi=10.1097/01.ju.0000169490.78443.59}}</ref>
* [[κρυμμένο πέος]]<ref name="pmid19935302">{{cite journal |author=Pestana IA |author2=Greenfield JM |author3=Walsh M |author4=Donatucci CF |author5=Erdmann D |title=Management of "buried" penis in adulthood: an overview |journal=Plast. Reconstr. Surg. |volume=124|issue=4 |pages=1186–95 |date=Οκτώβριος 2009 |pmid=19935302 |doi=10.1097/PRS.0b013e3181b5a37f}}</ref>
|}

===Παράδοξο της παχυσαρκίας===
Αν και τα διαθέσιμα τεκμήρια σαφώς και υποστηρίζουν τις αρνητικές επιπτώσεις της παχυσαρκίας στην υγεία του γενικού πληθυσμού, ωστόσο ορισμένες υποομάδες με αυξημένο δείκτη μάζα σώματος (ΔΜΣ) φαίνεται να παρουσιάζουν βελτιωμένα αποτελέσματα εξετάσεων. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως το «παράδοξο της παχυσαρκίας».<ref name=Schmidt2007>{{cite journal |author=Schmidt DS |author2=Salahudeen AK |title=Obesity-survival paradox-still a controversy? |journal=Semin Dial |volume=20 |issue=6 |pages=486–92 |year=2007 |pmid=17991192|doi=10.1111/j.1525-139X.2007.00349.x}}</ref> Το παράδοξο πρωτοαναφέρθηκε το 1999 κατά τη διαδικασία υποβολής υπέρβαρων και παχύσαρκων ατόμων σε αιμοκάθαρση.<ref name=Schmidt2007/> και παρατηρήθηκε έπειτα σε άτομα που έπασχαν από [[καρδιακή ανεπάρκεια]] και [[περιφερική αγγειακή νόσος|περιφερική αρτηριοπάθεια]].<ref name=paradox2003>{{cite journal|title=Behavioral counseling in primary care to promote a healthy diet: recommendations and rationale |journal=Am Fam Physician |volume=67 |issue=12 |pages=2573–6 |date=Ιούνιος 2003 |pmid=12825847 |work= U.S. Preventive Services Task Force }}</ref>

Το ποσοστό θνησιμότητας σε άτομα με καρδιακή ανεπάρκεια ήταν χαμηλότερο σε αυτά με ΔΜΣ μεταξύ 30.0 και 34.9 από ό,τι στα άτομα κανονικού βάρους. Αυτό αποδόθηκε στο γεγονός ότι τα άτομα συχνά χάνουν βάρος καθώς αρρωσταίνουν όλο και περισσότερο.<ref>{{cite journal |author=Habbu A |author2=Lakkis NM |author3=Dokainish Η |title=The obesity paradox: Fact or fiction?|journal=Am. J. Cardiol. |volume=98 |issue=7 |pages=944–8 |date=Οκτώβριος 2006 |pmid=16996880|doi=10.1016/j.amjcard.2006.04.039}}</ref> Παρόμοια αποτελέσματα έχουν βρεθεί και σε άλλους τύπους καρδιακών νοσημάτων. Άτομα παχύσαρκα της κατηγορίας τύπου Ι και με καρδιακή ανεπάρκεια δεν έχουν μεγαλύτερα ποσοστά ανάπτυξης περαιτέρω προβλημάτων της καρδιάς από ό,τι άτομα κανονικού βάρους, που επίσης πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια. Ωστόσο, ο κίνδυνος για περαιτέρω περιστατικά υγείας είναι αυξημένος στα άτομα με μεγαλύτερο βαθμό παχυσαρκίας.<ref>{{cite journal |author=Romero-Corral A |title=Association of bodyweight with total mortality and with cardiovascular events in coronary artery disease: A systematic review of cohort studies |journal=Lancet |volume=368|issue=9536 |pages=666–78 |year=2006 |pmid=16920472 |doi=10.1016/S0140-6736(06)69251-9 |author2=Montori VM |author3=Somers VK |display-authors=3 |last4=Korinek |first4=Josef |last5=Thomas |first5=Randal J|last6=Allison |first6=Thomas G |last7=Mookadam |first7=Farouk |last8=Lopez-Jimenez|first8=Francisco}}</ref><ref>{{cite journal |author=Oreopoulos A |author2=Padwal R |author3=Kalantar-Zadeh K |author4=Fonarow GC |author5=Norris CM |author6=McAlister FA |title=Body mass index and mortality in heart failure: A meta-analysis |url=https://archive.org/details/sim_american-heart-journal_2008-07_156_1/page/13 |journal=Am. Heart J. |volume=156|issue=1 |pages=13–22 |date=Ιούλιος 2008 |pmid=18585492 |doi=10.1016/j.ahj.2008.02.014 }}</ref> Ακόμη και μετά από μια χειρουργική επέμβαση [[χειρουργική επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης|αορτοστεφανιαίας παράκαμψης]] δεν έχει παρατηρηθεί μεγαλύτερη θνησιμότητα στους υπέρβαρους και στους παχύσαρκους.<ref>{{cite journal |author=Oreopoulos A |author2=Padwal R |author3=Norris CM |author4=Mullen JC |author5=Pretorius V |author6=Kalantar-Zadeh K|title=Effect of obesity on short- and long-term mortality postcoronary revascularization: A meta-analysis|journal=Obesity (Silver Spring) |volume=16 |issue=2 |pages=442–50 |date=Φεβρουάριος 2008 |pmid=18239657|doi=10.1038/oby.2007.36}}</ref> Σε μια μελέτη βρέθηκε ότι η βελτιωμένη επιβίωση θα μπορούσε να αποδοθεί στη δραστικότερη θεραπευτική αγωγή που χορηγείται στα παχύσαρκα άτομα ύστερα από ένα καρδιακό επεισόδιο.<ref>{{cite journal| author=Diercks DB | title=The obesity paradox in non-ST-segment elevation acute coronary syndromes: Results from the Can Rapid risk stratification of Unstable angina patients Suppress ADverse outcomes with Early implementation of the American College of Cardiology/American Heart Association Guidelines Quality Improvement Initiative | url=https://archive.org/details/sim_american-heart-journal_2006-07_152_1/page/140 | journal=Am Heart J |date=Ιούλιος 2006 | volume=152 |issue=1 | pages=140–8 | pmid=16824844 | doi=10.1016/j.ahj.2005.09.024| author2=Roe MT|author3=Mulgund J| display-authors=3| last4=Pollack| first4=Charles V.| last5=Kirk| first5=J. Douglas| last6=Gibler|first6=W. Brian| last7=Ohman| first7=E. Magnus| last8=Smith| first8=Sidney C.| last9=Boden| first9=William E.}}</ref> Άλλη μελέτη έδειξε ότι αν ληφθεί υπόψη η [[χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια]] (ΧΑΠ) στα άτομα με περιφερική αρτηριοπάθεια, τότε παύει να υφίσταται το πλεονέκτημα της παχυσαρκίας.<ref name=paradox2003/>

==Αίτια==
Σε ατομικό επίπεδο, ο συνδυασμός υπερβολικής πρόσληψης [[ενέργειας από τροφές]] και η έλλειψη [[φυσικής δραστηριότητας]] θεωρείται πως αποτελούν την εξήγηση για τις περισσότερες περιπτώσεις παχυσαρκίας.<ref name=CADG2006/> Ένας περιορισμένος αριθμός περιπτώσεων οφείλεται κυρίως στη γενετική, σε ιατρικούς λόγους ή σε ψυχιατρική ασθένεια.<ref>{{cite journal |author=Bleich S |author2=Cutler D |author3=Murray C |author4=Adams A |title=Why is the developed world obese? |journal=Annu Rev Public Health |volume=29 |pages=273–95 |year=2008 |pmid=18173389|doi=10.1146/annurev.publhealth.29.020907.090954}}</ref> Αντίθετα, η αύξηση των ποσοστών της παχυσαρκίας σε κοινωνικό επίπεδο φαίνεται να οφείλεται σε μια εύκολα προσβάσιμη και εύγευστη διατροφή<ref>{{Cite journal|url=https://academic.oup.com/ajcn/article/79/1/6/4690070|title=Poverty and obesity: the role of energy density and energy costs|last=Drewnowski|first=Adam|last2=Specter|first2=S. E.|date=2004-01-01|journal=The American Journal of Clinical Nutrition|issue=1|doi=10.1093/ajcn/79.1.6|volume=79|pages=6–16|language=en|issn=0002-9165}}</ref>, στην αυξημένη εξάρτηση από τα αυτοκίνητα και τη μηχανική παραγωγή.<ref>{{Cite journal|url=https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/10968581|title=Halting the obesity epidemic: a public health policy approach|last=Nestle|first=M.|last2=Jacobson|first2=M. F.|date=2000-1|journal=Public Health Reports (Washington, D.C.: 1974)|issue=1|volume=115|pages=12–24|issn=0033-3549|pmc=PMC1308552|pmid=10968581}}</ref><ref name=James2008>{{cite journal |author=James WP |title=The fundamental drivers of the obesity epidemic |journal=Obes Rev |volume=9 |issue= Suppl 1 |pages=6–13 |date=Μάρτιος 2008 |pmid=18307693 |doi=10.1111/j.1467-789X.2007.00432.x}}</ref>

Μια ανασκόπηση που έγινε το 2006 προσδιόρισε άλλους δέκα πιθανούς παράγοντες που συμβάλλουν στην πρόσφατη αύξηση της παχυσαρκίας: (1) ανεπαρκής ύπνος, (2)[[ενδοκρινικοί διαταράκτες]] (περιβαλλοντικοί [[ρύποι]] που παρεμβαίνουν στον μεταβολισμό των λιπιδίων), (3) μειωμένη μεταβλητότητα της θερμοκρασίας περιβάλλοντος, (4) μειωμένα ποσοστά [[κάπνισμα|καπνίσματος]], διότι το κάπνισμα καταστέλλει την όρεξη, (5) αυξημένη χρήση φαρμάκων που μπορεί να προκαλέσουν αύξηση του σωματικού βάρους (π.χ., [[άτυπα αντιψυχωσικά]]), (6) αναλογική αύξηση εθνικών και ηλικιακών ομάδων που έχουν την τάση να είναι βαρύτερες, (7) εγκυμοσύνη σε προχωρημένη ηλικία (που μπορεί να προκαλέσει επιδεκτικότητα στην παχυσαρκία σε παιδιά), (8) [[επιγενετικοί]] παράγοντες κινδύνου που μπορεί να περάσουν από γενιά σε γενιά, (9) [[φυσική τάση]] για υψηλότερο BMI και, (10) [[διασταύρωση ατόμων με κοινά χαρακτηριστικά]] οδηγούν σε αυξημένη συγκέντρωση παραγόντων κινδύνου παχυσαρκίας (αυτό θα μπορούσε να αυξήσει τον αριθμό των παχύσαρκων ατόμων, αυξάνοντας τη διακύμανση του πληθυσμού σε βάρος).<ref name="pmid16801930">{{cite journal|author=Keith SW |title=Putative contributors to the secular increase in obesity: Exploring the roads less traveled|journal=Int J Obes (Lond) |volume=30 |issue=11 |pages=1585–94 |year=2006 |pmid=16801930 |doi=10.1038/sj.ijo.0803326|url=http://www.nature.com/ijo/journal/v30/n11/full/0803326a.html |author2=Redden DT|author3=Katzmarzyk PT |display-authors=3 |last4=Boggiano |first4=M M |last5=Hanlon |first5=E C |last6=Benca |first6=R M |last7=Ruden |first7=D |last8=Pietrobelli |first8=A |last9=Barger |first9=J L}}</ref> 
Παρότι υπάρχουν ουσιαστικές ενδείξεις που υποστηρίζουν την επίδραση αυτών των μηχανισμών στην αυξημένη συχνότητα εμφάνισης της παχυσαρκίας, τα στοιχεία είναι ακόμα ασαφή και οι συγγραφείς δηλώνουν ότι είναι πιθανώς λιγότερο ισχυρά σε σχέση με εκείνα που συζητήθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο.

===Διατροφή===
{{Double image|right|World map of Energy consumption 1961,2.svg|200|World map of Energy consumption 2001-2003.svg|200|alt=(Left) A world map with countries colored to reflect the food energy consumption of their people in 1961. North America, Europe, and Australia have relatively high intake, while Africa and Asia consume much less.(Right) A world map with countries colored to reflect the food energy consumption of their people in 2001–2003. Consumption in North America, Europe, and Australia has increased with respect to previous levels in 1971. Food consumption has also increased substantially in many parts of Asia. However, food consumption in Africa remains low.|Χάρτης της διατροφικής κατανάλωσης ενέργειας ανά άτομο και ανά ημέρα το 1961 (αριστερά) και το 2001-2003 (δεξιά) σε kcal/άτομο/ημέρα.<ref name=Earth09/>
{{Multicol}}
{{legend|#b3b3b3|no data}}
{{legend|#ffff65|<1600}}
{{legend|#fff200|1600–1800}}
{{legend|#ffdc00|1800–2000}}
{{legend|#ffc600|2000–2200}}
{{legend|#ffb000|2200–2400}}
{{legend|#ff9a00|2400–2600}}
{{Multicol-break}}
{{legend|#ff8400|2600–2800}}
{{legend|#ff6e00|2800–3000}}
{{legend|#ff5800|3000–3200}}
{{legend|#ff4200|3200–3400}}
{{legend|#ff2c00|3400–3600}}
{{legend|#cb0000|>3600}}
{{Multicol-end}}
||}}

[[Αρχείο:World Per Person Energy Consumption.png|thumb|alt= Γράφημα που δείχνει μια σταδιακή αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης ενέργειας από τροφές ανά άτομο, ανά ημέρα, μεταξύ του 1961 και του 2002.| Μέση κατά κεφαλήν κατανάλωση ενέργειας παγκοσμίως από το 1961 - 2002<ref name=Earth09>{{cite web |url=http://earthtrends.wri.org/searchable_db/index.php?theme=8&variable_ID=212&action=select_countries |title=EarthTrends: Nutrition: Calorie supply per capita |work=World Resources Institute |accessdate=2009-10-18}}</ref>]]

Η κατά κεφαλήν [[ποσότητα διατροφικής ενέργειας]] ποικίλει αισθητά μεταξύ των διαφόρων περιοχών και χωρών. Επίσης, έχει αλλάξει σημαντικά με την πάροδο του χρόνου.<ref name=Earth09/> Από τις αρχές του 1970 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο μέσος όρος θερμίδων ανά άτομο και ανά ημέρα (το ποσό των τροφίμων που αγοράζεται) αυξήθηκε σε όλα τα μέρη του κόσμου, εκτός της Ανατολικής Ευρώπης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν την υψηλότερη διαθεσιμότητα με 3.654&nbsp; θερμίδες ανά άτομο το 1996.<ref name=Earth09/> Αυτή αυξήθηκε περισσότερο το 2003, φτάνοντας τις 3.754.<ref name=Earth09/> Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 στους Ευρωπαίους αντιστοιχούσαν 3.394&nbsp;θερμίδες ανά άτομο, στις αναπτυσσόμενες περιοχές της Ασίας 2.648&nbsp;θερμίδες ανά άτομο, και στην υποσαχάρια Αφρική 2.176&nbsp;θερμίδες ανά άτομο.<ref name=Earth09/><ref>{{cite web |url=http://www.scribd.com/doc/1470965/USDA-frsept99b |title=USDA: frsept99b |work=United States Department of Agriculture |accessdate=2009-01-10 |archiveurl=https://archive.today/20120527045436/http://www.scribd.com/doc/1470965/USDA-frsept99b |archivedate=2012-05-27 |url-status=live }}</ref> Έχει βρεθεί ότι η συνολική κατανάλωση θερμίδων σχετίζεται με την παχυσαρκία.<ref>{{cite web|url=http://www.statcan.gc.ca/pub/82-003-x/2009004/article/10933-eng.htm |title=Diet composition and obesity among Canadian adults |work=Statistics Canada }}</ref>

Η ευρεία διαθεσιμότητα [[Διατροφή#Συμβουλές και καθοδήγηση|διατροφικών κατευθυντήριων οδηγιών]]<ref>{{cite web |work=National Control for Health Statistics | title=Nutrition For Everyone | publisher=Centers for Disease Control and Prevention | url=http://www.cdc.gov/nccdphp/dnpa/nutrition/nutrition_for_everyone | accessdate=2008-07-09}}</ref> ελάχιστα κατάφερε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της υπερκατανάλωσης τροφής και των κακών διατροφικών επιλογών.<ref>{{Cite journal|url=https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18312812|title=A call for higher standards of evidence for dietary guidelines|last=Marantz|first=Paul R.|last2=Bird|first2=Elizabeth D.|date=2008-3|journal=American Journal of Preventive Medicine|issue=3|doi=10.1016/j.amepre.2007.11.017|volume=34|pages=234–240|issn=0749-3797|pmid=18312812|last3=Alderman|first3=Michael H.}}</ref> Από το 1971 έως το 2000, το ποσοστό παχυσαρκίας στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκε από 14,5% σε 30,9%.<ref name=Flegal2002>{{cite journal | author=Flegal KM |author2=Carroll MD |author3=Ogden CL |author4=Johnson CL | title=Prevalence and trends in obesity among US adults, 1999–2000 | journal=JAMA | date=Οκτώβριος 2002 | volume=288| pages=1723–1727 |url=http://jama.ama-assn.org/cgi/content/full/288/14/1723 | doi=10.1001/jama.288.14.1723 | pmid=12365955 |issue=14}}</ref> Κατά την ίδια περίοδο, αυξήθηκε η μέση ποσότητα ενέργειας των τροφών που καταναλώνονται. Για τις γυναίκες, η μέση αύξηση ήταν 335&nbsp;θερμίδες ανά ημέρα (1.542&nbsp;θερμίδες το 1971 και 1.877&nbsp;θερμίδες το 2004), ενώ για τους άντρες η μέση αύξηση ήταν 168&nbsp;θερμίδες ανά ημέρα (2.450&nbsp;θερμίδες το 1971 και 2.618&nbsp;θερμίδες το 2004). Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της επιπλέον ενέργειας των τροφών προήλθε από την αύξηση της κατανάλωσης υδατανθράκων, παρά από την κατανάλωση λίπους.<ref>{{cite journal | author=Wright JD |author2=Kennedy-Stephenson J |author3=Wang CY |author4=McDowell MA |author5=Johnson CL |title=Trends in intake of energy and macronutrients—United States, 1971–2000 | journal=MMWR Morb Mortal Wkly Rep |date=Φεβρουάριος 2004 | volume=53 | issue=4 | pages=80–2 |url=http://www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/mm5304a3.htm | pmid=14762332}}</ref> Οι πρωτογενείς πηγές αυτών των επιπλέον υδατανθράκων είναι τα ζαχαρούχα ποτά που αντιπροσωπεύουν σήμερα σχεδόν το 25% της ημερήσιας ενέργειας των τροφών σε νεαρούς ενήλικες στην Αμερική,<ref name=Caballero>{{cite journal|author=Caballero B |title=The global epidemic of obesity: An overview|journal=Epidemiol Rev |volume=29 |pages=1–5 |year=2007 |pmid=17569676 |doi=10.1093/epirev/mxm012 }}</ref> καθώς και τα πατατάκια.<ref>{{cite journal|last=Mozaffarian|first=D|coauthors=Hao, T, Rimm, EB, Willett, WC, Hu, FB|title=Changes in Diet and Lifestyle and Long-Term Weight Gain in Women and Men|journal=The New England Journal of Medicine|date=2011-06-23|volume=364|issue=25 |pages=2392–404|pmid=21696306|doi=10.1056/NEJMoa1014296|pmc=3151731}}</ref> Η κατανάλωση ποτών με γλυκαντικές ουσίες πιστεύεται ότι συμβάλλει στην αύξηση των ποσοστών παχυσαρκίας.<ref>{{cite journal |author=Malik VS |author2=Schulze MB |author3=Hu FB |title=Intake of sugar-sweetened beverages and weight gain: a systematic review |journal=Am. J. Clin. Nutr. |volume=84 |issue=2 |pages=274–88 |date=Αύγουστος 2006 |pmid=16895873 |url=http://www.ajcn.org/cgi/content/full/84/2/274 |pmc=3210834}}</ref><ref>{{cite journal |author=Olsen NJ |author2=Heitmann BL |title=Intake of calorically sweetened beverages and obesity |journal=Obes Rev |volume=10 |issue=1 |pages=68–75|date=Ιανουάριος 2009 |pmid=18764885 |doi=10.1111/j.1467-789X.2008.00523.x }}</ref>

Καθώς οι κοινωνίες εξαρτώνται όλο και περισσότερο από [[ενέργεια των τροφών|ενεργειακά πυκνά τρόφιμα]], μεγάλες μερίδες και γεύματα φαστ-φουντ, η σχέση μεταξύ κατανάλωσης φαστ-φουντ και παχυσαρκίας γίνεται όλο και πιο στενή.<ref>{{Cite journal|url=https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18346099|title=Fast food consumption and increased caloric intake: a systematic review of a trajectory towards weight gain and obesity risk|last=Rosenheck|first=R.|date=2008-11|journal=Obesity Reviews: An Official Journal of the International Association for the Study of Obesity|issue=6|doi=10.1111/j.1467-789X.2008.00477.x|volume=9|pages=535–547|issn=1467-789X|pmid=18346099}}</ref> Στις Ηνωμένες Πολιτείες η κατανάλωση γευμάτων φαστ-φουντ τριπλασιάστηκε και η ενεργειακή πρόσληψη από γεύματα αυτού του τύπου τετραπλασιάστηκε μεταξύ 1977 και 1995.<ref>{{cite book |author=Lin BH |author2=Guthrie J |author3=Frazao E |editor=Frazão E |title=Agriculture Information Bulletin No. 750: America's Eating Habits: Changes and Consequences | url=http://www.ers.usda.gov/publications/aib750/ |year=1999 |publisher=US Department of Agriculture, Economic Research Service |location=Washington, DC |pages=213–239 |chapter=Nutrient contribution of food away from home |url-status=dead |archivedate=2002-06-11 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20020611183104/http://www.ers.usda.gov/publications/aib750/}}</ref>

Η [[αγροτική πολιτική]] και οι [[Πράσινη Επανάσταση (γεωργία)|τεχνικές]] στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη οδήγησαν σε μείωση των τιμών των τροφίμων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η επιδότηση του καλαμποκιού, της σόγιας, των σιτηρών και του ρυζιού μέσω του [[γεωργικού νομοσχεδίου των ΗΠΑ]] κατέστησε τις κύριες πηγές επεξεργασμένων τροφίμων φθηνές, σε σύγκριση με τα φρούτα και τα λαχανικά.<ref>{{cite news|author=Pollan, Michael|title=You Are What You Grow|work=New York Times|url=http://www.nytimes.com/2007/04/22/magazine/22wwlnlede.t.html?ex=1186027200&en=bbe0f6a2c10e3b3c&ei=5070|date= 2007-04-22|accessdate= 2007-07-30}}</ref>
Τα παχύσαρκα άτομα σταθερά αναφέρουν ότι καταναλώνουν μικρότερη ποσότητα τροφής από αυτήν που πραγματικά καταναλώνουν, σε σύγκριση με τα άτομα φυσιολογικού βάρους.<ref>{{Cite book|title=Clinical obesity in adults and children|first=Kopelman, Peter|last=G.|first2=Stock, Michael|last2=J.|publisher=Blackwell Pub|isbn=1405116722|date=2005|edition=2η|location=Malden, Mass.|url=https://www.worldcat.org/oclc/60911521|id=60911521}}</ref> Αυτό ενισχύεται τόσο από δοκιμασίες των ατόμων που εκτελούνται σε θάλαμο [[θερμιδομέτρηση]]ς,<ref>{{cite book|title=Metabolism alone doesn't explain how thin people stay thin |publisher=The Medical Post|work=John Schieszer|format=registration required}}</ref> όσο και από απευθείας παρατήρηση.

===Καθιστικός τρόπος ζωής===
Ένας [[καθιστικός τρόπος ζωής]] διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην παχυσαρκία.<ref>Seidell 2005 p.10</ref> Σημειώθηκε παγκοσμίως μια μεγάλη στροφή προς λιγότερο απαιτητική σωματική εργασία, <ref name=WHO2009>{{cite web |url=http://www.who.int/dietphysicalactivity/publications/facts/obesity/en/ |title=WHO: Obesity and overweight |work=[[World Health Organization]] |accessdate=2009-01-10 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20081218104805/http://www.who.int/dietphysicalactivity/publications/facts/obesity/en/ |archivedate=2008-12-18 |url-status=live }}</ref><ref name=WHOExercise>{{cite web|url=http://www.who.int/dietphysicalactivity/factsheet_inactivity/en/index.html |title=WHO &#124; Physical Inactivity: A Global Public Health Problem |work=[[World Health Organization]] |accessdate= 2009-02-22}}</ref><ref name=Ness2006>{{cite journal |author=Ness-Abramof R |author2=Apovian CM |title=Diet modification for treatment and prevention of obesity |journal=Endocrine |volume=29 |issue=1 |pages=5–9 |date=Φεβρουάριος 2006 |pmid=16622287|doi=10.1385/ENDO:29:1:135 }}</ref> και επί του παρόντος 60% τουλάχιστον του παγκόσμιου πληθυσμού αθλείται λιγότερο από όσο θα έπρεπε. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αυξημένη χρήση μηχανοκίνητων μεταφορικών μέσων και στην ολοένα αυξανόμενη επικράτηση της τεχνολογίας στα σπίτια, η οποία έχει περιορίσει τη χειρωνακτική εργασία.<ref name=WHOExercise/><ref name=Ness2006/><ref name=WHO2009/> Στα παιδιά, φαίνεται να υπάρχει κάμψη στα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας, η οποία οφείλεται στο μειωμένο περπάτημα και τη μειωμένη σωματική αγωγή.<ref>{{Cite journal|url=https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17387258|title=Prevalence, trends and environmental influences on child and youth physical activity|last=Salmon|first=Jo|last2=Timperio|first2=Anna|date=2007|journal=Medicine and Sport Science|doi=10.1159/000101391|volume=50|pages=183–199|issn=0254-5020|pmid=17387258}}</ref> Οι παγκόσμιες τάσεις στη [[σωματική δραστηριότητα]] κατά τον ενεργό ελεύθερο χρόνο, δεν είναι τόσο σαφείς. Ο [[Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας]] αναφέρει ότι οι άνθρωποι παγκοσμίως ασκούν λιγότερο ενεργές ψυχαγωγικές δραστηριότητες, ενώ τα ευρήματα μιας μελέτης από τη Φινλανδία<ref>{{cite journal |author=Borodulin K |author2=Laatikainen T |author3=Juolevi A |author4=Jousilahti P |title=Thirty-year trends of physical activity in relation to age, calendar time and birth cohort in Finnish adults |journal=Eur J Public Health |volume=18 |issue=3 |pages=339–44 |date=Ιούνιος 2008 |pmid=17875578 |doi=10.1093/eurpub/ckm092 }}</ref> έδειξαν αύξηση, και μια μελέτη από τις Ηνωμένες Πολιτείες έδειξε ότι η σωματική δραστηριότητα στον ελεύθερο χρόνο δεν έχει μεταβληθεί σημαντικά.<ref>{{Cite journal|url=https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15760296|title=Declining rates of physical activity in the United States: what are the contributors?|last=Brownson|first=Ross C.|last2=Boehmer|first2=Tegan K.|date=2005|journal=Annual Review of Public Health|doi=10.1146/annurev.publhealth.26.021304.144437|volume=26|pages=421–443|issn=0163-7525|pmid=15760296|last3=Luke|first3=Douglas A.}}</ref> 

Τόσο στα παιδιά όσο και στους ενήλικες, υπάρχει μια σχέση μεταξύ του χρόνου τηλεθέασης και του κινδύνου παχυσαρκίας.<ref>{{Cite journal|url=https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/8634729|title=Television viewing as a cause of increasing obesity among children in the United States, 1986-1990|last=Gortmaker|first=S. L.|last2=Must|first2=A.|date=1996-4|journal=Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine|issue=4|volume=150|pages=356–362|issn=1072-4710|pmid=8634729|last3=Sobol|first3=A. M.|last4=Peterson|first4=K.|last5=Colditz|first5=G. A.|last6=Dietz|first6=W. H.}}</ref><ref>{{cite journal |author=Vioque J |author2=Torres A |author3=Quiles J |title=Time spent watching television, sleep duration and obesity in adults living in Valencia, Spain |journal=Int. J. Obes. Relat. Metab. Disord. |volume=24 |issue=12 |pages=1683–8 |date=Δεκέμβριος 2000 |pmid=11126224 |doi= 10.1038/sj.ijo.0801434}}</ref><ref>{{cite journal |author=Tucker LA |author2=Bagwell M |title=Television viewing and obesity in adult females |journal=Am J Public Health |volume=81 |issue=7 |pages=908–11 |date=Ιούλιος 1991 |pmid=2053671 |pmc=1405200 |doi= 10.2105/AJPH.81.7.908|url=http://www.ajph.org/cgi/reprint/81/7/908 |format=PDF}}</ref> Μια ανασκόπηση βρήκε ότι 63 από τις 73 μελέτες (86%) κατέδειξαν αυξημένο ποσοστό παιδικής παχυσαρκίας με αυξημένη έκθεση σε μέσα ενημέρωσης, και με τις τιμές να αυξάνονται ευθέως ανάλογα προς τον χρόνο τηλεθέασης.<ref>{{cite web|url=http://ipsdweb.ipsd.org/uploads/IPPC/CSM%20Media%20Health%20Report.pdf|title=Media + Child and Adolescent Health: A Systematic Review|publisher=Common Sense Media|year=2008|format=PDF|work=Ezekiel J. Emanuel|accessdate= 2009-04-06}}</ref>

===Γενετική===
[[File:La monstrua desnuda (1680), de Juan Carreño de Miranda..jpg|thumb|upright|alt=Πίνακας που απεικονίζει νεαρή παχύσαρκη γυμνή γυναίκα με κόκκινα μάγουλα και σκούρα μαλλιά, ακουμπισμένη σε τραπέζι. Στο αριστερό της χέρι κρατά σταφύλια και φύλλα του καρπού με τα οποία καλύπτει τα γεννητικά της όργανα.|Πίνακας του ζωγράφου [[Juan Carreno de Miranda]], φιλοτεχνημένος το 1680. Απεικονίζει ένα κορίτσι που θεωρείται ότι πάσχει από [[σύνδρομο Prader-Willi]].<ref>{{cite web |url=http://www.esst.org/newsletter2000.htm |title=Case Study: Cataplexy and SOREMPs Without Excessive Daytime Sleepiness in Prader Willi Syndrome. Is This the Beginning of Narcolepsy in a Five Year Old?|author=Mary Jones|publisher=European Society of Sleep Technologists|accessdate= 2009-04-06}}</ref>]]

Όπως συμβαίνει και με άλλα προβλήματα υγείας, η παχυσαρκία είναι αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Ο [[γενετικός πολυμορφισμός|πολυμορφισμός]] διαφόρων [[γονιδίων]], τα οποία ελέγχουν την [[όρεξη]] και τον [[μεταβολισμό]], προδιαθέτει για παχυσαρκία, όταν υπάρχει αρκετή, μέσω της τροφής, ενέργεια. Από το 2006 περισσότεροι από 41 των σημειακών αυτών πολυμορφισμών έχουν συνδεθεί με την εμφάνιση παχυσαρκίας σε περίπτωση ύπαρξης ευνοϊκού περιβάλλοντος.<ref>{{cite journal |author=Poirier P |title=Obesity and cardiovascular disease: pathophysiology, evaluation, and effect of weight loss |journal=Arterioscler. Thromb. Vasc. Biol. |volume=26 |issue=5 |pages=968–76 |date=Μάιος 2006 |pmid=16627822 |doi=10.1161/01.ATV.0000216787.85457.f3|url=https://archive.org/details/sim_arteriosclerosis-thrombosis-and-vascular-biology_2006-05_26_5/page/968 |author2=Giles TD |author3=Bray GA |display-authors=3 |last4=Hong |first4=Y |last5=Stern|first5=JS |last6=Pi-Sunyer |first6=FX |last7=Eckel |first7=RH}}</ref> Έχει βρεθεί ότι άτομα με δύο αντίγραφα του [[γονιδίου FTO]] (fat mass and obesity associated gene), δηλαδή το γονίδιο σχετιζόμενο με τη λιπώδη μάζα και την παχυσαρκία, ζυγίζουν περίπου 3–4 κιλά περισσότερο και διατρέχουν κατά 1,67 φορές υψηλότερο κίνδυνο να εμφανίσουν παχυσαρκία σε σύγκριση με εκείνους χωρίς την παρουσία [[αλληλόμορφου]] κινδύνου.<ref>{{cite journal |author=Loos RJ |author2=Bouchard C |title=FTO: the first gene contributing to common forms of human obesity |journal=Obes Rev |volume=9 |issue=3 |pages=246–50|date=Μάιος 2008 |pmid=18373508 |doi=10.1111/j.1467-789X.2008.00481.x }}</ref> Το ποσοστό της παχυσαρκίας που μπορεί να αποδοθεί σε γενετικούς παράγοντες ποικίλλει ─αναλόγως με τον εξεταζόμενο πληθυσμό─ από 6% έως 85%.<ref>{{cite journal|author=Yang W |author2=Kelly T |author3=He J |title=Genetic epidemiology of obesity |journal=Epidemiol Rev |volume=29 |pages=49–61 |year=2007 |pmid=17566051 |doi=10.1093/epirev/mxm004}}</ref>

Η παχυσαρκία αποτελεί μείζων χαρακτηριστικό διαφόρων συνδρόμων, όπως του [[συνδρόμου Prader-Willi]], [[Bardet-Biedl]], [[Cohen]], και του [[συνδρόμου MOMΟ]]. (Ο όρος "μη συνδρομική παχυσαρκία" χρησιμοποιείται πολλές φορές για τον αποκλεισμό αυτών των περιπτώσεων).<ref name="pmid19506576">{{cite journal |author=Walley AJ |author2=Asher JE |author3=Froguel P |title=The genetic contribution to non-syndromic human obesity |journal=Nat. Rev. Genet. |volume= 10|issue= 7|pages= 431–42|date=Ιούνιος 2009 |pmid=19506576 |doi=10.1038/nrg2594 }}</ref> Σε ποσοστό 7% των ατόμων με σοβαρή πρώιμη παχυσαρκία (ως έναρξη ορίζεται η ηλικία πριν από τα δέκα χρόνια και δείκτη μάζα σώματος τρεις [[τυπικές αποκλίσεις]] πάνω από το κανονικό) κρύβεται μια σημειακή μετάλλαξη DNA.<ref>{{cite journal |author=Farooqi S |author2=O'Rahilly S |title=Genetics of obesity in humans |journal=Endocr. Rev. |volume=27 |issue=7 |pages=710–18 |date=Δεκέμβριος 2006 |pmid=17122358 |doi=10.1210/er.2006-0040 |url=http://edrv.endojournals.org/cgi/content/full/27/7/710 |accessdate=2014-07-10 |archivedate=2010-07-10 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20100710170521/http://edrv.endojournals.org/cgi/content/full/27/7/710 |deadurl= }}</ref>

Μελέτες που είχαν ως επίκεντρο κυρίως μοντέλα κληρονομικότητας και λιγότερο 
συγκεκριμένα γονίδια, έδειξαν ότι 80% των παιδιών με [[γονεϊκή παχυσαρκία|παχύσαρκους γονείς]] ήταν επίσης παχύσαρκα σε αντίθεση με ένα ποσοστό παιδιών χαμηλότερο από 10% που είχαν γονείς κανονικού βάρους.<ref>{{cite book |author=Kolata, Gina |title=Rethinking thin: The new science of weight loss&nbsp;– and the myths and realities of dieting |publisher=Picador |year=2007 |page=122|isbn=0-312-42785-9}}</ref>

Η υπόθεση του [[φειδωλού γονιδίου]] (thrifty gene hypothesis) διατυπώνει ότι, η έλλειψη τροφίμων στη διάρκεια της ανθρώπινης εξέλιξης μας κάνει επιρρεπείς στην παχυσαρκία. Η ικανότητα του ανθρώπου να εκμεταλλεύεται σπάνιες περιόδους αφθονίας μέσω της αποθήκευσης ενέργειας υπό τη μορφή λίπους, θα ήταν επωφελής σε διαστήματα κατά τα οποία η διαθεσιμότητα τροφίμων αλλάζει και άτομα με μεγαλύτερα αποθέματα λίπους θα είχαν αυξημένη πιθανότητα επιβίωσης σε περιόδους [[λιμού]]. Η τάση, όμως, για αποθήκευση λίπους θα ήταν ακατάλληλη σε κοινωνίες με σταθερή επάρκεια τροφίμων.<ref>{{cite journal |author=Chakravarthy MV |author2=Booth FW |title=Eating, exercise, and "thrifty" genotypes: Connecting the dots toward an evolutionary understanding of modern chronic diseases |url=https://archive.org/details/sim_journal-of-applied-physiology_2004-01_96_1/page/3 |journal=J. Appl. Physiol.|volume=96 |issue=1 |pages=3–10 |year=2004 |pmid=14660491 |doi=10.1152/japplphysiol.00757.2003}}</ref> Η θεωρία αυτή δέχτηκε διάφορες κριτικές ενώ προτάθηκαν άλλες εξελικτικές θεωρίες, όπως η υπόθεση του [[παρεκκλίνοντος γονιδίου]] (drifty gene hypothesis) καθώς και η υπόθεση του [[φειδωλός φαινότυπος|φειδωλού φαινότυπου]] thrifty phenotype hypothesis.<ref>{{cite doi|10.1038/ijo.2009.175}}</ref><ref>{{cite doi|10.1002/ajhb.21100}}</ref>

===Άλλες ασθένειες===
Ορισμένες σωματικές και ψυχικές ασθένειες καθώς και οι φαρμακευτικές ουσίες που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπισή τους μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο για εμφάνιση παχυσαρκίας. Οι ασθένειες αυτές συμπεριλαμβάνουν αρκετά σπάνια γενετικά σύνδρομα (όπως αναφέρονται παραπάνω) καθώς και μερικές συγγενείς ή επίκτητες παθήσεις: [[υποθυρεοειδισμό]], [[σύνδρομο Cushing]], [[ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης]],<ref>{{cite journal |author=Rosén T |author2=Bosaeus I |author3=Tölli J |author4=Lindstedt G |author5=Bengtsson BA |title=Increased body fat mass and decreased extracellular fluid volume in adults with growth hormone deficiency |url=https://archive.org/details/sim_clinical-endocrinology_1993-01_38_1/page/63 |journal=Clin. Endocrinol. (Oxf) |volume=38 |issue=1 |pages=63–71 |year=1993 |pmid=8435887| doi = 10.1111/j.1365-2265.1993.tb00974.x}}</ref> και [[διατροφικές διαταραχές]] όπως η [[αδηφαγική διαταραχή]] και το [[σύνδρομο νυχτερινής υπερφαγίας]].<ref name=HaslamJames/> Παρόλα αυτά, η παχυσαρκία δε θεωρείται ψυχική διαταραχή και συνεπώς δεν αναγράφεται στο [[Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Νοητικών Διαταραχών|DSM-IVR]] (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) ως ψυχική ασθένεια.<ref>{{cite journal |author=Zametkin AJ |author2=Zoon CK |author3=Klein HW |author4=Munson S |title=Psychiatric aspects of child and adolescent obesity: a review of the past 10 years |journal=J Am Acad Child Adolesc Psychiatry |volume=43 |issue=2 |pages=134–50 |date=Φεβρουάριος 2004 |pmid=14726719|doi=10.1097/00004583-200402000-00008}}</ref> Άτομα με ψυχικές διαταραχές κινδυνεύουν περισσότερο από την παχυσαρκία και το υπερβολικό βάρος, από ό,τι άτομα χωρίς τέτοιου είδους διαταραχές.<ref>{{cite journal | author=Chiles C |author2=van Wattum PJ |title=Psychiatric aspects of the obesity crisis | journal=Psychiatr Times | year=2010 | volume=27 | issue=4 |pages=47–51}}</ref>

Ορισμένα φάρμακα ενδέχεται να προκαλούν αύξηση του βάρους ή αλλαγές στη [[σωματική σύνθεση]]. Στα φάρμακα αυτά συμπεριλαμβάνονται: η ινσουλίνη, οι [[σουλφονυλουρίες]], οι [[θειαζολιδινεδιόνες]], τα [[άτυπα αντιψυχωσικά φάρμακα]], τα [[αντικαταθλιπτικά]], τα [[γλυκοκορτικοειδή|στεροειδή]], ορισμένα [[αντισπασμωδικά]], η ([[φαινυτοΐνη]], το [[βαλπροϊκό οξύ]]), το [[πιζοτιφένιο]] και μερικά είδη [[ορμονικών αντισυλληπτικών]].<ref name=HaslamJames/>

===Κοινωνικοί καθοριστικοί παράγοντες===
Ενώ δεν αμφισβητείται η σπουδαιότητα των γενετικών επιδράσεων για την κατανόηση της παχυσαρκίας, δεν μπορεί, ωστόσο, να εξηγηθεί η πρόσφατη αύξηση σε συγκεκριμένες χώρες ή και παγκοσμίως.<ref>{{cite journal |author=Yach D |author2=Stuckler D |author3=Brownell KD |title=Epidemiologic and economic consequences of the global epidemics of obesity and diabetes |journal=Nat. Med. |volume=12 |issue=1|pages=62–6 |date=Ιανουάριος 2006 |pmid=16397571 |doi=10.1038/nm0106-62 }}</ref> Αν και είναι γενικά αποδεκτό ότι, όταν ένα άτομο προσλαμβάνει περισσότερη ενέργεια από αυτήν που καταναλώνει μπορεί να οδηγηθεί στην παχυσαρκία, οι απόψεις διίστανται ως προς την αιτία των αλλαγών των δύο αυτών παραγόντων σε κοινωνική κλίμακα. Έχουν εκφραστεί αρκετές θεωρίες επί τούτω, οι περισσότεροι, όμως, πιστεύουν ότι αποτελεί συνδυασμό διαφόρων στοιχείων.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η σχέση μεταξύ [[κοινωνικής τάξης]] και του ΔΜΣ διαφέρει. Σε μια μελέτη το 1989 βρέθηκε ότι οι γυναίκες σε αναπτυγμένες χώρες που ανήκουν σε ανώτερη κοινωνική τάξη, διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο παχυσαρκίας. Στους άντρες διαφορετικών τάξεων δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές. Στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου τα ποσοστά παχυσαρκίας ήταν υψηλότερα σε άτομα υψηλών τάξεων.<ref>{{cite journal |author=Sobal J |author2=Stunkard AJ |title=Socioeconomic status and obesity: A review of the literature |url=https://archive.org/details/sim_psychological-bulletin_1989-03_105_2/page/260 |journal=Psychol Bull |volume=105 |issue=2 |pages=260–75 |date=Μάρτιος 1989 |pmid=2648443|doi=10.1037/0033-2909.105.2.260}}</ref> Σε μια ανανεωμένη έκδοση της παραπάνω μελέτης το 2007 βρέθηκε η ίδια συσχέτιση αλλά σε πιο ήπια μορφή. Η αποδυνάμωση της σχέσης κοινωνικής τάξης και ΔΜΣ αποδόθηκε στις επιπτώσεις της [[παγκοσμιοποίηση]]ς.<ref name=McLaren2007>{{cite journal |author=McLaren L |title=Socioeconomic status and obesity |journal=Epidemiol Rev|volume=29 |pages=29–48 |year=2007 |pmid=17478442 |doi=10.1093/epirev/mxm001}}</ref> Στα ανεπτυγμένα κράτη τα επίπεδα παχυσαρκίας στους ενήλικους και τα ποσοστά υπέρβαρων εφήβων σχετίζονται με την [[οικονομική ανισότητα|εισοδηματική ανισότητα]]. Παρόμοια σχέση παρατηρείται σε πολιτείες των ΗΠΑ: ακόμη και σε ανώτερες κοινωνικές τάξεις, ο αριθμός των παχύσαρκων ενηλίκων είναι στις υποδεέστερες πολιτείες μεγαλύτερος.<ref name="spirit">{{cite book|title=The Spirit Level: Why More Equal Societies Almost Always Do Better |last1=Wilkinson|first1=Richard |last2=Pickett|first2=Kate |publisher=Allen Lane|location=London|isbn=978-1-84614-039-6|year=2009|pages=91–101|url=http://www.equalitytrust.org.uk/why/evidence/obesity |archiveurl=https://web.archive.org/web/20090307194458/http://www.equalitytrust.org.uk/why/evidence/obesity |archivedate=2009-03-07 |url-status=dead }}</ref>

Πολλές απόψεις έχουν προταθεί για την εξήγηση της σχέσης μεταξύ ΔΜΣ και κοινωνικής τάξης. Θεωρείται ότι οι εύποροι στις αναπτυγμένες χώρες έχουν την οικονομική ευχέρεια να προμηθεύονται θρεπτικότερες τροφές και ότι η κοινωνική πίεση που δέχονται όσον αφορά τη διατήρηση λεπτής σιλουέτας είναι μεγαλύτερη. Επίσης, έχουν περισσότερες δυνατότητες καθώς και μεγαλύτερες προσδοκίες για τη διατήρηση καλής [[φυσικής κατάστασης]]. Στις [[υποανάπτυκτες χώρες]] η περιορισμένη οικονομική ευχέρεια για την αγορά τροφίμων, η μεγάλη κατανάλωση ενέργειας μέσω της σωματικής εργασίας και οι κοινωνικές αξίες σύμφωνα με τις οποίες προτιμούνται τα άτομα με αυξημένες σωματικές διαστάσεις, θεωρούνται ότι είναι οι παράγοντες που συμβάλλουν στις καταστάσεις που έχουν παρατηρηθεί.<ref name=McLaren2007/> Η γενική στάση του περίγυρου ενός ατόμου απέναντι στη σωματική μάζα μπορεί, επίσης, να παίζει ρόλο στην παχυσαρκία. Εκτός αυτού, έχει βρεθεί σχέση στις κατά καιρούς αλλαγές του ΔΜΣ μεταξύ φίλων, συζύγων και αδελφών.<ref>{{cite journal |author=Christakis NA |author2=Fowler JH |title=The Spread of Obesity in a Large Social Network over 32 Years |journal= New England Journal of Medicine|volume=357 |issue=4|pages=370–379 |year=2007 |pmid=17652652 |doi=10.1056/NEJMsa066082}}</ref> Το άγχος και η θεωρούμενη χαμηλή κοινωνική θέση φαίνεται να αυξάνουν τον κίνδυνο για παχυσαρκία.<ref name="spirit" /><ref>{{cite journal|author=Bjornstop P|title=Do stress reactions cause abdominal obesity and comorbidities?|journal=Obesity Reviews|volume=2|issue=2|pages=73–86|year=2001|doi=10.1046/j.1467-789x.2001.00027.x|pmid=12119665}}</ref><ref>{{cite journal|author=Goodman E |author2=Adler NE |author3=Daniels SR |author4=Morrison JA |author5=Slap GB |author6=Dolan LM|title=Impact of objective and subjective social status on obesity in a biracial cohort of adolescents|journal=Obesity Reviews|volume=11|issue=8|pages=1018–26|year=2003|pmid=12917508|doi=10.1038/oby.2003.140}}</ref>

Η επίδραση του καπνίσματος στο βάρος ενός ατόμου είναι σημαντική. Οι άνδρες που διακόπτουν το κάπνισμα παίρνουν κατά μέσο όρο 4,4 κιλά σε διάστημα δέκα ετών, ενώ οι γυναίκες 5,0 κιλά.<ref>{{cite journal |author=Flegal KM |author2=Troiano RP |author3=Pamuk ER |author4=Kuczmarski RJ |author5=Campbell SM |title=The influence of smoking cessation on the prevalence of overweight in the United States |journal=N. Engl. J. Med. |volume=333 |issue=18 |pages=1165–70 |date=Νοέμβριος 1995 |pmid=7565970 |doi=10.1056/NEJM199511023331801 |url=http://content.nejm.org/cgi/content/full/333/18/1165 |accessdate=2014-07-10 |archivedate=2003-04-05 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20030405192136/http://content.nejm.org/cgi/content/full/333/18/1165 |deadurl= }}</ref> Ωστόσο, οι μεταβολές στα ποσοστά του καπνίσματος δεν είχαν ιδιαίτερη επίδραση στα συνολικά ποσοστά παχυσαρκίας.<ref>{{cite journal |author=Chiolero A |author2=Faeh D |author3=Paccaud F |author4=Cornuz J |title=Consequences of smoking for body weight, body fat distribution, and insulin resistance|journal=Am. J. Clin. Nutr. |volume=87 |issue=4 |pages=801–9 |date= 2008-04-01 |pmid=18400700|url=http://www.ajcn.org/cgi/content/full/87/4/801 }}</ref>

Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο αριθμός των παιδιών ενός ατόμου σχετίζεται με τον κίνδυνο εμφάνισης παχυσαρκίας. Ο κίνδυνος για μια γυναίκα αυξάνεται κατά 7% ανά παιδί, ενώ για έναν άνδρα κατά 4%.<ref>{{cite journal |author=Weng HH |author2=Bastian LA |author3=Taylor DH |author4=Moser BK |author5=Ostbye T |title=Number of children associated with obesity in middle-aged women and men: results from the health and retirement study |journal=J Women's Health (Larchmt) |volume=13 |issue=1 |pages=85–91 |year=2004|pmid=15006281 |doi=10.1089/154099904322836492}}</ref> Αυτό, εν μέρει, μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι η ύπαρξη εξαρτώμενων παιδιών συνδέεται με μείωση της φυσικής δραστηριότητας σε γονείς του δυτικού κόσμου.<ref>{{cite journal |author=Bellows-Riecken KH |author2=Rhodes RE |title=A birth of inactivity? A review of physical activity and parenthood |journal=Prev Med |volume=46|issue=2 |pages=99–110 |date=Φεβρουάριος 2008 |pmid=17919713 |doi=10.1016/j.ypmed.2007.08.003}}</ref>

Η αστικοποίηση στον αναπτυσσόμενο κόσμο συμβάλλει στην αύξηση των ποσοστών παχυσαρκίας. Στην [[Κίνα]] τα συνολικά ποσοστά είναι χαμηλότερα από 5%, ωστόσο, σε μερικές πόλεις υπερβαίνουν το 20%.<ref>{{cite web|url=http://www.who.int/dietphysicalactivity/media/en/gsfs_obesity.pdf |title=Obesity and Overweight |format=PDF|publisher=[[World Health Organization]] |accessdate=2009-02-22}}</ref>

Ο [[υποσιτισμός]] στα πρώτα χρόνια της ζωής θεωρείται ότι παίζει κάποιο ρόλο στην αύξηση των ποσοστών παχυσαρκίας στον [[αναπτυσσόμενο κόσμο]].<ref name=DC2001>{{cite journal |author=Caballero B |title=Introduction. Symposium: Obesity in developing countries: biological and ecological factors |journal=J. Nutr. |volume=131 |issue=3 |pages=866S–870S |date=Μάρτιος 2001 |pmid=11238776 |url=http://jn.nutrition.org/cgi/content/full/131/3/866S}}</ref> Ενδοκρινικές μεταβολές που πραγματοποιούνται στον οργανισμό σε περιόδους υποσιτισμού, μπορεί να προωθούν την αποθήκευση λίπους σε περιπτώσεις ύπαρξης περισσότερης ενέργειας μέσω της τροφής.<ref name=DC2001/>

Πολλές μελέτες, σύμφωνες με τα δεδομένα της [[Γνωσιακή Επιδημιολογία|Γνωσιακής Επιδημιολογίας]], επιβεβαιώνουν ότι η παχυσαρκία συνδέεται με γνωστικά ελλείμματα.<ref name="Smith2011">{{cite journal |vauthors=Smith E, Hay P, Campbell L, Trollor JN | title = A review of the association between obesity and cognitive function across the lifespan: implications for novel approaches to prevention and treatment | journal = Obesity Reviews | volume = 12 | pages = 740–755 | year = 2011 | pmid = 21991597 | doi = 10.1111/j.1467-789X.2011.00920.x | url = http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1467-789X.2011.00920.x/abstract | issue=9|type=Review}}</ref> Προς το παρόν δεν έχει αποσαφηνιστεί εάν η παχυσαρκία είναι αυτή που προκαλεί τα γνωστικά ελλείμματα ή αντιστρόφως.

===Λοιμογόνοι παράγοντες===
Η μελέτη της επίδρασης των λοιμογόνων παραγόντων στον μεταβολισμό βρίσκεται ακόμη στα αρχικά στάδια. Έχει αποδειχθεί ότι η [[εντερική χλωρίδα]] των λιπόσαρκων διαφέρει από αυτή των παχύσαρκων. Υπάρχουν, επίσης, ενδείξεις ότι η εντερική χλωρίδα των παχύσαρκων και των λιπόσαρκων μπορεί να επηρεάσει το δυναμικό του μεταβολισμού. Η προφανής αυτή μεταβολή, θεωρείται ότι προσφέρει μεγαλύτερη δυνατότητα συγκέντρωσης ενέργειας που συμβάλλει στην παχυσαρκία. Μέλλει να καθοριστεί με σαφήνεια εάν αυτές οι διαφορές αποτελούν άμεση αιτία ή αποτέλεσμα της παχυσαρκίας.<ref>{{cite journal |author=DiBaise JK, Zhang H, Crowell MD, Krajmalnik-Brown R, Decker GA, Rittmann BE |title=Gut microbiota and its possible relationship with obesity |journal=Mayo Clinic proceedings. Mayo Clinic |volume=83 |issue=4 |pages=460–9 |date=Απρίλιος 2008 |pmid=18380992|doi=10.4065/83.4.460}}</ref>

Μελέτες σε ανθρώπους και σε πολλά διαφορετικά είδη ζώων έχουν δείξει την ύπαρξη σχέσης μεταξύ [[ιών]] και παχυσαρκίας. Το μέγεθος της συμβολής αυτής της σχέσης στα αυξανόμενα ποσοστά της παχυσαρκίας δεν έχει εξακριβωθεί ακόμη.<ref>{{cite journal |author=Falagas ME |author2=Kompoti M |title=Obesity and infection |journal=Lancet Infect Dis |volume=6 |issue=7|pages=438–46 |date=Ιούλιος 2006 |pmid=16790384 |doi=10.1016/S1473-3099(06)70523-0 }}</ref>

==Παθοφυσιολογία==
[[File:Fatmouse.jpg|thumb|alt=Δύο λευκά ποντίκια με αυτιά παρόμοιου μεγέθους, μαύρα μάτια και ροζ μύτες. Το σώμα του ποντικιού στα αριστερά, ωστόσο, έχει περίπου τρεις φορές το πλάτος του ποντικιού φυσιολογικού μεγέθους στα δεξιά.|Σύγκριση μεταξύ ενός ποντικιού που δεν μπορεί να παράγει [[λεπτίνη]] με αποτέλεσμα την παχυσαρκία (αριστερά) και ενός φυσιολογικού ποντικιού (δεξιά)]]

Το φυλλάδιο συνοψίζει τους πολλούς πιθανούς [[παθοφυσιολογικός|παθοφυσιολογικούς]] μηχανισμούς που εμπλέκονται στην ανάπτυξη και τη συντήρηση της παχυσαρκίας.<ref name="flier">{{cite journal | author=Flier JS | title=Obesity wars: Molecular progress confronts an expanding epidemic | journal=Cell | year=2004 | pages=337–50 | volume=116 | issue=2 | pmid=14744442 | doi = 10.1016/S0092-8674(03)01081-X}}</ref> Δεν είχε γίνει σχεδόν καμία προσέγγιση σε αυτό το πεδίο έρευνας μέχρι την ανακάλυψη της [[λεπτίνη]]ς το 1994. Από τότε που έγινε αυτή η ανακάλυψη, έχει αποκαλυφθεί ότι πολλοί άλλοι ορμονικοί μηχανισμοί συμμετέχουν στη ρύθμιση της [[όρεξη]]ς και της πρόσληψης τροφής, στα πρότυπα αποθήκευσης του [[λιπώδους ιστού]] και την ανάπτυξη της [[αντίστασης στην ινσουλίνη]]. Από τότε που ανακαλύφθηκε έχουν μελετηθεί η λεπτίνη, η [[γκρελίνη]], η ινσουλίνη, η [[ορεξίνη]], η εντερική ορμόνη [[PYY 3-36]], η [[χοληκυστοκινίνη]], η [[αδιπονεκτίνη]], καθώς και πολλοί άλλοι μεσολαβητές. Οι [[αδιποκίνες]] είναι μεσολαβητές που παράγονται από τον λιπώδη ιστό· θεωρείται ότι η δράση τους τροποποιεί πολλές ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία.

Η λεπτίνη και η γκρελίνη θεωρούνται συμπληρωματικές στην επίδρασή τους στην όρεξη, με τη γκρελίνη, που παράγεται από το στομάχι, να ρυθμίζει τον βραχυπρόθεσμο έλεγχο της όρεξης (δηλαδή, την πρόσληψη τροφής όταν το στομάχι είναι άδειο και την παύση όταν το στομάχι είναι τεντωμένο). Η λεπτίνη παράγεται από τον λιπώδη ιστό για να σηματοδοτεί τα αποθέματα αποθηκευμένου λίπους στο σώμα και να ρυθμίζει τους μακροπρόθεσμους ελέγχους της όρεξης (δηλαδή την πρόσληψη περισσότερης τροφής όταν το αποθηκευμένο λίπος είναι σε χαμηλό επίπεδο και λιγότερης τροφής όταν το αποθηκευμένο λίπος είναι σε υψηλό επίπεδο). Παρόλο που η χορήγηση της λεπτίνης μπορεί να είναι αποτελεσματική για μια μικρή υποομάδα παχύσαρκων ατόμων που παρουσιάζουν έλλειψη λεπτίνης, πιστεύεται ότι τα περισσότερα παχύσαρκα άτομα έχουν αντίσταση στη λεπτίνη και διαθέτουν υψηλά επίπεδα λεπτίνης.<ref>{{cite journal|author=Hamann A |author2=Matthaei S |title=Regulation of energy balance by leptin |journal=Exp. Clin. Endocrinol. Diabetes|volume=104 |issue=4 |pages=293–300 |year=1996 |pmid=8886745 |doi=10.1055/s-0029-1211457}}</ref> Αυτή η αντίσταση θεωρείται ότι εξηγεί εν μέρει γιατί η χορήγηση λεπτίνης δεν φαίνεται να είναι αποτελεσματική ως προς την καταστολή της όρεξης στα περισσότερα παχύσαρκα άτομα.<ref name="flier"/>

[[File:Leptin.png|thumb|left|alt=Τρισδιάστατο μοντέλο με δύο ζεύγη αντίθετων στηλών καμπύλωσης ενωμένες στα δύο άκρα τους με περισσότερα γραμμικά τμήματα.|Γραφική απεικόνιση ενός μορίου [[λεπτίνη]]ς]]
Ενώ η λεπτίνη και η γκρελίνη παράγονται περιφερικά, ελέγχουν την όρεξη μέσω των δράσεών τους στο [[κεντρικό νευρικό σύστημα]]. Ειδικότερα, αυτές και άλλες ορμόνες που σχετίζονται με την όρεξη δρουν στον [[υποθάλαμο]], μια περιοχή του εγκεφάλου που είναι κεντρική για τη ρύθμιση της πρόσληψης τροφής και της κατανάλωσης ενέργειας. Υπάρχουν αρκετά κυκλώματα στον υποθάλαμο, τα οποία συνεισφέρουν στον ρόλο του στην ενσωμάτωση της όρεξης, με το μονοπάτι της [[μελανοκορτίνη]]ς να είναι το καλύτερα κατανοητό.<ref name="flier"/> Το κύκλωμα ξεκινάει με μία περιοχή του υποθαλάμου, τον [[τοξοειδή πυρήνα]], που έχει εξόδους στον [[πλευρικό υποθάλαμο]] (LH) και στον [[μεσοκοιλιακό υποθάλαμο]] (VMH), τα κέντρα σίτισης και κορεσμού του εγκεφάλου, αντίστοιχα.<ref>{{cite book |author=Boulpaep, Emile L. |author2=Boron, Walter F. |title=Medical physiologya: A cellular and molecular approach |url=https://archive.org/details/medicalphysiolog0000boro_a6j9 |publisher=Saunders |location=Philadelphia |year=2003 |page=[https://archive.org/details/medicalphysiolog0000boro_a6j9/page/n1227 1227]|isbn=0-7216-3256-4}}</ref>

Ο τοξοειδής πυρήνας περιλαμβάνει δύο ξεχωριστές ομάδες [[νευρώνων]].<ref name="flier"/> Η πρώτη ομάδα συνεκφράζει το [[νευροπεπτίδιο Y]] (NPY) και το [[πεπτίδιο ανάλογα με το γονίδιο Agouti]] (AgRP) και έχει διεγερτικές εισόδους στον πλευρικό υποθάλαμο και ανασταλτικές εισόδους στο μεσοκοιλιακό υποθάλαμο. Η δεύτερη ομάδα συνεκφράζει την [[προοπιομελανοκορτίνη]] (POMC) και το [[ρυθμιζόμενο μετάγραφο της κοκαΐνης και της αμφεταμίνης]] (CART) και έχει διεγερτικές εισόδους στον μεσοκοιλιακό υποθάλαμο και ανασταλτικές εισόδους στον πλευρικό υποθάλαμο. Συνεπώς, οι νευρώνες NPY/AgRP διεγείρουν το κέντρο σίτισης και αναστέλλουν το κέντρο κορεσμού, ενώ οι νευρώνες POMC/CART διεγείρουν το κέντρο κορεσμού και αναστέλλουν το κέντρο σίτισης. Η λεπτίνη αναστέλλει την ομάδα NPY/AgRP ενώ παράλληλα διεγείρει την ομάδα POMC/CART. Έτσι, μία ανεπάρκεια στη σηματοδότηση της λεπτίνης, είτε μέσω ανεπάρκειας της λεπτίνης είτε μέσω αντίστασης στη λεπτίνη, οδηγεί σε υπερβολική πρόσληψη τροφής και μπορεί να ευθύνεται για μερικές γενετικές και επίκτητες μορφές παχυσαρκίας.<ref name="flier"/>
{{clear}}

==Δημόσια Υγεία==
Ο [[Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας]] (ΠΟΥ) προβλέπει ότι το [[υπερβολικό βάρος]] και η παχυσαρκία μπορεί σύντομα να αντικαταστήσουν τις πιο παραδοσιακές ανησυχίες της [[δημόσιας υγείας]] όπως ο [[υποσιτισμός]] και τα [[λοιμώδη νοσήματα]] ως τα κυριότερα αίτια κακής υγείας.<ref>{{cite book |author=Loscalzo, Joseph |author2=Fauci, Anthony S. |author3=Braunwald, Eugene |author4=Dennis L. Kasper |author5=Hauser, Stephen L |author6=Longo, Dan L. |title=Harrison's principles of internal medicine |publisher=McGraw-Hill Medical |year=2008 |isbn=0-07-146633-9 }}</ref> Η παχυσαρκία αποτελεί πρόβλημα δημόσιας υγείας και πολιτικής λόγω του επιπολασμού της, των κοστών της και των επιπτώσεών της στην υγεία.<ref>{{cite book | author=Satcher D | title=The Surgeon General's Call to Action to Prevent and Decrease Overweight and Obesity | year=2001 | publisher=U.S. Dept. of Health and Human Services, Public Health Service, Office of Surgeon General | url=http://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK44206/|isbn=978-0-16-051005-2}}</ref>
Οι προσπάθειες της δημόσιας υγείας επιδιώκουν να κατανοήσουν και να διορθώσουν τους περιβαλλοντικούς παράγοντες που ευθύνονται για την αύξηση του επιπολασμού της παχυσαρκίας στον πληθυσμό. Οι λύσεις εξετάζουν τη μεταβολή των παραγόντων που προκαλούν την υπερβολική κατανάλωση ενέργειας από τα τρόφιμα και αναστέλλουν τη σωματική δραστηριότητα. Οι προσπάθειες περιλαμβάνουν τα ομοσπονδιακά προγράμματα γευμάτων στα σχολεία, τον περιορισμό του άμεσου μάρκετινγκ [[πρόχειρου φαγητού]] στα παιδιά<ref>{{cite news | author=Brook Barnes | title=Limiting Ads of Junk Food to Children |url=http://www.nytimes.com/2007/07/18/business/18food.html | work=New York Times | date=2007-07-18 |accessdate=2008-07-24}}</ref> και τη μείωση της πρόσβασης στα ζαχαρούχα ποτά στα σχολεία.<ref>{{cite web |url=http://www.healthfinder.gov/news/newsstory.aspx?docID=625759 |title=Fewer Sugary Drinks Key to Weight Loss -healthfinder.gov |work=U.S. Department of Health and Human Services |accessdate=2009-10-18 |archive-date=2012-11-16 |archive-url=https://web.archive.org/web/20121116045620/http://www.healthfinder.gov/news/newsstory.aspx?docID=625759 |url-status=dead }}</ref> Κατά την κατασκευή των αστικών περιοχών, έχουν γίνει προσπάθειες για την αύξηση της πρόσβασης στα πάρκα και για τη βελτίωση των πεζοδρόμων.<ref>{{cite journal | author=Brennan Ramirez LK | title=Indicators of activity-friendly communities: An evidence-based consensus process | journal=Am J Prev Med | date=Δεκέμβριος 2006 | issue=6 | pages=530–32 | pmid=17169714 | url=https://archive.org/details/sim_american-journal-of-preventive-medicine_2006-12_31_6/page/530|doi=10.1016/j.amepre.2006.07.026 | volume=31 | author2=Hoehner CM | author3=Brownson RC |display-authors=3 | last4=Cook | first4=R | last5=Orleans | first5=C | last6=Hollander | first6=M | last7=Barker |first7=D | last8=Bors | first8=P | last9=Ewing | first9=R}}</ref>

Πολλές χώρες και ομάδες έχουν δημοσιεύσει αναφορές σχετικά με την παχυσαρκία. Το 1998 εκδόθηκαν οι πρώτες ομοσπονδιακές κατευθυντήριες γραμμές των ΗΠΑ, με τίτλο «Κλινικές Κατευθυντήριες Γραμμές για την Αναγνώριση, Αξιολόγηση και Θεραπεία του Υπερβολικού Βάρους και της Παχυσαρκίας στους Ενήλικες: Η Αναφορά των Αποδεικτικών Στοιχείων».<ref>{{cite book |work=National Heart, Lung, and Blood Institute |title=Clinical Guidelines on the Identification, Evaluation, and Treatment of Overweight and Obesity in Adults |publisher=International Medical Publishing, Inc |year=1998 |isbn=1-58808-002-1 |url=http://www.nhlbi.nih.gov/guidelines/obesity/ob_gdlns.pdf |format=PDF}}</ref> Το 2006 το [[Καναδικό Δίκτυο Παχυσαρκίας]] εξέδωσε τις «Καναδικές Κατευθυντήριες Γραμμές Κλινικής Πρακτικής (CPG) σχετικά με τη Διαχείριση και Πρόληψη της Παχυσαρκίας σε Ενήλικες και Παιδιά». Πρόκειται για ολοκληρωμένες και τεκμηριωμένες κατευθυντήριες γραμμές για την αντιμετώπιση της διαχείρισης και της πρόληψης του υπερβολικού βάρους και της παχυσαρκίας σε ενήλικες και παιδιά.<ref>{{cite journal |author=Lau DC |author2=Douketis JD |author3=Morrison KM |author4=Hramiak IM |author5=Sharma AM |author6=Ur E |title=2006 Canadian clinical practice guidelines on the management and prevention of obesity in adults and children summary |journal=CMAJ |volume=176 |issue=8|pages=S1–13 |date=Απρίλιος 2007 |pmid=17420481 |pmc=1839777|doi=10.1503/cmaj.061409 |url=http://www.cmaj.ca/cgi/content/full/176/8/S1}}</ref>

Το 2004, το [[Βασιλικό Ιατρικό Κολέγιο]], το [[Τμήμα Δημόσιας Υγείας]] και το [[Βασιλικό Κολέγιο Παιδιατρικής και Υγείας Παιδιού]] του Ηνωμένου Βασιλείου δημοσίευσαν την αναφορά «Συσσωρεύοντας Προβλήματα», που υπογράμμιζε το αυξανόμενο πρόβλημα της παχυσαρκίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.<ref>{{cite book |title=Storing up problems; the medical case for a slimmer nation |date=2004-02-11|publisher=Royal College of Physicians |location= London|isbn=1-86016-200-2 }}</ref> Το ίδιο έτος, η [[Εξεταστική Επιτροπή για την Υγεία]] της [[Βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων|Βουλής των Κοινοτήτων]] δημοσίευσε την «πιο ολοκληρωμένη έρευνα […] που έχει διεξαχθεί ποτέ» για τις επιπτώσεις της παχυσαρκίας στην υγεία και την κοινωνία στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις πιθανές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος.<ref name =GB2004>{{cite book |work=Great Britain Parliament House of Commons Health Committee |title=Obesity– Volume 1 – HCP 23-I, Third Report of session 2003–04. Report, together with formal minutes|url=http://www.publications.parliament.uk/pa/cm200304/cmselect/cmhealth/23/2302.htm|accessdate=2007-12-17|date=Μάιος 2004 |publisher=TSO (The Stationery Office)|location=London, UK|isbn=978-0-215-01737-6}}</ref> Το 2006, το [[Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Υποδειγματικής Κλινικής Πρακτικής]] (NICE) εξέδωσε μία κατευθυντήρια γραμμή για τη διάγνωση και την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, καθώς και τις επιπτώσεις της πολιτικής για τους μη ιατρικούς οργανισμούς όπως τα τοπικά συμβούλια.<ref>{{cite web|url=http://www.nice.org.uk/nicemedia/pdf/CG43NICEGuideline.pdf |title=Obesity: guidance on the prevention, identification, assessment and management of overweight and obesity in adults and children|publisher=National Health Services (NHS)|year= 2006|format=PDF |work=National Institute for Health and Clinical Excellence(NICE)|accessdate= 2009-04-08}}</ref> Μία αναφορά του 2007 από τον Sir [[Derek Wanless]] για το [[King's Fund]] προειδοποίησε ότι εάν δεν ληφθούν περαιτέρω μέτρα, η παχυσαρκία μπορεί να ακρωτηριάσει οικονομικά το [[Εθνικό Σύστημα Υγείας]].<ref>{{cite book |author1=Sir Derek Wanless |author2=John Appleby |author3=Anthony Harrison |author4=Darshan Patel|title=Our Future Health Secured? A review of NHS funding and performance |url=http://www.kingsfund.org.uk/research/publications/our_future.html |accessdate=2007-12-17 |year=2007 |publisher=The King's Fund|location=London, UK |isbn=1-85717-562-X |url-status=dead |archivedate=2009-07-09 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20090709113557/http://www.kingsfund.org.uk/research/publications/our_future.html}}</ref>

Εξετάζονται ολοκληρωμένες προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση των αυξανόμενων ποσοστών της παχυσαρκίας. Το Πλαίσιο Δράσης Πολιτικών για την Παχυσαρκία (OPA) διαχωρίζει τα μέτρα σε ‘ανώτερου επιπέδου’ πολιτικές, ‘μεσαίου επιπέδου’ πολιτικές, ‘κατώτερου επιπέδου’ πολιτικές. Οι ‘ανώτερου επιπέδου’ πολιτικές εξετάζουν τις αλλαγές στην κοινωνία, οι ‘μεσαίου επιπέδου’ πολιτικές επιχειρούν να τροποποιήσουν τη συμπεριφορά των ατόμων για την πρόληψη της παχυσαρκίας και οι ‘κατώτερου επιπέδου’ πολιτικές προσπαθούν να θεραπεύσουν τα άτομα που έχουν ήδη επηρεαστεί.<ref>{{cite journal |author=Sacks G |author2=Swinburn B |author3=Lawrence M|title=Obesity Policy Action framework and analysis grids for a comprehensive policy approach to reducing obesity|journal=Obes Rev |volume=10 |issue=1 |pages=76–86 |date=Ιανουάριος 2009 |pmid=18761640|doi=10.1111/j.1467-789X.2008.00524.x }}</ref>

==Διαχείριση==
[[Αρχείο:Obesity Med2008.JPG|thumb|alt= Η χαρτονένια συσκευασία των δύο φαρμάκων που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της παχυσαρκίας. Η ορλιστάτη φαίνεται πάνω με εμπορική επωνυμία Xenical σε λευκή συσκευασία με το λογότυπο της Roche στην κάτω δεξιά γωνία (η επωνυμία της Roche μέσα στο εξάγωνο). Η σιβουτραμίνη είναι από κάτω με την εμπορική επωνυμία Meridia. Η συσκευασία είναι λευκή στην κορυφή και μπλε στο κάτω μέρος και διαχωρίζεται με μετρητική ταινία. Το Α του λογοτύπου των Εργαστηρίων Abbott βρίσκεται στο κάτω μισό της συσκευασίας.|δεξιά|[[Ορλιστάτη]] (Xenical), το φάρμακο που χρησιμοποιείται ευρύτερα για τη θεραπεία της παχυσαρκίας και η [[σιβουτραμίνη]] (Meridia), ένα φάρμακο που αποσύρθηκε πρόσφατα λόγω καρδιαγγειακών παρενεργειών.]]

Η κύρια θεραπεία για την παχυσαρκία περιλαμβάνει διατροφή και [[σωματική άσκηση]].<ref name=CADG2006>{{cite journal|author=Lau DC |author2=Douketis JD |author3=Morrison KM |author4=Hramiak IM |author5=Sharma AM |author6=Ur E |title=2006 Canadian clinical practice guidelines on the management and prevention of obesity in adults and children summary |journal=CMAJ |volume=176 |issue=8|pages=S1–13 |date=Απρίλιος 2007 |pmid=17420481 |pmc=1839777 |doi=10.1503/cmaj.061409 }}</ref> Τα προγράμματα διατροφής μπορούν να επιφέρουν [[απώλεια βάρους]] βραχυπρόθεσμα,<ref name=Strychar>{{cite journal |author=Strychar I |title=Diet in the management of weight loss |journal=CMAJ |volume=174 |issue=1 |pages=56–63 |date=Ιανουάριος 2006 |pmid=16389240|pmc=1319349 |doi=10.1503/cmaj.045037 |url=http://www.cmaj.ca/cgi/content/full/174/1/56}}</ref> αλλά η διατήρηση της απώλειας βάρους είναι συνήθως δύσκολη και συχνά απαιτεί να αποτελέσουν η άσκηση και η διατροφή με τροφές με λιγότερες θερμίδες μόνιμο μέρος του τρόπου ζωής του ατόμου.<ref>{{cite journal |author=Shick SM |author2=Wing RR |author3=Klem ML |author4=McGuire MT |author5=Hill JO |author6=Seagle H|title=Persons successful at long-term weight loss and maintenance continue to consume a low-energy, low-fat diet|journal=J Am Diet Assoc |volume=98 |issue=4 |pages=408–13 |date=Απρίλιος 1998 |pmid=9550162|doi=10.1016/S0002-8223(98)00093-5}}</ref><ref>{{cite journal |author=Tate DF |author2=Jeffery RW |author3=Sherwood NE |author4=Wing RR |title=Long-term weight losses associated with prescription of higher physical activity goals. Are higher levels of physical activity protective against weight regain? |journal=Am. J. Clin. Nutr. |volume=85 |issue=4 |pages=954–9|date= 2007-04-01 |pmid=17413092 |url=http://www.ajcn.org/cgi/content/full/85/4/954}}</ref> Τα ποσοστά επιτυχίας της μακροπρόθεσμης διατήρησης της απώλειας βάρους με αλλαγές στον τρόπο ζωής είναι χαμηλά και κυμαίνονται μεταξύ 2-20%.<ref>{{cite journal |author= Wing, Rena R |author2=Phelan, Suzanne|title=Science-Based Solutions to Obesity: What are the Roles of Academia, Government, Industry, and Health Care? Proceedings of a symposium, Boston, Massachusetts, USA, 10–11 March 2004 and Anaheim, California, USA, 2 October 2004 |journal=Am. J. Clin. Nutr. |volume=82 |issue=1 Suppl |pages=207S–273S |date= 2005-07-01|pmid=16002825|url=http://www.ajcn.org/cgi/content/full/82/1/222S }}</ref> Οι αλλαγές στη διατροφή και τον τρόπο ζωής είναι αποτελεσματικές για τον περιορισμό της υπερβολικής πρόσληψης βάρους κατά την [[εγκυμοσύνη]] και για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί.<ref>{{cite journal|author=Thangaratinam, S |author2=Rogozinska, E |author3=Jolly, K |author4=Glinkowski, S |author5=Roseboom, T |author6=Tomlinson, JW |author7=Kunz, R |author8=Mol, BW |author9=Coomarasamy, A |author10=Khan, KS |title=Effects of interventions in pregnancy on maternal weight and obstetric outcomes: meta-analysis of randomised evidence|journal=BMJ (Clinical research ed.)|date=2012-05-16 |volume=344|pages=e2088|pmid=22596383|pmc=3355191|doi=10.1136/bmj.e2088|dislay-authors=3}}</ref>

Ένα φάρμακο, η [[ορλιστάτη]] (Xenical), είναι σήμερα ευρέως διαθέσιμο και εγκεκριμένο για μακροπρόθεσμη χρήση. Η απώλεια βάρους ωστόσο είναι μέτρια, με μέση δόση 2,9 κιλά (6,4 λίβρες) σε 1 έως 4 έτη, και υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που αυτά τα φάρμακα επηρεάζουν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της παχυσαρκίας.<ref name=Orli07>{{cite journal |author=Rucker D |author2=Padwal R |author3=Li SK |author4=Curioni C |author5=Lau DC |title=Long term pharmacotherapy for obesity and overweight: updated meta-analysis |journal=BMJ|volume=335 |issue=7631 |pages=1194–99 |year=2007 |pmid=18006966 |doi=10.1136/bmj.39385.413113.25|url=http://www.bmj.com/cgi/content/full/335/7631/1194 |pmc=2128668}}</ref> Η χρήση του σχετίζεται με υψηλά ποσοστά γαστρεντερικών παρενεργειών <ref name=Orli07/> και έχουν υπάρξει ανησυχίες για αρνητικές επιπτώσεις στα νεφρά.<ref>{{cite web|last=Wood|first=Shelley|title=Diet Drug Orlistat Linked to Kidney, Pancreas Injuries|url=http://www.medscape.com/viewarticle/740855?src=mp&spon=30|work=Medscape|publisher=Medscape News|accessdate= 2011-04-26}}</ref> Διατίθενται και δύο άλλα φάρμακα. Η [[λορκασερίνη]] (Belviq) οδηγεί σε μια μέση απώλεια βάρους 3,1 κιλό (3% της μάζας του σώματος) μεγαλύτερη από εκείνη του εικονικού φαρμάκου κατά τη διάρκεια ενός έτους.<ref>{{cite journal|last=Bays|first=HE|title=Lorcaserin: drug profile and illustrative model of the regulatory challenges of weight-loss drug development|journal=Expert review of cardiovascular therapy|date=2011 Mar|volume=9|issue=3|pages=265–77|pmid=21438803|doi=10.1586/erc.10.22}}</ref> Επίσης, ένας συνδυασμός [[φαιντερμίνη/τοπιραμάτη|φαιντερμίνης και τοπιραμάτης]] (Qsymia) είναι κάπως αποτελεσματικός.<ref>{{cite journal|author=Bays HE |author2=Gadde KM |title=Phentermine/topiramate for weight reduction and treatment of adverse metabolic consequences in obesity |journal=Drugs Today |volume=47 |issue=12 |pages=903–14 |date=Δεκέμβριος 2011 |pmid=22348915 |doi=10.1358/dot.2011.47.12.1718738 }}</ref>

Η πιο αποτελεσματική θεραπεία για την παχυσαρκία είναι η [[βαριατρική]] χειρουργική επέμβαση. Η χειρουργική επέμβαση για τη σοβαρή παχυσαρκία συνδέεται με τη μακροπρόθεσμη απώλεια βάρους και τη μειωμένη συνολική θνησιμότητα. Μία μελέτη βρήκε απώλεια βάρους μεταξύ 14% και 25% (ανάλογα με τον τύπο της εκτελούμενης επέμβασης) σε 10 έτη και μείωση 29% στη θνησιμότητα λόγω όλων των αιτίων συγκριτικά με τις συνήθεις μεθόδους για την απώλεια βάρους.<ref>{{cite journal |author=Sjöström L |title=Effects of bariatric surgery on mortality in Swedish obese subjects |journal=N. Engl. J. Med. |volume=357 |issue=8 |pages=741–52 |date=Αύγουστος 2007 |pmid=17715408 |doi=10.1056/NEJMoa066254 |url=  |author2=Narbro K |author3=Sjöström CD|display-authors=3 |last4=Karason |first4=Kristjan |last5=Larsson |first5=Bo |last6=Wedel |first6=Hans |last7=Lystig|first7=Ted |last8=Sullivan |first8=Marianne |last9=Bouchard |first9=Claude}}</ref> Ωστόσο, λόγω του κόστους της και του κινδύνου επιπλοκών, οι ερευνητές αναζητούν άλλες αποτελεσματικές, αλλά λιγότερο επεμβατικές θεραπείες.
{{clear}}

==Επιδημιολογία==
{{Double image|right|World map of Male Obesity, 2008.svg|200|World map of Female Obesity, 2008.svg|200|Παγκόσμιος επιπολασμός της παχυσαρκίας μεταξύ ανδρών (αριστερά) και γυναικών (δεξιά).<ref name=IOTF2008>{{cite web|url=http://www.iotf.org/database/documents/GlobalPrevalenceofAdultObesity16thDecember08.pdf |title=Global Prevalence of Adult Obesity |format=PDF |work=[[International Obesity Taskforce]] |accessdate= 2008-01-29}}</ref>
{{Multicol}}
{{legend|#ffff65|<5%}}
{{legend|#fff200|5–10%}}
{{legend|#ffdc00|10–15%}}
{{Multicol-break}}
{{legend|#ffc600|15–20%}}
{{legend|#ffb000|20–25%}}
{{legend|#ff9a00|25–30%}}
{{Multicol-break}}
{{legend|#ff8400|30–35%}}
{{legend|#ff6e00|35–40%}}
{{legend|#ff5800|40–45%}}
{{Multicol-break}}
{{legend|#ff4200|45–50%}}
{{legend|#ff2c00|50–55%}}
{{legend|#cb0000|>55%}}
{{Multicol-end}}
|alt=A map of the world with countries colored to reflect the percentage of men who are obese. Obese males and females have higher prevalence (above 30%) in the U.S. and some Middle Eastern and Oceanian countries, medium prevalence in the rest of North America and Europe, and lower prevalence (<5%) in most of Asia and Africa.||}}

Μέχρι και τον 20o αιώνα, η παχυσαρκία ήταν σπάνια·<ref name=Haslam2007/> το 1997 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) επίσημα αναγνώρισε την παχυσαρκία ως παγκόσμια επιδημία.<ref name=Caballero/> Από το 2005, ο ΠΟΥ εκτιμά ότι τουλάχιστον 400 εκατομμύρια ενήλικες (9,8%) είναι παχύσαρκοι, με τα υψηλότερα ποσοστά να αφορούν τις γυναίκες και όχι τους άνδρες.<ref name=WHO2009a>{{cite web|url=http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs311/en/index.html |title=Obesity and overweight |work=World Health Organization |accessdate= 2009-04-08}}</ref> Το ποσοστό της παχυσαρκίας αυξάνεται επίσης με την ηλικία, τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 50 ή 60 χρονών<ref>Seidell 2005 p.5</ref> ενώ η σοβαρή παχυσαρκία στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία και τον Καναδά, αυξάνεται ταχύτερα από ότι το συνολικό ποσοστό της παχυσαρκίας.<ref name=morbid2007/><ref>{{cite journal |author=Howard, Natasha J.|title=Severe obesity: Investigating the socio-demographics within the extremes of body mass index |journal=Obesity Research &Clinical Practice |volume=2 |issue=1 |pages=51–59 |date=Μάρτιος 2008 |doi=10.1016/j.orcp.2008.01.001 |first2=A |first3=T |first4=C |last2=Taylor |last3=Gill|last4=Chittleborough}}</ref><ref name=Tjepkema2005>{{cite book | author=Tjepkema M | chapter=Measured Obesity–Adult obesity in Canada: Measured height and weight | title=Nutrition: Findings from the Canadian Community Health Survey |publisher=Statistics Canada | date=2005-07-06 | location=Ottawa, Ontario |url=http://www.statcan.gc.ca/pub/82-620-m/2005001/article/adults-adultes/8060-eng.htm}}</ref>

Κάποτε θεωρούνταν πρόβλημα μόνο στις χώρες υψηλού εισοδήματος, τώρα όμως, τα ποσοστά παχυσαρκίας αυξάνονται σε όλο τον κόσμο και επηρεάζουν τόσο τις αναπτυγμένες όσο και τις αναπτυσσόμενες χώρες.<ref name=EuroG2008>{{cite journal |author1=Tsigosa Constantine |author2=Vojteck Hainer |author3=Arnaud Basdevant |author4=Nick Finer |author5=Martin Fried |author6=Elizabeth Mathus-Vliegen |author7=Dragan Micic |author8=Maximo Maislos |author9= Gabriella Roman |display-authors=3 |issue=2 |pages=106–16 |title=Management of Obesity in Adults: European Clinical Practice Guidelines |journal=The European Journal of Obesity |volume=1 |date=Απρίλιος 2008 |pmid= 20054170 |doi=10.1159/000126822 |url=http://www.gojaznost.org/gs/dodatak/OMTFManagementofObesityinAdults2008.pdf |url-status=dead |archivedate=2012-05-10 |archiveurl= https://web.archive.org/web/20120510133619/http://www.gojaznost.org/gs/dodatak/OMTFManagementofObesityinAdults2008.pdf}}</ref> Αυτές οι αυξήσεις έγιναν ιδιαίτερα αισθητές στο αστικό περιβάλλον.<ref name=WHO2009a/> Η μόνη εναπομένουσα περιοχή του κόσμου όπου η παχυσαρκία δεν είναι συνήθης είναι η [[υποσαχάρια Αφρική]].<ref name=HaslamJames/>
{{clear}}

==Ιστορία==
===Ετυμολογία===
Η ''παχυσαρκία'' προέρχεται από το [[λατινικό]] ''obesitas'', που σημαίνει "σωματώδης, χοντρός ή παχύς." ''Ēsus' 'είναι η παθητική μετοχή του ''edere'' (τρώω), με πρόθεμα το ''ob'' (επάνω).<ref name=etymol>{{cite web|url=http://www.etymonline.com/index.php?term=obesity |title=Online Etymology Dictionary: Obesity |work=Douglas Harper|accessdate= 2008-12-31}}</ref> Το λεξικό ''[[The Oxford English Dictionary]]'' καταγράφει την πρώτη χρήση της λέξης το 1611 από τον [[Randle Cotgrave]].<ref>{{cite web |url=http://www.oed.com/ |title=Obesity, n |work=[[Oxford English Dictionary]] 2008|accessdate= 2009-03-21 }}</ref>

===Ιστορία===
[[Αρχείο:Charles Mellin zugeschr - Porträt eines Herrn - Gemäldegalerie Berlin.jpg|thumb|upright|alt=A very obese gentleman with a prominent double chin and mustache dressed in black with a sword at his left side.|Κατά τη διάρκεια του [[Μεσαίωνα]] και της [[Αναγέννηση]]ς, η παχυσαρκία συχνά θεωρούνταν δείγμα πλούτου και ήταν σχετικά συχνή μεταξύ των ελίτ: ''The Tuscan General [[Alessandro del Borro]]'', που αποδίδεται στον Charles Mellin, 1645<ref name=Zach2003>{{cite journal |author=Zachary Bloomgarden |title=Prevention of Obesity and Diabetes |journal=Diabetes Care |volume=26 |pages=3172–3178 |year=2003|pmid= 14578257|doi= 10.2337/diacare.26.11.3172|url=http://care.diabetesjournals.org/content/26/11/3172.full|issue=11}}</ref>]]
[[Αρχείο:Venus von Willendorf 01.jpg|thumb|alt=A carved stone miniature figurine depicted an obese female.|''[[Αφροδίτη του Βίλλεντορφ|Venus of Willendorf]]'' κατασκευασμένο το 24.000–22.000 π.Χ.|1x1εσ]]
Οι [[Έλληνες]] ήταν οι πρώτοι που αναγνώρισαν την παχυσαρκία ως ιατρική διαταραχή.<ref name=Haslam2007>{{cite journal|author=Haslam D |title=Obesity: a medical history |journal=Obes Rev |volume=8 Suppl 1 |pages=31–6 |date=Μάρτιος 2007 |pmid=17316298 |doi=10.1111/j.1467-789X.2007.00314.x }}</ref> Ο [[Ιπποκράτης]] έγραψε ότι "η παχυσαρκία δεν είναι απλά μια ασθένεια, αλλά είναι ο προάγγελος άλλων".<ref name=HaslamJames/> Ο Ινδός χειρουργός [[Σουσρούτα]](6ος αιώνας π.Χ.) συνέδεσε την παχυσαρκία και τον διαβήτη με τις καρδιακές παθήσεις.<ref name=Dwivedi&Dwivedi07/> Συνέστησε σωματική άσκηση για να συμβάλει στην αποθεραπεία της και τις παρενέργειές της.<ref name=Dwivedi&Dwivedi07>{{cite web |url=http://medind.nic.in/iae/t07/i4/iaet07i4p243.pdf |format=PDF |title=History of Medicine: Sushruta – the Clinician –Teacher par Excellence |accessdate=2008-09-19 |work=Dwivedi, Girish & Dwivedi, Shridhar |year=2007 |archivedate= 2008-10-10 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20081010045900/http://medind.nic.in/iae/t07/i4/iaet07i4p243.pdf |url-status=dead }}</ref> Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, η ανθρωπότητα πάλευε με την έλλειψη τροφίμων.<ref>{{cite book |author=Theodore Mazzone |author2=Giamila Fantuzzi |title=Adipose Tissue And Adipokines in Health And Disease (Nutrition and Health) |url=https://archive.org/details/adiposetissueadi00fant |publisher=Humana Press|location=Totowa, NJ |year=2006 |page=[https://archive.org/details/adiposetissueadi00fant/page/n244 222] |isbn=1-58829-721-7 }}</ref> Επομένως, η παχυσαρκία έχει ιστορικά θεωρηθεί ως δείγμα πλούτου και ευημερίας. Ήταν συχνό φαινόμενο μεταξύ των υψηλά ιστάμενων αξιωματούχων στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του[[Μεσαίωνα]] και της [[Αναγέννηση]]ς<ref name=Zach2003/> καθώς και στους αρχαίους πολιτισμούς της Ανατολικής Ασίας.<ref>Keller p. 49</ref>

Με την έναρξη της [[βιομηχανικής επανάστασης]]διαπιστώθηκε ότι η στρατιωτική και οικονομική δύναμη των εθνών εξαρτιόταν τόσο από το μέγεθος του σώματος αλλά και από τη δύναμη των στρατιωτών και των εργαζομένων τους.<ref name=Caballero/> Η αύξηση του μέσου όρου για τον δείκτη μάζας σώματος από αυτό που θεωρείται σήμερα λιποβαρές σε αυτό που θεωρείται τώρα ως φυσιολογικό, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των βιομηχανικών κοινωνιών<ref name=Caballero/> Επομένως, το ύψος και το βάρος αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα στον αναπτυγμένο κόσμο. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, καθώς ο πληθυσμός έφτασε το μέγιστο γενετικό δυναμικό του για το ύψος, το βάρος άρχισε να αυξάνεται πολύ περισσότερο από το ύψος, με αποτέλεσμα την παχυσαρκία.<ref name=Caballero/> Στη δεκαετία του 1950, η αύξηση του πλούτου στον αναπτυγμένο κόσμο είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας, αλλά το σωματικό βάρος αύξησε τις ασθένειες της καρδιάς και των νεφρών.<ref name=Caballero/><ref>{{cite journal | doi=10.2105/AJPH.42.9.1116 | author=Breslow L |title=Public Health Aspects of Weight Control | journal=Am J Public Health Nations Health | date=Σεπτέμβριος 1952 | volume=42 | issue=9 | pages=1116–20 | pmid=12976585 | pmc=1526346}}</ref>
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ασφαλιστικές εταιρείες συνειδητοποίησαν τη σχέση μεταξύ βάρους και προσδόκιμου ζωής και αύξησαν τα ασφάλιστρα για τους παχύσαρκους.<ref name=HaslamJames/>

Πολλοί πολιτισμοί στην ιστορία έχουν προβάλει την παχυσαρκία ως αποτέλεσμα ενός ελαττώματος χαρακτήρα. Ο ''obesus'' ή αλλιώς ο παχύς σε μια [[ελληνική κωμωδία]] ήταν ο λαίμαργος και αποτελούσε πρόσωπο διακωμώδησης. Κατά τη διάρκεια των χριστιανικών χρόνων, το φαγητό θεωρήθηκε ως δίοδος προς τις αμαρτίες της [[λαιμαργία]]ς και του [[πόθου]].<ref name=Woodhouse/> Στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό, το υπερβολικό βάρος συχνά θεωρείται μη ελκυστικό, ενώ η παχυσαρκία συνήθως συνδέεται με διάφορα αρνητικά στερεότυπα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών μπορεί να αντιμετωπίσουν κοινωνικό στιγματισμό και μπορεί να στοχοποιηθούν από νταήδες ή να απομονωθούν από τους συνομηλίκους τους. Η παχυσαρκία είναι και πάλι ένας λόγος για διάκριση.<ref name=Bias2001>{{cite journal|author=Puhl R |author2=Brownell KD |title=Bias, discrimination, and obesity |journal=Obes. Res. |volume=9 |issue=12 |pages=788–805 |date=Δεκέμβριος 2001 |pmid=11743063|doi=10.1038/oby.2001.108 }}</ref>

Στη δυτική κοινωνία, οι αντιλήψεις του κοινού σχετικά με το υγιές σωματικό βάρος διαφέρουν από εκείνες που αφορούν το ιδανικό βάρος &nbsp;- και οι δύο έχουν αλλάξει από τις αρχές του 20ου αιώνα. Το βάρος που θεωρείται ιδανικό έχει μειωθεί από τη δεκαετία του 1920. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι το μέσο ύψος των νικητριών στα καλλιστεία για τη Μις Αμερική αυξήθηκε κατά 2% από το 1922 - 1999, ενώ το μέσο βάρος τους μειώθηκε κατά 12%.<ref>{{cite journal|author=Rubinstein S |author2=Caballero B |title=Is Miss America an undernourished role model? |journal=JAMA |volume=283|issue=12 |page=1569 |year=2000 |pmid=10735392 |doi= 10.1001/jama.283.12.1569}}</ref> Από την άλλη πλευρά, οι απόψεις των ανθρώπων σχετικά με το φυσιολογικό βάρος έχουν αλλάξει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στη Βρετανία, το βάρος στο οποίο οι άνθρωποι θεωρούσαν τους εαυτούς τους υπέρβαρους ήταν σημαντικά υψηλότερο το 2007 σε σχέση με το 1999.<ref name=John2008>{{cite journal|author=Johnson F |author2=Cooke L |author3=Croker H |author4=Wardle J |title=Changing perceptions of weight in Great Britain: comparison of two population surveys |journal=BMJ |volume=337 |pages=a494 |year=2008 |pmid=18617488 |pmc=2500200 |doi= 10.1136/bmj.a494|url=http://www.bmj.com/cgi/content/full/337/jul10_1/a494}}</ref> Αυτές οι μεταβολές πιστεύεται ότι οφείλονται στην αύξηση των ποσοστών λίπους που οδηγεί στην αποδοχή του επιπλέον σωματικού βάρους ως φυσιολογικού.<ref name=John2008/>

Η παχυσαρκία εξακολουθεί να θεωρείται ως σύμβολο πλούτου και ευημερίας σε πολλά μέρη της [[Αφρική]]ς. Αυτή η άποψη έχει διαδοθεί ιδιαίτερα από τότε που ξεκίνησε η νόσος του [[HIV]].<ref name=HaslamJames/>

===Τέχνες===
Οι πρώτες γλυπτικές αναπαραστάσεις του ανθρώπινου σώματος, 20.000-35.000 χρόνια πριν, απεικονίζουν παχύσαρκες γυναίκες. Ορισμένοι αποδίδουν στα [[αγαλματίδια της Αφροδίτης]] την τάση να τονίσει τη γονιμότητα, ενώ άλλοι αισθάνονται ότι αντιπροσωπεύει το «πάχος» στους ανθρώπους της εποχής.<ref name=Woodhouse/> Η παχυσαρκία, ωστόσο, απουσιάζει τόσο στην ελληνική όσο και στη ρωμαϊκή τέχνη, πιθανώς όντας σε συνάρτηση με τα ιδανικά τους όσον αφορά τη μετριοπάθεια. Αυτό συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου μέρους της χριστιανικής ευρωπαϊκής ιστορίας, εμφανίζοντας ως παχύσαρκούς μόνο εκείνους με χαμηλή κοινωνικοοικονομική κατάσταση.<ref name=Woodhouse/>

Κατά την [[Αναγέννηση]] ορισμένοι από την ανώτερη τάξη άρχισαν να εκθειάζουν το μεγάλο μέγεθός τους, όπως μπορεί να δει κανείς σε πορτρέτα του Ερρίκου του VIII και του Alessandro del Borro.<ref name=Woodhouse>{{cite journal |author=Woodhouse R |title=Obesity in art: A brief overview |journal=Front Horm Res |volume=36 |pages=271–86 |year=2008 |isbn=978-3-8055-8429-6|pmid=18230908 |doi=10.1159/000115370 |url=http://books.google.com/?id=nXRU4Ea1aMkC&pg=PA271&lpg=PA271&dq=Obesity+in+art:+a+brief+overview |series=Frontiers of Hormone Research}}</ref> Ο [[Peter Paul Rubens|Rubens]] (1577-1640) απεικονίζει τακτικά στους πίνακές του σωματώδεις γυναίκες, από όπου προέρχεται και ο όρος[[Rubenesque]]. Οι γυναίκες αυτές, ωστόσο, διατηρούν ακόμα το σχήμα "κλεψύδρας" το οποίο συσχετίζεται με τη γονιμότητα.<ref name=Fumento>{{cite book |author=Fumento, Michael |title=The Fat of the Land: Our Health Crisis and How Overweight Americans Can Help Themselves |publisher=Penguin (Non-Classics) |year=1997|page=126|isbn=0-14-026144-3}}</ref> Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι απόψεις για την παχυσαρκία άλλαξαν στον δυτικό κόσμο. Μετά από αιώνες όπου η παχυσαρκία ήταν συνδεδεμένη με τον πλούτο και την κοινωνική θέση, η λυγερή φιγούρα άρχισε να αντιμετωπίζεται ως επιθυμητό πρότυπο.<ref name=Woodhouse/>

== Κοινωνία και πολιτισμός ==
=== Οικονομικές επιπτώσεις ===
Εκτός από τις επιπτώσεις στην υγεία, η παχυσαρκία οδηγεί σε πολλά προβλήματα συμπεριλαμβανομένων των μειονεκτημάτων στην αγορά εργασίας<ref name="Puhl R. p.29">Puhl R., Henderson K., and Brownell K. 2005 p.29</ref><ref>{{cite journal |doi=10.1016/j.ehb.2009.01.008|author=Johansson E |author2=Bockerman P |author3=Kiiskinen U |author4=Heliovaara M |title=Obesity and labour market success in Finland: The difference between having a high BMI and being fat |journal=Economics and Human Biology |volume=7 |issue=1 |pages=36–45|year=2009 |pmid=19249259}}</ref> και την αύξηση του κόστους των επιχειρήσεων. Αυτές οι επιπτώσεις είναι αισθητές σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, σε ιδιώτες, επιχειρήσεις και κυβερνήσεις.
Το 2005, οι ιατρικές δαπάνες που οφείλονται στην παχυσαρκία στις ΗΠΑ έφταναν περίπου τα $190,2 δισεκατομμύρια ή αλλιώς το 20,6% των συνολικών ιατρικών δαπανών,<ref name=medical-costs>{{cite journal|author=John Cawley |author2=Chad Meyerhoefer|title=The medical care costs of obesity: An instrumental variables approach|journal=Journal of Health Economics|date= Ιανουάριος 2012 |volume=31|issue=1|pages=219–230|url=http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0167629611001366|accessdate= 2012-08-02 |doi=10.1016/j.jhealeco.2011.10.003|pmid=22094013}}</ref><ref>{{cite journal|author=Finkelstein EA |author2=Fiebelkorn IA |author3=Wang G |title=National medical spending attributable to overweight and obesity: How much, and who's paying |journal= Health Affairs|volume=Online |date= 2003-01-01|url=http://content.healthaffairs.org/cgi/content/full/hlthaff.w3.219v1/DC1 }}</ref><ref>{{cite web|url=http://www.cdc.gov/nccdphp/dnpa/obesity/economic_consequences.htm |title=Obesity and overweight: Economic consequences | publisher=[[Centers for Disease Control and Prevention]] | date= 2007-05-22 |accessdate=2007-09-05}}</ref> ενώ το κόστος της παχυσαρκίας στον Καναδά είχε εκτιμηθεί σε 2 δισ. CA$ το 1997 (2,4% των συνολικών δαπανών για την υγεία).<ref name="CADG2006"/> Το συνολικό ετήσιο άμεσο κόστος των υπέρβαρων και της παχυσαρκίας στην Αυστραλία το 2005 ήταν A$21 δισεκατομμύρια. Οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι Αυστραλοί έλαβαν επίσης A$35,6 δισεκατομμύρια από κρατικές επιχορηγήσεις.<ref name=MJA2009>{{Cite journal|title=The cost of overweight and obesity in Australia|url=http://www.mja.com.au/public/issues/192_05_010310/col10841_fm.html|year=2009|author=Colagiuri, Stephen|journal=The Medical Journal of Australia|accessdate=2011-06-18|last2=Lee|first2=Crystal M. Y.|last3=Colagiuri|first3=Ruth|display-authors=4|author5=<Please add first missing authors to populate metadata.>}}</ref> Το εκτιμώμενο εύρος ετήσιων δαπανών για τα προϊόντα διατροφής κυμαίνεται από $40 δις έως $100 δις μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες.<ref>{{cite news | last = Cummings | first = Laura|title = The diet business: Banking on failure|publisher = BBC News| date = 2003-02-05| url = http://news.bbc.co.uk/2/hi/business/2725943.stm| accessdate = 2009-02-25}}</ref>

Τα προγράμματα πρόληψης παχυσαρκίας διαπιστώθηκε ότι μειώνουν το κόστος της θεραπείας των νόσων που σχετίζονται με αυτή. Ωστόσο, όσο οι άνθρωποι ζουν περισσότερο, τόσο οι ιατρικές δαπάνες τους αυξάνονται. Οι ερευνητές ως εκ τούτου καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η μείωση της παχυσαρκίας μπορεί να βελτιώσει την υγεία των ανθρώπων, αλλά είναι μάλλον απίθανο να μειωθούν οι συνολικές δαπάνες για την υγεία.<ref>{{cite journal |author=van Baal PH |title=Lifetime Medical Costs of Obesity: Prevention No Cure for Increasing Health Expenditure |journal=PLoS Med. |volume=5 |issue=2 |pages=e29 |date=Φεβρουάριος 2008 |pmid=18254654 |pmc=2225430 |doi=10.1371/journal.pmed.0050029 |url=http://www.plosmedicine.org/article/info:doi/10.1371/journal.pmed.0050029 |author2=Polder JJ |author3=de Wit GA |display-authors=3 |last4=Hoogenveen |first4=Rudolf T. |last5=Feenstra |first5=Talitha L. |last6=Boshuizen |first6=Hendriek C. |last7=Engelfriet |first7=Peter M. |last8=Brouwer |first8=Werner B. F. |accessdate=2014-07-10 |archivedate=2015-01-11 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20150111110729/http://www.plosmedicine.org/article/info:doi/10.1371/journal.pmed.0050029 |url-status=dead }}</ref>

[[Αρχείο:Wide Chair.jpg|thumb|left|alt=An extra wide chair beside a number of normal sized chairs.|Οι διαφόρων ειδών υπηρεσίες θα πρέπει να είναι σε θέση να εξυπηρετούν παχύσαρκα άτομα με εξειδικευμένο εξοπλισμό, όπως πολύ μεγαλύτερες καρέκλες.<ref>{{cite journal|author=Bakewell J|title=Bariatric furniture: Considerations for use|journal=Int J Ther Rehabil|issue=7|pages=329–33|year=2007|url=http://www.ijtr.co.uk/cgi-bin/go.pl/library/article.cgi?uid=23858;article=IJTR_14_7_329_333|volume=14 |url-status=dead |archivedate=2011-10-08 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20111008202913/http://www.ijtr.co.uk/cgi-bin/go.pl/library/article.cgi?uid=23858;article=IJTR_14_7_329_333}}</ref>]]
Η παχυσαρκία μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικό στιγματισμό και μειονεκτήματα στην αγορά εργασίας.<ref name="Puhl R. p.29"/> Σε σύγκριση με συναδέλφους με κανονικό βάρος, οι παχύσαρκοι εργαζόμενοι κατά μέσο όρο έχουν υψηλότερα ποσοστά απουσιών από την εργασία και λαμβάνουν περισσότερες άδειες αναπηρίας, αυξάνοντας έτσι το κόστος για τους εργοδότες και τη μείωση της παραγωγικότητας.<ref>{{cite journal|author=Neovius K, Johansson K, Kark M, Neovius M|title=Obesity status and sick leave: a systematic review |journal=Obes Rev |volume=10|issue=1 |pages=17–27 |date=Ιανουάριος 2009 |pmid=18778315 |doi=10.1111/j.1467-789X.2008.00521.x }}</ref> Μια μελέτη που εξετάζει εργαζόμενους του Duke University, διαπίστωσε πως τα άτομα με ΔΜΣ πάνω από 40 ζήτησαν διπλάσια[[αποζημίωση]] από εκείνους των οποίων ο ΔΜΣ ήταν από 18,5 έως 24,9. Σημείωσαν επίσης πάνω από 12 φορές περισσότερες χαμένες ημέρες εργασίας. Οι πιο συνηθισμένοι τραυματισμοί σε αυτή την ομάδα οφείλονταν σε πτώσεις και ανυψώσεις, που επηρεάζουν τα κάτω άκρα, τους καρπούς ή τα χέρια και την πλάτη.<ref>{{cite journal |author=Ostbye T |author2=Dement JM |author3=Krause KM|title=Obesity and workers' compensation: Results from the Duke Health and Safety Surveillance System |journal=Arch. Intern. Med. |volume=167 |issue=8|pages=766–73|year=2007 |pmid=17452538 |doi=10.1001/archinte.167.8.766}}</ref> Το συμβούλιο ασφάλισης εργαζομένων της αμερικανικής πολιτείας της Αλαμπάμα ενέκρινε ένα αμφιλεγόμενο σχέδιο χρέωσης των παχύσαρκων εργαζομένων με 25$ ανά μήνα, εάν δεν λάβουν μέτρα για να μειώσουν το βάρος τους και να βελτιώσουν την υγεία τους. Τα μέτρα αυτά άρχισαν τον Ιανουάριο του 2010 και ισχύουν για τα άτομα με ΔΜΣ μεγαλύτερο από 35&nbsp;Κ/μ<sup>2</sup> που αποτυγχάνουν να βελτιωθούν στον τομέα της υγείας τους μετά από ένα χρόνο.<ref>{{cite web|url=http://www.webmd.com/diet/news/20080825/alabama-obesity-penalty-stirs-debate |title=Alabama "Obesity Penalty" Stirs Debate |work=Don Fernandez |accessdate=2009-04-05}}</ref>

Μερικές έρευνες δείχνουν ότι οι παχύσαρκοι άνθρωποι είναι λιγότερο πιθανό να προσληφθούν σε μια δουλειά και ότι έχουν λιγότερες πιθανότητες να προαχθούν.<ref name=Bias2001/> Τα παχύσαρκα άτομα πληρώνονται, επίσης, λιγότερο από τους μη-παχύσαρκους ομολόγους τους για την αντίστοιχη δουλειά. Οι παχύσαρκες γυναίκες πληρώνονται κατά μέσο όρο 6% λιγότερο και οι παχύσαρκοι άνδρες πληρώνονται κατά 3% λιγότερο.<ref>Puhl R., Henderson K., and Brownell K. 2005 p.30</ref>

Συγκεκριμένες βιομηχανίες, όπως οι αεροπορικές εταιρείες, η υγειονομική περίθαλψη και οι βιομηχανίες τροφίμων, προβάλλουν ιδιαίτερες ανησυχίες. Λόγω της αύξησης των ποσοστών της παχυσαρκίας, οι αεροπορικές εταιρείες αντιμετωπίζουν υψηλότερο κόστος καυσίμων και πιέσεις για την αύξηση των θέσεων σε πλάτος<ref>{{cite web | author=Lisa DiCarlo| url=http://www.forbes.com/2002/10/24/cx_ld_1024obese.html |title=Why Airlines Can't Cut The Fat|work=Forbes.com|date=2002-10-24 | accessdate=2008-07-23}}</ref> Το 2000, το επιπλέον βάρος των παχύσαρκων επιβατών, κόστισε στις αεροπορικές εταιρείες των ΗΠΑ, 275 εκατομμύρια δολάρια.<ref>{{cite journal|author=Dannenberg AL |author2=Burton DC |author3=Jackson RJ |title=Economic and environmental costs of obesity: The impact on airlines |url=https://archive.org/details/sim_american-journal-of-preventive-medicine_2004-10_27_3/page/264 |journal=American journal of preventive medicine|volume=27 |issue=3 |page=264|year=2004 |pmid=15450642 |doi=10.1016/j.amepre.2004.06.004}}</ref> Ο κλάδος της υγείας χρειάστηκε να επενδύσει σε ειδικές εγκαταστάσεις για την αντιμετώπιση σοβαρά παχύσαρκων ασθενών, συμπεριλαμβανομένου και του εξοπλισμού ανύψωσης και των [[βαριατρικών ασθενοφόρων]].<ref>{{cite web|url=http://abcnews.go.com/Health/Diet/obese-health-care-bariatric-ambulances/story?id=7981746|title=Who Should Pay for Obese Health Care?|author=Lauren Cox|publisher=ABC News|date= 2009-07-02|accessdate=2012-08-06}}</ref> Οι δαπάνες για εστιατόρια αυξήθηκαν μετά από διάφορες καταγγελίες ότι προκαλούν παχυσαρκία.<ref name=Govtrack>{{cite web | url=http://www.govtrack.us/congress/bill.xpd?bill=h109-554 | title=109th U.S. Congress (2005–2006) H.R. 554: 109th U.S. Congress (2005–2006) H.R. 554: Personal Responsibility in Food Consumption Act of 2005 | publisher=GovTrack.us | accessdate=2008-07-24 | archive-date=2008-11-01 | archive-url=https://web.archive.org/web/20081101192335/http://www.govtrack.us/congress/bill.xpd?bill=h109-554 | url-status= }}</ref> Το 2005, στο Κογκρέσο των ΗΠΑ συζητήθηκε νομοθεσία για την αντιμετώπιση αστικών αγωγών κατά της βιομηχανίας τροφίμων σε σχέση με την παχυσαρκία ωστόσο, δεν ψηφίστηκε σχετικός νόμος.<ref name=Govtrack/>

===Αποδοχή του πάχους===
[[Αρχείο:PresidentTaftTelephoneCrop.jpg|thumb|150px|Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών [[Ουίλλιαμ Χάουαρντ Ταφτ]] γινόταν συχνά αντικείμενο περίγελου επειδή ήταν υπέρβαρος.]]
Πρωταρχικός στόχος της κίνησης για την αποδοχή του πάχους είναι η μείωση των διακρίσεων απέναντι σε υπέρβαρους ή παχύσαρκους ανθρώπους.<ref>{{cite web |url=http://www.capitalnaafa.org/whatisnaafa.html |title=What is NAAFA |work=[[National Association to Advance Fat Acceptance]] |accessdate= 2009-02-17 }}</ref><ref>{{cite web|url=http://www.size-acceptance.org/mission.html |title=ISAA Mission Statement |work=[[International Size Acceptance Association]] |accessdate= 2009-02-17}}</ref> Ωστόσο, κάποια μέλη του κινήματος προσπαθούν επίσης να αμφισβητήσουν τον καθιερωμένο συσχετισμό ανάμεσα στην παχυσαρκία και τις αρνητικές επιπτώσεις της στην υγεία του ανθρώπου.<ref name=Pulver2007>{{cite book |author=Pulver, Adam |title=An Imperfect Fit: Obesity, Public Health, and Disability Anti-Discrimination Law |publisher=Social Science Electronic Publishing |year=2007 |url=http://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=1316106|accessdate= 2009-01-13}}</ref>

Υπάρχουν αρκετοί οργανισμοί που προωθούν την αποδοχή της παχυσαρκίας και έγιναν περισσότερο γνωστοί κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.<ref>{{cite journal |author=Neumark-Sztainer D |title=The weight dilemma: a range of philosophical perspectives |journal=Int. J. Obes. Relat. Metab. Disord. |volume=23 Suppl 2 |pages=S31–7|date=Μάρτιος 1999 |pmid=10340803 |doi= 10.1038/sj.ijo.0800857 }}</ref> Η [[Εθνική Ένωση για την Προώθηση Αποδοχής του Πάχους]] (International Size Acceptance Association – NAAFA) ιδρύθηκε το 1969 με έδρα τις Η.Π.Α. και αυτοπροσδιορίζεται ως οργάνωση για την προάσπιση ατομικών δικαιωμάτων, αφιερωμένη συγκεκριμένα στην εξάλειψη των διακρίσεων που γίνονται με βάση το πάχος των ανθρώπων.<ref>{{cite | work=National Association to Advance Fat Acceptance | url=http://www.naafaonline.com/dev2/ | title=We come in all sizes | publisher=NAAFA | year=2008 | accessdate=2008-07-29 | archivedate=2018-12-26 | archiveurl=https://web.archive.org/web/20181226125112/https://www.naafaonline.com/dev2/%20 | deadurl=dead }}</ref> Ωστόσο, ο ακτιβισμός υπέρ του πάχους παραμένει περιθωριακό κίνημα.<ref>{{cite web|url=http://www.bitchmagazine.org/article/big-trouble |title=Big Trouble |publisher=Bitch Magazine |archivedate=2012-12-26 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20121226160246/http://www.bitchmagazine.org/article/big-trouble }}</ref>

Η [[Διεθνής Ένωση Αποδοχής του Πάχους]] (National Association to Advance Fat Acceptance, ISAA) είναι μια [[μη κυβερνητική οργάνωση]] (ΜΚΟ) που ιδρύθηκε το 1997. Έχει έναν πιο παγκόσμιο προσανατολισμό και ως αποστολή της χαρακτηρίζει την προώθηση της αποδοχής πάχους και τη συμβολή στην εξάλειψη διακρίσεων που γίνονται με βάση το βάρος.<ref>{{cite web |url=http://www.size-acceptance.org/ |title=International Size Acceptance Association – ISAA |work=International Size Acceptance Association |accessdate= 2009-01-13}}</ref> Αυτές οι ομάδες ζητούν συχνά την επίσημη αναγνώριση της παχυσαρκίας ως αναπηρία σύμφωνα με τις διατάξεις του [[Νόμος περί Αμερικανών με Αναπηρίες|Νόμου περί Αμερικανών με Αναπηρίες]] (Americans with Disabilities Act, ADA). Ωστόσο, το σύστημα κανόνων δικαίου των ΗΠΑ έχει αποφασίσει ότι το πιθανό κόστος στον τομέα της δημόσιας υγείας υπερβαίνει τα οφέλη που θα είχε η επέκταση του συγκεκριμένου νόμου, ώστε να καλύπτει την περίπτωση της παχυσαρκίας.<ref name=Pulver2007/>

==Παιδική παχυσαρκία==
Το υγιές εύρος του ΔΜΣ (Δείκτη Μάζας Σώματος – BMI, Body Mass Index) ποικίλει ανάλογα με την ηλικία και το φύλο του παιδιού. Ως παχυσαρκία σε παιδιά και εφήβους ορίζεται η κατάσταση κατά την οποία ο ΔΜΣ είναι υψηλότερος από το 95ο &nbsp;[[εκατοστημόριο]].<ref name="cdc.gov"/> Τα δεδομένα αναφοράς στα οποία βασίζονται τα εκατοστημόρια αυτά προέρχονται από την περίοδο 1963-1994 και συνεπώς δεν έχουν επηρεαστεί από την πρόσφατη αύξηση των ποσοστών παχυσαρκίας.<ref name="Flegal KM, Ogden CL, Wei R, Kuczmarski RL, Johnson CL 2001 1086–93"/> Η παιδική παχυσαρκία έλαβε διαστάσεις επιδημίας τον 21ο αιώνα, καθώς τα ποσοστά της αυξάνονται και στον ανεπτυγμένο, και στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Το ποσοστό παιδικής παχυσαρκίας στον Καναδά αυξήθηκε από 11% τη δεκαετία του 1980 σε ποσοστό άνω του 30% τη δεκαετία του 1990, ενώ κατά την ίδια περίοδο στη Βραζιλία το ποσοστό αυξήθηκε από 4% σε 14%.<ref name=flynn2006/>

Όπως συμβαίνει και με την παχυσαρκία των ενηλίκων, στα αυξανόμενα ποσοστά της παιδικής παχυσαρκίας συμβάλλουν πολλοί διαφορετικοί παράγοντες. Η αλλαγές στη διατροφή και η μειωμένη σωματική δραστηριότητα θεωρούνται οι δύο πιο σημαντικοί παράγοντες αυτής της πρόσφατης αύξησης.<ref>{{cite journal |author=Dollman J |author2=Norton K |author3=Norton L |title=Evidence for secular trends in children's physical activity behaviour |url=https://archive.org/details/sim_british-journal-of-sports-medicine_2005-12_39_12/page/892 |journal=Br J Sports Med |volume=39 |issue=12 |pages=892–7; discussion 897 |date=Δεκέμβριος 2005 |pmid=16306494 |pmc=1725088 |doi=10.1136/bjsm.2004.016675 }}</ref> Επειδή η παιδική παχυσαρκία συνήθως συνεχίζεται μετά την ενηλικίωση και σχετίζεται με πολλές χρόνιες ασθένειες, τα παχύσαρκα παιδιά συχνά εξετάζονται για [[υπέρταση]], διαβήτη, [[υπερλιπιδαιμία]] και [[λιπώδες ήπαρ]].<ref name=CADG2006/> Η αντιμετώπιση που ακολουθείται σε περιπτώσεις παιδιών είναι κυρίως παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής και συμπεριφοριστικές τεχνικές, αν και οι απόπειρες αύξησης των επιπέδων δραστηριότητας των παιδιών δεν είχαν επιτυχία έως τώρα.<ref>{{cite journal|last=Metcalf|first=B.|coauthors=Henley, W.; Wilkin, T.|title=Effectiveness of intervention on physical activity of children: systematic review and meta-analysis of controlled trials with objectively measured outcomes (EarlyBird 54)|journal=BMJ|date= 2012-09-27 |volume=345|issue=sep27 1|pages=e5888–e5888|doi=10.1136/bmj.e5888}}</ref> Στις Η.Π.Α., η χρήση φαρμάκων από αυτήν την ηλικιακή ομάδα δεν έχει εγκριθεί από την εθνική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA).<ref name=flynn2006>{{cite journal |author=Flynn MA |title=Reducing obesity and related chronic disease risk in children and youth: a synthesis of evidence with 'best practice' recommendations|journal=Obes Rev |volume=7 Suppl 1 |pages=7–66 |date=Φεβρουάριος 2006 |pmid=16371076|doi=10.1111/j.1467-789X.2006.00242.x |author2=McNeil DA |author3=Maloff B |display-authors=3|last4=Mutasingwa |first4=D. |last5=Wu |first5=M. |last6=Ford |first6=C. |last7=Tough |first7=S. C.}}</ref>

==Σε άλλα ζώα==
Η παχυσαρκία των ζώων συντροφιάς είναι συχνό φαινόμενο σε πολλές χώρες. Τα ποσοστά υπέρβαρων και παχύσαρκων σκύλων στις Η.Π.Α. κυμαίνονται από 23% έως 41%, με περίπου 5,1% από αυτά να είναι παχύσαρκα.<ref name=Lund2006>{{cite journal|author=Lund Elizabeth M.|title=Prevalence and Risk Factors for Obesity in Adult Dogs from Private US Veterinary Practices|journal=Intern J Appl Res Vet Med|volume=4|issue=2|pages=177–86|year=2006|url=http://www.jarvm.com/articles/Vol4Iss2/Lund.pdf}}</ref> Το ποσοστό παχυσαρκίας στις γάτες ήταν ελαφρώς υψηλότερο, στο 6,4%.<ref name= Lund2006/> Στην Αυστραλία, το ποσοστό παχυσαρκίας στους σκύλους που επισκέφτηκαν κτηνιατρεία μετρήθηκε στο 7,6%.<ref>{{cite journal |author=McGreevy PD |author2=Thomson PC |author3=Pride C |author4=Fawcett A |author5=Grassi T |author6=Jones B|title=Prevalence of obesity in dogs examined by Australian veterinary practices and the risk factors involved|journal=Vet. Rec.|volume=156|issue=22|pages=695–702|date=Μάιος 2005 |pmid=15923551 }}</ref> Ο κίνδυνος εμφάνισης παχυσαρκίας στους σκύλους σχετίζεται με το εάν οι ιδιοκτήτες τους είναι υπέρβαροι ή όχι. Εντούτοις, δεν υφίσταται παρόμοιος συσχετισμός ανάμεσα στις γάτες και τους ιδιοκτήτες τους.<ref>{{cite journal |author=Nijland ML |author2=Stam F |author3=Seidell JC|title= Overweight in dogs, but not in cats, is related to overweight in their owners|journal=Public Health Nutr|volume=13|issue= 1|pages= 1–5|date=Ιούνιος 2009 |pmid=19545467|doi=10.1017/S136898000999022X}}</ref>

==Παραπομπές==
<references />

;References
{{Refbegin|30em}}
* {{cite journal | doi = 10.1079/BJN2002739 | last1 = Bhargava | first1 = Alok | last2 = Guthrie | first2 = J. | year = 2002 | title = Unhealthy eating habits, physical exercise and macronutrient intakes are predictors of anthropometric indicators in the Women's Health Trial: Feasibility Study in Minority Populations | url =https://archive.org/details/sim_british-journal-of-nutrition_2002-12_88_6/page/719| journal = British Journal of Nutrition | volume = 88 | issue = 6| pages = 719–728 | pmid = 12493094 }}
* {{cite journal | last1 = Bhargava | first1 = Alok | year = 2006 | title = Fiber intakes and anthropometric measures are predictors of circulating hormone, triglyceride, and cholesterol concentration in the Women's Health Trial | url =https://archive.org/details/sim_journal-of-nutrition_2006-08_136_8/page/2249| journal = Journal of Nutrition | volume = 136 | issue = 8| pages = 2249–2254 | pmid = 16857849 }}
* Jebb S. and Wells J. Measuring body composition in adults and children In:{{cite book|author=Peter G. Kopelman |author2=Ian D. Caterson |author3=Michael J. Stock |author4=William H. Dietz|title=Clinical obesity in adults and children: In Adults and Children|publisher=Blackwell Publishing |year=2005|pages=[https://archive.org/details/clinicalobesityi02edunse/page/12 12]–28 |isbn=1-4051-1672-2|url=https://archive.org/details/clinicalobesityi02edunse}}
* Kopelman P., Caterson I. An overview of obesity management In:{{cite book|author=Peter G. Kopelman |author2=Ian D. Caterson |author3=Michael J. Stock |author4=William H. Dietz|title=Clinical obesity in adults and children: In Adults and Children|publisher=Blackwell Publishing |year=2005|pages=[https://archive.org/details/clinicalobesityi02edunse/page/319 319]–326 |isbn=1-4051-1672-2|url=https://archive.org/details/clinicalobesityi02edunse}}
* {{cite book |work=National Heart, Lung, and Blood Institute (NHLBI) |title=Clinical Guidelines on the Identification, Evaluation, and Treatment of Overweight and Obesity in Adults |publisher=International Medical Publishing, Inc |year= 1998|isbn=1-58808-002-1 |url=http://www.nhlbi.nih.gov/guidelines/obesity/ob_gdlns.pdf|format=PDF}}
* {{cite web |url=http://www.nice.org.uk/nicemedia/pdf/CG43NICEGuideline.pdf |title=Obesity: guidance on the prevention, identification, assessment and management of overweight and obesity in adults and children|publisher=[[National Health Services]] (NHS)|year= 2006|format=PDF |work=[[National Institute for Health and Clinical Excellence]](NICE)|accessdate= 2009-04-08}}
* Puhl R., Henderson K., and Brownell K. Social consequences of obesity In:{{cite book|author=Peter G. Kopelman |author2=Ian D. Caterson |author3=Michael J. Stock |author4=William H. Dietz|title=Clinical obesity in adults and children: In Adults and Children|publisher=Blackwell Publishing |year=2005|pages=[https://archive.org/details/clinicalobesityi02edunse/page/29 29]–45 |isbn=1-4051-1672-2|url=https://archive.org/details/clinicalobesityi02edunse}}
* Seidell JC. Epidemiology — definition and classification of obesity In:{{cite book|author=Peter G. Kopelman |author2=Ian D. Caterson |author3=Michael J. Stock |author4=William H. Dietz|title=Clinical obesity in adults and children: In Adults and Children|publisher=Blackwell Publishing |year=2005|pages=[https://archive.org/details/clinicalobesityi02edunse/page/3 3]–11 |isbn=1-4051-1672-2|url=https://archive.org/details/clinicalobesityi02edunse}}
* {{cite book | work=World Health Organization (WHO) | title=Technical report series 894: Obesity: Preventing and managing the global epidemic. | location=Geneva | publisher=World Health Organization | year=2000 | url=http://whqlibdoc.who.int/trs/WHO_TRS_894_(part1).pdf | format=PDF | isbn=92-4-120894-5 | accessdate=2014-07-10 | archiveurl=https://web.archive.org/web/20150501075305/http://whqlibdoc.who.int/trs/WHO_TRS_894_(part1).pdf | archivedate=2015-05-01 | url-status=dead }}
{{Refend}}

== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
{{βικιλεξικό}}
{{commonscat}}
* [http://www.who.int/topics/obesity/en/ World Health Organization] – σελίδες σχετικά με τη Παχυσαρκία {{en}}

{{authority control}}

[[Κατηγορία:Διατροφή]]
[[Κατηγορία:Παχυσαρκία| ]]
[[Κατηγορία:Σωματότυπος]]